สวนกลับด้วยความนิ่มนวลแต่เจ็บแสบ

"ถอยออกไปซะ ลีโอ! เจ้าเด็กนี่มันบ้าไปแล้ว!" เสียงตะโกนด้วยความร้อนรนของอาจารย์เซเลนาดังขึ้นแทบจะกลืนไปกับเสียงกระแสลมเวทมนตร์ที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นสีนิลทมิฬตรงหน้า แรงกดดันระดับมหาเวทที่ถูกอัดแน่นไว้ในลูกแก้วเวทมนตร์ของคู่ประลองฝั่งตรงข้าม ทำให้สนามประลองหินแกรนิตถึงกับปริร้าวเป็นทางยาว เส้นผมสีเงินยวงของอาจารย์สาวสะบัดไหวไปตามแรงลม สายตาคู่คมที่มักจะเรียบนิ่งและเยือกเย็นเสมอ บัดนี้กลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด ร่างระหงของเธอขยับเข้ามาประชิดตัวผมหมายจะใช้เวทเขตแดนคุ้มกันเข้าขัดขวาง ผมลอบมองหน้าจอสีแดงฉานโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าสลับกับใบหน้าของอาจารย์เซเลนา รอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับของผมค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างใจเย็น ในขณะที่ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าต่างระบบกำลังนับถอยหลังวินาทีสุดท้าย... *3... 2... 1... เงื่อนไขภารกิจ 'เด็กดีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อความอยุติธรรม' สำเร็จ!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ของระบบดังขึ้นในหัว ทว่ามันช่างตัดกันเหลือเกินกับบรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนขาดผึ่งบนลานประลอง ผู้ชมรอบสนามต่างพากันกลั้นหายใจ บรรดานักเรียนปีสูงและคณาจารย์หลายท่านต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าการประลองทดสอบรอบนี้จะบานปลายกลายเป็นเวททำลายล้างวงกว้างได้ คู่ต่อสู้ของผม—เวนการ์ด ลูกชายท่านดยุกผู้มีสายเลือดจอมเวทชั้นสูง—กำลังแย้มยิ้มด้วยความสะใจ ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความริษยาฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มหยัน "ตายซะเถอะ เจ้าสามัญชนไร้ค่า แกไม่มีทางหลบพ้นมหาเวท 'หอกอัสนีทมิฬ' นี่หรอก!" สิ้นเสียงคำราม ลูกแก้วในมือของเขาพ่นสายฟ้าสีดำทมิฬพุ่งตรงเข้ามาหาผมด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมคม แรงปะทะมหาศาลจวนเจียนจะถึงตัวในเสี้ยววินาที ทว่า... ในสายตาของผม โลกใบนี้ไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยความเร็วระดับนั้นอีกต่อไป [ติ๊ง! เปิดใช้งานทักษะพิเศษระดับตำนาน: 'วิถีเด็กดีผู้มีสติ' (Stellar Mind Buffer)] [ตรวจพบการโจมตีทางเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าความหนาแน่นสูง ระบบทำการคำนวณมุมหักเห วิถีโค้ง และจุดอ่อนของโครงสร้างมานา...] ภาพตรงหน้าของผมถูกชะลอความเร็วลงจนกลายเป็นภาพสโลว์โมชัน โมเลกุลของมานาที่พวยพุ่งในอากาศปรากฏเป็นเส้นใยเรืองแสงชัดเจน ผมก้าวเท้าซ้ายถอยหลังครึ่งก้าวตามจังหวะที่ระบบคำนวณไว้อย่างแม่นยำราศีนายช่างใหญ่ ร่างกายของผมเอี้ยวหลบวิถีพุ่งชนของหอกอัสนีทมิฬได้อย่างเฉียดฉิว ชนิดที่ว่าประกายสายฟ้าเฉี่ยวเส้นผมด้านข้างไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรเท่านั้น "บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้!" เวนการ์ดเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมาด้วยความตกใจ แต่เรื่องเซอร์ไพรส์สำหรับเขายังไม่จบแค่นั้นครับ เมื่อหลบการโจมตีพ้นอย่างไร้รอยขีดข่วนแล้ว ระบบยังมอบของขวัญชิ้นใหญ่ตามเงื่อนไขที่สะสมแต้มความดีไว้ครบถ้วน [ติ๊ง! เงื่อนไขการตอบโต้ด้วยความนิ่มนวลบรรลุ: เปลี่ยนแปลงพลังงานการโจมตีของคู่ต่อสู้ 120% กลับคืนสู่เป้าหมายโดยไม่ใช้มานาของผู้ใช้] ผมแย้มยิ้มสุภาพให้เวนการ์ดที่กำลังยืนแข็งค้าง มือขวายกขึ้นประสานกันระดับอก แล้วสะบัดข้อมือเบาๆ ตามทริกการสะท้อนมานาที่ระบบเพิ่งป้อนเข้ามาในสมอง ภาพที่ปรากฏคือกลุ่มก้อนมานาสีดำที่พุ่งเลยผ่านผมไปเมื่อครู่ กลับสะดุดหยุดกึกกลางอากาศราวกับชนเข้ากับกำแพงแก้วที่มองไม่เห็น ก่อนจะหมุนกลับหลังหันด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่าตัว! ตูมมมม! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะเทือนไปทั่วทั้งหอประชุมใหญ่ แรงกระแทกจากการสะท้อนกลับของมหาเวทพุ่งเข้าใส่ร่างของเวนการ์ดเต็มรักจนร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับเสาหินแกรนิตด้านหลังสนามประลองอย่างจัง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมสนามประลองชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมเป็นตาเดียว บรรดาสาธารณชนต่างอ้าปากค้าง ไร้ซึ่งเสียงอุทานใดๆ เล็ดลอดออกมา มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของอาจารย์เซเลนาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เท่านั้น ผมปัดฝุ่นละอองที่ติดอยู่บนเสื้อคลุมนักเรียนเบาๆ จัดปกเสื้อให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อยราวกับไม่ได้เพิ่งซัดคู่ต่อสู้กระเด็นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว "อะแฮ่ม..." ผมกระแอมเบาๆ เพื่อทำลายความเงียบ ก่อนจะหันไปโค้งตัวให้อาจารย์เซเลนาด้วยความเคารพ "อาจารย์เซเลนาไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ ผมบอกแล้วไงครับว่าผมเป็นเด็กดี... แค่ป้องกันตัวตามวิสัยอันควรเท่านั้นเองครับ" อาจารย์เซเลนากัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยมองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความทึ่งปนระอาใจ เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ลอดผ่านไรฟัน "เจ้าเด็กตัวแสบ... นายซ่อนลูกเล่นแบบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย..." ผมเพียงแต่ยิ้มรับไม่ตอบอะไร ปล่อยให้บรรยากาศแห่งชัยชนะโอบล้อมรอบตัว ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะหันไปจัดการเคลียร์คะแนนกับคณะกรรมการคุมสอบ จู่ๆ หน้าจอสีแดงฉานที่ควรจะดับลงไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาใหม่อีกครั้งพร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่สั่นระริก [เตือนภัยเร่งด่วน! ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาความถี่ต่ำกำลังแทรกซึมเข้ามาในระบบป้องกันของโรงเรียน...] [แหล่งที่มา: ใต้ดินชั้นที่ 13 ของหอคอยโบราณ - เขตต้องห้ามสูงสุด] [ปลดล็อกเควสต์ลับฉุกเฉินระดับ SSS: "ผู้มาเยือนจากรัตติกาล"] [เงื่อนไขภารกิจ: มุ่งหน้าสู่หอคอยโบราณภายใน 10 นาที มิฉะนั้นเขตการศึกษาทั้งหมดจะถูกกลืนกินโดย...] ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายขาดหายไป กลายเป็นภาพเงาสลัวของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่กำลังจ้องมองตรงมายังหน้าจอของผมผ่านมิติที่บิดเบี้ยว พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นตรงข้างหูราวกับเขายืนอยู่เบื้องหลังผมนี่เอง— *“เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูผู้ถือครองระบบประหลาด...”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนการเดินทางของลีโอเสมอนะครับ