เปิดตำราเวทบทแรกด้วยสมองอัจฉริยะ

"หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้ ลีโอ! นายกำลังจะทำให้เราตายกันหมด!" เสียงตะโกนของอาจารย์เซเลนาแหบพร่าผิดไปจากมาดอาจารย์ผู้เย็นชาที่นักเรียนทุกคนต่างหวาดเกรง เธอไม่ได้อยู่ในชุดคลุมยาวหรูหราเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นชุดรัดกุมพร้อมรบที่เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ บนต้นคอ สายตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองไปที่กลุ่มก้อนพลังงานสีม่วงดำที่กำลังฉีกกระชากมิติอากาศเบื้องหลังด้วยความเร็วที่ไม่อาจประเมินได้ "อาจารย์ครับ ผมไม่ได้วิ่งหนี ผมกำลังหาจุดตัดของวงจร!" ผมตวาดตอบขณะที่สมองส่วนความคิดทำงานหนักราวกับโปรเซสเซอร์ที่กำลังรันโค้ดมหาศาล ระบบ [เด็กดี] ในหัวผมกะพริบแสงสีแดงวาบฉายภาพโฮโลแกรมซ้อนทับบนอากาศ ภายในสายตาของผม โลกไม่ได้ถูกมองเป็นสถานที่ แต่เป็น 'สมการ' [แจ้งเตือนระดับ SSS: พลังงานมืดทะลุขีดจำกัดความเสถียร 98.4% หากไม่สามารถทำลายจุดเชื่อมต่อพลังงานใน 120 วินาที ระบบจะทำการรีเซ็ตพื้นที่โดยใช้ชีวิตผู้ใช้เป็นค่าตอบแทน] "จุดตัดของวงจรเหรอ? นายเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งนะลีโอ! วงแหวนเวทระดับราชันย์อสูรนั่นมันมีโครงสร้างที่แม้แต่จอมเวทระดับสูงยังใช้เวลาถอดรหัสเป็นเดือน!" เซเลนาแค่นเสียงหัวเราะขื่นๆ เธอหยุดกะทันหัน กางบาเรียเวทมนตร์ชั้นสูงสกัดกั้นคลื่นแรงดันที่พุ่งเข้าใส่ แต่ดูเหมือนเธอเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว ผมไม่สนคำทัดทาน มือของผมคว้าชอล์กเวทมนตร์ขึ้นมาขีดเขียนลงบนพื้นหินอ่อนของทางเดินโถงลึก สมองของผมจำแนกวงแหวนเวทที่กบดานอยู่ในเงามืดออกเป็น 'ลอจิกเกต' (Logic Gates) เวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของปาฏิหาริย์ แต่มันคือภาษาจักรวาลที่ถูกเขียนขึ้นด้วยสูตรคณิตศาสตร์ "ถ้าจุด A เชื่อมกับจุด B ด้วยค่าเวทมนตร์ 3.14 แล้วผลลัพธ์คือการระเบิด... งั้นผมแค่ต้องแทรกค่าติดลบเข้าไปในอัลกอริทึม!" ผมตวัดชอล์กด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน ข้อมูลกระแสเวทที่ไหลเวียนราวกับพายุถูกผมตีความเป็นตัวเลขและฟังก์ชันเชิงเส้น ลายเส้นที่ยุ่งเหยิงบนพื้นเริ่มก่อตัวเป็นโครงสร้างซับซ้อนที่ดูขัดแย้งกับหลักเวทมนตร์กระแสหลัก แต่มันกลับ 'ถูกต้อง' ในเชิงตรรกะ "ลีโอ... นั่นนายกำลังทำอะไร?" เสียงของเซเลนาเบาลง เธอหันมามองสิ่งที่ผมเขียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความตื่นตระหนกกลายเป็นความทึ่งระคนไม่อยากจะเชื่อ "อาจารย์ครับ... ช่วยดึงพลังงานส่วนเกินของมันออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ที! ผมต้องการพื้นที่ในการแก้สมการสุดท้าย!" ผมตะโกนสั่งโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังสั่งอาจารย์ของตัวเองอยู่ เซเลนาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็พยักหน้าอย่างเด็ดขาด เธอสะบัดมือเบาๆ ส่งกระแสเวทสายฟ้าที่ควบคุมอย่างแม่นยำเข้าเบี่ยงเบนแรงปะทะ ทำให้ผมมีจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีในการตวัดเส้นสุดท้ายลงบนวงแหวนเวท *วิ้ง!* เสียงคลื่นความถี่สูงดังสนั่น พื้นที่รอบตัวเราสั่นไหวอย่างรุนแรง แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การระเบิดทำลายล้าง วงแหวนเวทสีม่วงดำที่เคยดุดันกลับหยุดชะงักราวกับถูกดึงปลั๊กออก กระแสพลังงานมหาศาลไหลย้อนกลับเข้าไปในจุดที่ผมวาดไว้ และสลายตัวกลายเป็นเพียงละอองแสงจางๆ เงาร่างมหึมาที่กำลังจะหลุดออกมาจากรอยแยกมิตินั้นถูก 'ล็อค' ด้วยสมการของผม ผมหอบหายใจรุนแรง เหงื่อเย็นชุ่มไปทั้งหลัง ภารกิจเบื้องหน้าผมขึ้นข้อความสีทองสว่างจ้า: [ภารกิจสำเร็จ: หยุดยั้งการฟื้นคืนของราชันย์อสูรเงาพันปี ค่าประสบการณ์ +50,000 คะแนนทักษะคณิตศาสตร์เวทระดับเชี่ยวชาญ] "นายทำได้ยังไง..." เซเลนาเดินเข้ามาใกล้ แววตาของเธอยังคงสั่นระริก เธอเช็ดคราบเลือดมุมปากก่อนจะจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของผม "นั่นคือการคำนวณวงแหวนเวทโบราณที่สาบสูญไปนับพันปี นายไม่ใช่แค่นักเรียนธรรมดาแน่ๆ ลีโอ" ผมยืดตัวขึ้นพยายามรักษามารยาทความเป็นสุภาพบุรุษแม้สภาพจะดูไม่ได้ "ผมแค่... ชอบสังเกตสิ่งรอบตัวน่ะครับอาจารย์ อีกอย่าง ผมว่าความรู้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด" เซเลนาเงียบไป สายตาของเธอไล่มองมือของผมที่ยังมีรอยชอล์กเปื้อนอยู่ ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ เธอขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ ซึ่งมันช่างขัดกับกลิ่นไอความตายที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ "นายช่วยชีวิตโรงเรียนนี้ไว้ แต่นายก็นำอันตรายมาสู่ตัวเองด้วยเช่นกัน" เธอพูดเสียงต่ำ "หลังจากนี้... พวกสภาอาวุโสจะจับตามองนาย สิ่งที่นายทำวันนี้มันไม่มีทางปิดเป็นความลับได้" "ผมพร้อมรับมือครับ ถ้าอาจารย์ยังอยู่ข้างๆ ผม" ผมตอบพลางยิ้มบางๆ เซเลนาไม่ได้ตอบ แต่เธอกลับเอื้อมมือมาจับไหล่ผมแน่น ราวกับต้องการยืนยันว่าผมยังมีตัวตนอยู่จริงๆ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบไปกลับดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่สีทองหรือสีแดง แต่มันเป็นสีดำสนิท [ภารกิจลับระดับตำนานเปิดใช้งาน: ผู้ที่ปลุกราชันย์อสูรเงาพันปีไม่ได้มีเพียงแค่กาลเวลา... แต่เป็น 'คนใน' ของสถาบัน] [คำเตือน: ผู้บงการอยู่ห่างจากตำแหน่งปัจจุบันไม่เกิน 10 เมตร และเขากำลังก้าวออกมาจากเงามืดหลังกำแพงนั่นเองครับ] ผมตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงฝีเท้าของท่านผู้อำนวยการที่ทุกคนต่างเคารพรัก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกของลีโอในโลกที่เต็มไปด้วยความลับนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืดสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้ตื่นเต้นยิ่งกว่านี้ครับ