การดูถูกในสนามฝึกซ้อม

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นจากสนามฝึกซ้อมใต้ดินลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมขนลุกชันยิ่งกว่าบรรยากาศรอบตัว กลับไม่ใช่แรงกดดันจากเวทมนตร์ธาตุไฟที่กำลังแผดเผาอยู่เบื้องหน้า หากแต่เป็นสัมผัสเย็นเฉียบของปลายนิ้วที่แตะลงบนหัวไหล่ พร้อมกับเสียงถอนหายใจแผ่วเบาที่ดังอยู่ใกล้ใบหู "ยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะครับคุณลีโอ? หรือว่าแรงก์ F อย่างเธอ แค่ลมหายใจของฉันก็ทำให้ขาแข้งอ่อนแรงเสียแล้ว?" เสียงทุ้มต่ำและติดจะเยาะหยันของ 'แบรดلي' หัวหน้ากลุ่มนักเรียนแรงก์ A ประจำปีสอง ดังแทรกผ่านความเงียบงันเข้ามา รอบตัวเราในเวลานี้ถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มกองเชียร์ที่จับกลุ่มกระซิบกระซาบ สายตานับสิบคู่ที่มองมาเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาและรอคอยการแสดงตลก ที่มีผมเป็นตัวตลกเอกในสนามฝึกซ้อมเวทมนตร์แห่งนี้ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมาจากห้วงความคิดเรื่องการปรากฏตัวของผู้อำนวยการเมื่อครู่ แม้ในใจจะกังวลว่าท่านจะเข้ามาขัดจังหวะการใช้ชีวิตตามระบบ 'เด็กดี' ของผมหรือไม่ แต่ในสถานการณ์เฉพาะหน้าเช่นนี้ ผมไม่มีเวลามามัวพะวงหลังอีกแล้ว "ผมไม่ได้ขาอ่อนแรงหรอกครับรุ่นพี่แบรดลีย์..." ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างเคยชิน "เพียงแต่ผมกำลังคิดว่า การที่รุ่นพี่ซึ่งอยู่ถึงแรงก์ A ต้องมาเสียเวลาหาเรื่องเด็กใหม่แรงก์ F อย่างผม มันแสดงถึงความว่างงาน หรือความกังวลลึกๆ ในตำแหน่งของตัวเองกันแน่ครับ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบสนามฝึกซ้อมก็พลันเงียบกริบลงทันตาเห็น แบรดลีย์หรี่ตาลง รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มร่างใหญ่แข็งค้าง ดวงตาส่อแววคุกกรุ่นด้วยโทสะอย่างปิดไม่มิด เวทมนตร์ธาตุไฟสีส้มอมแดงเริ่มปะทุขึ้นรอบฝ่ามือของเขาจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ อากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นจนเหงื่อกาฬซึมตามไรผมของผม ในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ สถานะทางเวทมนตร์คือทุกสิ่งทุกอย่าง แรงก์ F ถูกมองว่าเป็นขยะที่ไม่ควรค่าแม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามาในสถาบันเวทมนตร์ชั้นสูงแห่งนี้ แต่สำหรับผม อดีตโปรแกรมเมอร์ที่ต้องดีลกับบั๊กและระบบห่วยๆ มาค่อนชีวิต การจัดการกับคนอีโก้สูงที่มีช่องโหว่เต็มสมองอย่างแบรดลีย์ ไม่ใช่เรื่องเกินรับมือเลยแม้แต่น้อย "ปากดีนักนะไอ้สวะ!" แบรดลีย์คำรามต่ำ ก่อนจะสะบัดมือส่งลูกบอลเพลิงขนาดเท่าศีรษะพุ่งตรงมายังใบหน้าของผมอย่างรวดเร็ว ไร้ซึ่งความปรานีและเกินกว่าการฝึกซ้อมกระชับมิตรไปไกลลิบ เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากกลุ่มผู้มุงดูรอบข้าง บางคนถึงกับเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นภาพความโหดร้าย ทว่าในสายตาของผม ความเร็วของลูกบอลเพลิงลูกนั้นกลับเคลื่อนที่ช้าลงราวกับภาพสโลโมชั่น ระบบสนับสนุนในหัวของผมทำงานทันทีโดยไม่ต้องรอคำสั่ง [ติ๊ง! ตรวจพบการโจมตีที่เป็นอันตรายถึงชีวิต] [ระบบเด็กดีทำงาน: เปิดใช้งานโหมด 'ตั้งรับด้วยความสุภาพและปัญญา'] [คำแนะนำ: ใช้จังหวะก้าวเท้า 45 องศาหลบไปทางซ้าย พร้อมสวนกลับด้วยการสะท้อนพลังเวทผ่านจุดอับสายตา] ผมก้าวเท้าซ้ายเฉียงออกไปด้านข้างอย่างแม่นยำตามคำแนะนำของระบบ ลูกบอลเพลิงเฉียดผ่านเส้นผมของผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนได้กลิ่นไหม้จางๆ ลอยเข้าจมูก ขณะเดียวกัน ผมก็แกล้งสะดุดล้มลงไปกองกับพื้นเพื่อตบตาให้คู่ต่อสู้ตายใจ "อ๊ะ! ช่วยด้วยครับรุ่นพี่! ผมหลบไม่พ้น..." ผมร้องตะโกนเสียงหลง แสร้งทำเป็นตื่นกลัวสุดขีด แบรดลีย์หัวเราะลั่นอย่างได้ใจ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง "ฮ่าๆๆ! นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แค่ขยะเปียกน้ำคนหนึ่งเท่านั้น! หมดสนุกเสียจริง..." จังหวะนั้นเองที่ผมอาศัยจังหวะที่แบรดลีย์กำลังตายใจและลดการป้องกันตัวลง ยื่นมือไปแตะที่ข้อเท้าของเขาเบื้องล่าง พร้อมกับแอบปล่อยมานาปริมาณเล็กน้อยที่สะสมไว้เข้าไปรบกวนวงจรเวทมนตร์ในรองเท้าบูทของอีกฝ่าย *แคร็ก!* วงเวทป้องกันอัตโนมัติที่เท้าของแบรดลีย์เกิดอาการลัดวงจรชั่วขณะ แรงระเบิดเบาๆ ใต้ฝ่าเท้าทำให้อัศวินหนุ่มแรงก์ A เสียการทรงตัวอย่างกะทันหัน ร่างกายล่ำสันเซถลาไปข้างหน้า และด้วยความที่พยายามจะทรงตัวกลับมา เขาจึงเผลอฟาดหมัดใส่เสาหินสนามฝึกซ้อมด้วยความแรงเต็มพิกัด *โครม!* เสียงเนื้อกระทบกับหินแข็งดังสนั่น ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของแบรดลีย์ที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณ นิ้วมือของเขาบิดเบี้ยวผิดรูปท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ ไม่มีใครคาดคิดว่าคนระดับแรงก์ A จะพลาดท่าให้แก่เด็กใหม่แรงก์ F ด้วยวิธีที่น่าอนาถเช่นนี้ ผมรีบยันกายลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางน้อมน้อมและหวาดกลัวสุดขีด ใบหน้าฉายแววสำนึกผิดอย่างสมบทบาท "โอ้โห... รุ่นพี่แบรดลีย์ระมัดระวังตัวหน่อยสครับ! ทำไมถึงซุ่มซ่ามไปชกเสาหินแบบนั้นล่ะครับ? เจ็บมากไหมครับเนี่ย ให้ผมช่วยหายาหม่องให้ไหมครับ?" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่แววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสะใจลึกๆ "แก... แกทำอะไรฉันไอ้เด็กเวร!" แบรดลีย์ตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและอับอาย เขาพยายามจะใช้มืออีกข้างหยิบไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นมาหมายจะสั่งสอนผมให้สาสม บรรยากาศรอบสนามฝึกซ้อมกลับมาตึงเครียดถึงขีดสุดอีกครั้ง กลุ่มเพื่อนสนิทของแบรดลีย์เริ่มก้าวเท้าเข้ามาล้อมกรอบผมทีละคน รัศมีเวทมนตร์อันดุร้ายแผ่ซ่านไปทั่วทิศทาง ผมรู้ดีว่าต่อให้มีระบบช่วยเหลือ แต่การรับมือกับนักเรียนแรงก์สูงพร้อมกันหลายคนในสภาพร่างกายที่ยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่นั้นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยแม้แต่น้อย ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะลุกลามจนเกินควบคุมนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยคู่เดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่เยือกเย็นของผู้อำนวยการ มันเป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบกับพื้นหินอย่างหนักแน่นและทรงพลัง พร้อมกับกลิ่นหอมเย็นของดอกลาเวนเดอร์ที่ลอยมาเตะจมูก ทันทีที่กลิ่นนี้ปรากฏขึ้น กลุ่มนักเรียนแรงก์ A ทั้งหมดต่างก็ชะงักกึก สีหน้าของพวกเขากลายเป็นซีดเผือดลงในทันทีราวกับเห็นผี "พวกเธอ... กำลังทำอะไรกันอยู่หรือครับ?" เสียงหวานเยือกเย็นและคุ้นเคยเอ่ยขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มนักเรียนเหล่านั้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันมหาศาลจนแทบทำให้ทุกคนหยุดหายใจ ผมหันไปมองตามเสียงนั้น และพบกับร่างเพรียวบางในชุดคลุมอาจารย์สีดำสนิท อาจารย์เซเลนายืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาเย็นชาคมกริบ ดวงตาสองสีคู่นั้นกวาดมองแบรดลีย์ที่กำลังนั่งกุมมือร้องครวญคราง ก่อนจะเบนสายตามาหยุดอยู่ที่ผม นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก... เป็นความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเข้มงวด หรืออาจจะเป็นการตักเตือนกลายๆ ว่า *'เธอสร้างเรื่องใหม่อีกแล้วนะลีโอ'* แบรดลีย์ตัวสั่นเทา รีบละล่ำละลักอธิบายทันที "อะ... อาจารย์เซเลนาครับ คือว่าไอ้เด็กนี่มัน..." "ฉันไม่ได้ถามว่าใครเริ่มก่อน..." อาจารย์เซเลนาตัดบทเสียงเรียบ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว "ฉันถามว่า พวกเธอคิดจะทำอะไรเด็กในความดูแลของฉัน?" คำว่า 'เด็กในความดูแลของฉัน' หลุดออกมาจากริมฝีปากของอาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อว่าไร้ความรู้สึกและไม่เคยสนใจใครหน้าไหน ทำให้ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบงันช็อกโลก แม้แต่ผมเองก็ยังเผลอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดแก้ตัว เสียงเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของผมก็ขัดจังหวะทุกความคิด พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นตรงหน้า [ติ๊ง! แจ้งเตือนภารกิจลับระดับ SSS: ความลับของอาจารย์เซเลนาและการทดสอบจากเงาเบื้องหลัง] [เงื่อนไข: ท่านมีเวลา 10วินาทีในการตัดสินใจว่าจะ 'ปฏิเสธ' เพื่อปกป้องสถานะของอาจารย์ หรือ 'ยอมรับ' เพื่อกระโดดเข้าสู่ศูนย์กลางความขัดแย้งที่ใหญ่กว่าเดิมสิบเท่า] [คำเตือน: หากเลือกข้อหลัง ประตูสู่อดีตอันดำมืดของสถาบันจะถูกเปิดออก และผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังอาจารย์เซเลนาในเงานั้น... กำลังจ้องมองท่านอยู่] ผมมองหน้าจอสีแดงฉานสลับกับใบหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงความกังวลเล็กๆ ของอาจารย์เซเลนาที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวผม รอยยิ้มสุภาพค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของผมอีกครั้งในขณะที่นับถอยหลังวินาทีสุดท้าย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้เสมอนะครับ!