มื้ออาหารยามดึกกับอาจารย์สาว

"ผมบอกแล้วไงครับว่า ข้าวต้มเวทมนตร์หม้อนี้ ไม่ได้มีไว้ล่อลวงผู้ตรวจการหอพัก... แต่มันมีไว้สำหรับอาจารย์ที่กำลังจะอดตายคาโต๊ะทำงานต่างหากล่ะครับ" เสียงกวนประสาทแต่เจือด้วยความห่วงใยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องพักอาจารย์ยามตีสอง กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวหอมมะลิที่ตุ๋นเคี่ยวกับสมุนไพรธาตุไฟระดับต่ำลอยฟุ้งไปทั่วห้อง จนทำให้เซเลนาที่กำลังงละวันอยู่กับกองรายงานการประชุมสภาเวทมนตร์ถึงกับต้องชะงัก เธอนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยละจากเอกสารแผ่นหนา ค่อยๆ เงยขึ้นมองเด็กหนุ่มเจ้าปัญหาที่ถือวิสาสะปีดหน้าต่างห้องพักชั้นสามเข้ามา พร้อมกับหม้อดินเผาขนาดกะทัดรัดในมือ ลีโอในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มส่งยิ้มบางๆ ให้ ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์แต่ก็มีความอบอุ่นซ่อนอยู่ อดีตโปรแกรมเมอร์ที่ทะลุมิติมาอย่างเขาย่อมรู้ดีว่า ร่างกายของจอมเวทระดับสูงอย่างเซเลนานั้น แม้จะแข็งแกร่งด้วยมานาบริสุทธิ์ แต่ความเครียดจากการสะสมพลังและการทำงานหนัก ก็มักจะกัดกินกระเพาะอาหารโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว และในฐานะที่เขาพึ่งได้รับภารกิจลับจากระบบเด็กดีมาหมาดๆ การดูแล "มาสเตอร์" คนนี้ให้มีชีวิตรอดต่อไป จึงเป็นภารกิจเร่งด่วนที่เขาปฏิเสธไม่ได้... หรือพูดให้ถูกคือ เขาเองก็เต็มใจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เซเลนากัดริมฝีปากน้อยๆ ความเยือกเย็นและมาดขรึมที่เคยใช้ปก ốc ปิดความอ่อนแอต่อหน้าเหล่านักเรียนถูกพังทลายลงอย่างราบคาบยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ พยายามรักษาฟอร์มของอาจารย์ผู้เข้มงวดเอาไว้ "เธอชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ ลีโอ... นี่มันยามวิกาล และที่นี่คือห้องพักส่วนตัวของอาจารย์" เสียงของเธอแม้จะพยายามดุ แต่ก็เบาหวิวไร้พิษสง ยิ่งเมื่อเสียงท้องของเธอดันส่งเสียงร้อง "โครกคราก" ออกมาท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าขาวเนียนของอาจารย์สาวก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ลีโอยิ้มขำในลำคออย่างสุภาพ เขาวางหม้อดินเผาลงบนโต๊ะทำงานที่รกเรื้อด้วยตำราเวทมนตร์อย่างระมัดระวัง ก่อนจะจัดการเคลียร์พื้นที่ว่างสำหรับวางชามกระเบื้องเคลือบและช้อนสุนทรีย์ที่เขาแอบพกติดตัวมาด้วย "ความหิวไม่เคยรอใครหรอกครับอาจารย์ และต่อให้ผมเป็นแค่นักเรียนปีหนึ่ง แต่ผมก็มีความรู้เรื่องโภชนาการเวทมนตร์ดีพอที่จะไม่ปล่อยให้อาจารย์ประจำหอพักของเราล้มป่วยคากองเอกสารหรอกนะครับ" ลีโอตักข้าวต้มร้อนๆ ที่ส่งควันกรุ่นพร้อมกับแสงเรืองรองสีส้มอ่อนๆ จากมานาธาตุไฟที่ถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบลงในชาม กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์เวทมนตร์บดละเอียดผสานกับขิงสดและต้นหอมเตะจมูกจนเซเลนากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว "นี่คือ... ข้าวต้มมานาบริสุทธิ์?" เซเลนาพึมพำยามที่มองละอองเวทมนตร์สีทองจางๆ ที่ลอยวนอยู่เหนuvชาม เธอเป็นถึงจอมเวทระดับสูง ย่อมมองออกทันทีว่าข้าวต้มชามนี้ไม่ได้ปรุงขึ้นด้วยวิธีธรรมดา การผสานมานาธาตุไฟระดับต่ำให้เข้ากับวัตถุดิบโดยไม่ทำลายโครงสร้างทางโภชนาการต้องใช้การควบคุมสมาธิที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง เด็กหนุ่มตรงหน้า... ทำมันได้อย่างไรในยามดึกดื่นแบบนี้? "ชิมดูสิครับ" ลีโอดันชามข้าวต้มเข้าไปใกล้เธออีกนิด แววตาของเขาจริงจังขึ้นเล็กน้อย "ทานตอนร้อนๆ จะช่วยปรับสมดุลมานาในร่างกายที่ปั่นป่วนจากการตรวจรายงานสภาเมื่อหัวค่ำได้ดีนักแล... ผมรับประกันด้วยเกียรติของเด็กดีเลยครับ" เซเลนาเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มอีกครั้ง ในอกข้างซ้ายมีความรู้สึกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น ความโดดเดี่ยวและภาระหน้าที่อันหนักอึ้งที่เธอแบกรับมาตลอดหลายปีในฐานะผู้ดูแลหอพักอันธพาลแห่งนี้ ดูเหมือนจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด ยามเมื่อมีเด็กหนุ่มคนนี้ก้าวเข้ามาป้วนเปี้ยนในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยยามที่หยิบช้อนขึ้นมา เธอตักข้าวต้มคำเล็กๆ เข้าปาก สัมผัสแรกคือความนุ่มละมุนของข้าวที่เคี่ยวจนแตกมัน ตามด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากช่องท้องลามไปทั่วร่าง ก้อนเนื้อที่เคยตึงเครียดบริเวณบ่าและต้นคอคลายตัวลงอย่างฉับพลัน มานาบริสุทธิ์ที่ถูกสกัดอย่างประณีตไหลเวียนเข้าสู่จุดศูนย์กลางพลังเวทของเธออย่างไร้รอยต่อ มันไม่ใช่แค่รสชาติอาหารที่อร่อยล้ำ แต่เป็น "ความใส่ใจ" ที่อัดแน่นอยู่ในทุกอณูของอาหารชามนี้ เซเลนาหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อซึมซับความรู้สึกผ่อนคลายที่เธอไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยแต่เธอก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว "อร่อยไหมครับ?" ลีโอถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่น น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน "อืม... ก็พอใช้ได้" เซเลนาตอบเสียงอู้อี้ หลบสายตาไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของตนเอง เธอก้มหน้าตักข้าวต้มคำที่สองเข้าปากอย่างรวดเร็ว แม้ปากจะบอกว่าพอใช้ได้ แต่ช้อนในมือกลับไม่ยอมหยุดตักเลยแม้แต่น้อย ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างเอ็นดู เขานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองภาพอาจารย์สาวผู้เย่อหยิ่งกำลังซดข้าวต้มฝีมือเขาด้วยท่าทางเหมือนเด็กน้อยหิวโซ บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงบและอบอุ่น ท่ามกลางแสงตะเกียงเวทมนตร์ที่สوาดสว่างไสว *[ติ๊ง! ระบบตรวจพบความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร "ลีโอ" และ "เซเลนา" พัฒนาขึ้นสู่ระดับ "ความไว้วางใจลึกซึ้ง"]* *[ปลดล็อกทักษะพิเศษ: "เกราะคุ้ม1ก2า3รแห่งอาจารย์สาว" - เมื่ออยู่ใกล้เซเลนา พลังป้องกันเวทมนตร์เพิ่มขึ้น 50%]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลีโอ ทำให้เขายิ้มกว้างขึ้นไปอีก แต่ทว่า... รอยยิ้มนั้นค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าเพียงเสี้ยววินาที เมื่อจู่ๆ บรรยากาศรอบห้องก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิภายในห้องพักลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ละอองมานาสีทองที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เปลวไฟจากตะเกียงเวทมนตร์ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด เซเลนาสะดุ้งสุดตัว เธอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ สัญชาตญาณนักรบเวทมนตร์ระดับสูงตื่นตัวเต็มที่ มือเรียวตวัดวาดกลางอากาศ เรียกคฑาประจำตัวออกมาในพริบตา แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นคมกริบและเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังฉัน ลีโอ..." เสียงกระซิบของอาจารย์สาวเย็นเยียบจนน่ากลัว "มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือน... และมันไม่ใช่พวกนักเรียนเกเรแน่" ก่อนที่ลีโอจะทันได้ขยับตัว ประตูไม้เนื้อAแข็งของห้องพักก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล แรงดันมานาอันมหาศาลพัดโหมกระหน่ำเข้ามาจนเอกสารกระจุกระจาย เงาร่างสีดำทึบสามร่างในชุดคลุมฮู้ดลึกลับปรากฏขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับประกายแสงสีแดงฉานจากคมดาบเวทมนตร์ที่สะท้อนกับความมืด และหนึ่งในนั้น... กำลังจ้องมองมาที่ลีโอด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนแทบหยุดหายใจ! โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วาเลนเทียอัศวินมืด" เสมอมานะครับ!