รางวัลพิเศษจากภารกิจลับ

"อย่าแม้แต่จะคิดขยับตัวเชียวนะ เจ้าหนู..." น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของกระดาษทรายดังขึ้นในความมืดมิดของมุมห้องเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์ กลิ่นอายกดดันระดับสูงที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืด ทำให้แผ่นหลังของผมชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ นี่คือบททดสอบที่ต่อเนื่องมาจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่... ประโยคสุดท้ายที่ดังก้องในโสตประสาทก่อนหน้านี้ยังคงหลอนระทึก *“เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูผู้ถือครองระบบประหลาด...”* ผม—ลีโอ กัดฟันแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือดในโพรงปาก หัวสมองที่ผ่านการคำนวณโค้ดและตรรกะซับซ้อนมานับไม่ถ้วนกำลังหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาทางรอด ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกลอบเร้นเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิดเช่นนี้ การใช้กำลังเข้าปะทะคือหนทางแห่งความตายอย่างแท้จริง สิ่งเดียวที่จะช่วยให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของบุคคลปริศนานี้ได้ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น... นั่นคือการรักษาความเยือกเย็นตามกฎเหล็กของ "ระบบเด็กดี" ที่ผมยึดถือมาโดยตลอด [ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะกดดันขั้นวิกฤต ผู้ใช้สามารถควบคุมสภาวะอารมณ์ คุมจังหวะการหายใจ และแสดงออกถึงความสุภาพอ่อนน้อมภายใต้สถานการณ์อันตรายได้ดีเยี่ยม] [ระบบกำลังประเมินผลพฤติกรรม... คะแนนความประพฤติ: ดีเยี่ยม] [เงื่อนไขภารกิจลับ “ความสงบสยบความเคลื่อนไหว” สำเร็จลุล่วง!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะขาดใจ ร่างเงาลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่หลังชั้นวางตำราโบราณค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกเผยให้เห็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำสนิท สัญลักษณ์บนปกเสื้อระบุชัดเจนว่าเป็นถึงรองผู้อำนวยการฝ่ายวินัยของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้—มาสเตอร์โคนอร์ "หืม... แปลกเสียจริง" มาสเตอร์โคนอร์หรี่ตามองผมด้วยความประหลาดใจ "เด็กปีหนึ่งที่ถูกคุกคามด้วยจิตสังหารระดับนี้ สมควรจะตัวสั่นงอนด้วยความหวาดกลัว หรือไม่ก็วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปแล้ว แต่เจ้า... กลับยืนนิ่งสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอแถมยังส่งยิ้มทักทายให้ข้าได้อย่างไร้พิรุธ... เจ้าซ่อนอะไรไว้ใต้หน้ากากเด็กดีกันแน่ เจ้าหนู?" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ตามจังหวะที่ระบบแนะนำ พยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อทุกส่วนบนใบหน้าให้กลับมาอยู่ในโหมดเด็กดีที่น่ารักและเชื่อฟังมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะอยากวิ่งหนีสุดชีวิตก็ตาม "เรียนมาสเตอร์โคนอร์ผู้ทรงเกียรติ..." ผมโค้งตัวลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียมปฏิบัติของอัศวินฝึกหัด "กระผมเพียงแต่ระลึกได้ว่า สถานที่แห่งนี้คือหอสมุดเวทมนตร์อันศักดิ์สิทธิ์ การส่งเสียงดังหรือแสดงอาการตื่นตระหนกย่อมเป็นการเสียมารยาทต่อหน้าคลังความรู้ อีกทั้งกระผมเชื่อมั่นว่ามาสเตอร์ผู้สูงส่งย่อมไม่ทำร้ายนักเรียนมือเปล่าอย่างไร้เหตุผลแน่นอนครับ" คำตอบที่เจือด้วยความอ่อนน้อมแต่แฝงไว้ด้วยความชาญฉลาด ทำให้มาสเตอร์โคนอร์ถึงกับชะงัก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความฉงนสนเท่ห์ เขากวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังพยายามชำแหละตัวตนของผมออกเป็นชิ้นๆ ด้วยสายตา "ปากหวานและสติปดีเสียด้วย... สมแล้วล่ะนะที่แม่หนูเซเลนาคอยตามปกป้องเจ้าลับๆ" โคนอร์แค่นหัวเราะในลำคอ "แต่คิดรึว่าคำเยินยอจอมปลอมจะทำให้ข้าปล่อยเจ้าไปง่ายๆ ความลับเรื่องพลังงานประหลาดที่เจ้าใช้สอบผ่านเมื่อสัปดาห์ก่อน เจ้าต้องอธิบายให้ข้าฟัง ณ ที่นี้!" บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง มาสเตอร์โคนอร์ยกมือขึ้นเบาๆ วงแหวนเวทสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว พร้อมปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลพุ่งตรงมากดทับร่างของผมจนเข่าแทบทรุด ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง จู่ๆ โลกทั้งใบตรงหน้าของผมก็เปลี่ยนไป... [ติ๊ง! รางวัลพิเศษจากภารกิจลับ “ความสงบสยบความเคลื่อนไหว” ได้รับการอนุมัติ] [ยินดีด้วยครับ! ผู้ใช้ได้รับสกิลพิเศษระดับ S: **“เนตรเวทมนตร์สวรรค์ (Heavenly Mana Eye)”**] พรึบ! ม่านหมอกสีขาวนวลพลุ่งพล่านขึ้นในคลองจักษุของผม ภาพของห้องเก็บอุปกรณ์ที่เคยสลัวราง บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยเส้นสายพลังงานนับล้านเส้นที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว มาสเตอร์โคนอร์ที่เคยดูน่ากลัวและไร้เทียมทาน ในสายตาของผมตอนนี้กลับเผยให้เห็นจุดอ่อนอย่างชัดเจน—เส้นพลังงานเวทมนตร์บริเวณหัวใจและจุดรวมมานาที่แขนขวาของเขากำลังสั่นไหวและติดขัดเล็กน้อย ซึ่งเป็นผลพ่วงมาจากอาการบาดเจ็บเรื้อรังในการต่อสู้ครั้งอดีต นี่มัน... สุดยอดไปเลย! สกิลนี้ไม่ได้แค่ช่วยให้มองเห็นมานา แต่มันสามารถวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ จุดอ่อน และเส้นทางเดินพลังของคู่ต่อสู้ได้แบบเรียลไทม์! ผมแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง ดวงตาที่เคยหวาดหวั่นแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นนิ่งและลุ่มลึกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่อมองเห็นจุดอ่อนแล้ว หนทางในการพลิกสถานการณ์ย่อมไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ "มาสเตอร์โคนอร์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ อีกต่อไป รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ "หากท่านยังดันทرันใช้เวทมนตร์บทนั้นในระยะประชิด ทั้งๆ ที่เส้นชีพจรมานาบริเวณแขนขวาของท่านกำลังติดขัดจากการบาดเจ็บสะสม... เกรงว่าแขนข้างนั้นของท่าน อาจจะใช้งานไม่ได้ไปตลอดกาลเลยนะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของมาสเตอร์โคนอร์ที่กำลังจะยื่นมือเข้ามาคว้าตัวผมถึงกับแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดผวา สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีราวกับคนเห็นผี ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว ชายผู้ทรงอำนาจแห่งสถาบันลดมือลงช้าๆ จิตสังหารเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "เจ้า... เจ้าเด็กนี่... รู้เรื่องอาการบาดเจ็บของข้าได้อย่างไร?!" โคนอร์เค้นเสียงถามลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตกใจสุดขีด ทว่า ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากอธิบายอะไรเพิ่มเติม ประตูไม้บานใหญ่ของห้องเก็บอุปกรณ์ก็ถูกกระแทกจนเปิดผางออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและคุ้นเคยดังสะท้อนก้อง พร้อมกับเงาร่างของอาจารย์สาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวเข้ามาด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกราวกับภูตน้ำแข็ง "โคนอร์... ท่านกำลังทำอะไรเด็กในปกครองของฉันอยู่หรือ?" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจและเย็นชาถึงขั้วหัวใจของอาจารย์เซเลนาเอ่ยขึ้น พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ทว่าสายตาคู่สวยนั้นกลับเหลือบมองมาที่ผมด้วยประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเรียบอย่างแนบเนียน ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้มีแค่รองผู้อำนวยการมาหาเรื่องเสียแล้วสิครับ... เมื่ออาจารย์สาวผู้หวงลูกศิษย์คนโปรดยิ่งชีพก้าวเข้ามาร่วมวงด้วย ความวุ่นวายระดับมหันต์กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วาเลนเทียอัศวินมืด" เสมอมานะครับ!