พบกันครั้งแรกกับอาจารย์สุดเฮี้ยบ

"กลิ่นไออายความตายจางๆ แบบนี้... ไม่คิดเลยว่าเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งสอบเข้ามาด้วยคะแนนคาบเส้น จะมีความสามารถในการปลุก 'ราชันย์อสูรเงาพันปี' ให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลยาวนานถึงสามศตวรรษได้ด้วยไม้กวาดเวทมนตร์เพียงด้ามเดียว" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดินปีกตะวันตก หอพักเซนทอรี ลีโอสะดุ้งสุดตัว ขนลุกชันไปทั่วร่าง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมอย่างรวดเร็ว ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ที่ทะลุมิติมาพร้อมกับ 'ระบบเด็กดี' เขารู้ดีว่าน้ำเสียงแบบนี้ไม่ได้มาพร้อมกับความใจดีเป็นแน่ เด็กหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับไปช้าๆ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้ตื่นตระหนกจนเกินงาม สายตาของเขาปรับโฟกัสฝ่าความสลัวของโถงทางเดิน จนกระทั่งเห็นร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบเงิน ประดับอินทรธนูสัญลักษณ์ผู้ตรวจการระดับสูง อาจารย์เซเลนา... อาจารย์สาวผู้ดูแลหอพักจอมเฮี้ยบและขึ้นชื่อเรื่องความไร้ปรานี แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีโบราณ ทอดเงายาวลงบนใบหน้าเรียวคมที่ประดับด้วยแว่นไร้กรอบ เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยรับกับดวงตาสีมรกตที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาจับผิด เธอไม่ได้พกไม้เท้าเวทมนตร์ ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ออกมาจากตัวเธอจนอากาศรอบข้างหนาทึบราวกับถูกแช่แข็ง [ติ๊ง! ระบบเด็กดีตรวจพบแรงกดดันระดับ S! ผู้ใช้จำเป็นต้องรักษาความสงบและตอบคำถามด้วยความเคารพเพื่อหลีกเลี่ยงสถานะ 'ถูกไล่ออกจากหอพัก'] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลีโอราวกับเสียงระฆังเตือนภัย แต่ใบหน้าของเด็กหนุ่มกลับยังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มสุภาพและท่าทีนอบน้อมตามวิสัยของ 'เด็กดี' ที่ระบบพยายามหล่อหลอม "สวัสดีครับอาจารย์เซเลนา ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ ลมพัดหวนอะไรถึงได้พาอาจารย์มาตรวจเยี่ยมหอพักนักปีหนึ่งด้วยตนเองล่ะครับเนี่ย?" ลีโอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่สั่นเครือแม้แต่น้อย พลางซ่อนมือข้างที่ถือไม้กวาดเวทมนตร์ไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียน เซเลนาหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มทีละก้าว เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจคนฟังอย่างยิ่ง เธอหยุดยืนห่างจากลีโอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุมืดลอยแตะจมูก "เธอคิดว่าฉันมาทำไมล่ะ ลีโอ?" เซเลนาโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ดวงตาสีมรกตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับต้องการค้นหาความลับทุกอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มนั้น "เซนเซอร์เวทมนตร์ของหอพักส่งสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต พลังงานมืดปริมาณมหาศาลปะทุขึ้นจากห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด... ซึ่งบังเอิญเหลือเกินว่าเป็นพื้นที่รับผิดชอบของนักเรียนทุนที่ชื่อลีโอ" เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบๆ แสดงสีหน้าตกใจในระดับที่พอเหมาะพอดี ไม่มากเกินจนดูเสแสร้ง และไม่น้อยเกินจนน่าสงสัย "โอ้... เรื่องนั้นเองหรือครับอาจารย์ ผมต้องขออภัยจริงๆ ที่ทำให้ตื่นตระหนก พอดีว่า... เอ่อ... ผมแค่อยากทำความสะอาดห้องเก็บอุปกรณ์ให้สะอาดเอี่ยมอ่องเพื่อต้อนรับวันพรุ่งนี้ครับ แต่ไม่รู้ว่าไปโดนกลไกเวทมนตร์โบราณอะไรเข้าโดยบังเอิญ มันก็เลย... เกิดระเบิดเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาน่ะครับ" ลีโอเลือกที่จะโกหกคำโตด้วยท่าทางซื่อใส ไร้เดียงสา เซเลนาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นชาเสียจนลีโอรู้สึกหนีบที่ต้นคอ "ระเบิดเล็กๆ น้อยๆ อย่างนั้นหรือ? แรงระเบิดระดับนั้นเกือบจะปลุกผนึกของ 'ราชันย์อสูรเงาพันปี' ที่ถูกขังไว้ใต้ชั้นใต้ดินให้ลุกขึ้นมากลืนกินทั้งโรงเรียนแล้วนะ ลีโอ" เซเลนายื่นมือเรียวบางออกไป ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนไหล่ขวาของลีโอเบาๆ แต่แรงกดดันที่ส่งผ่านมาทำให้เขารู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงมา "เด็กปีหนึ่งธรรมดาๆ ต่อให้เรียนจบหลักสูตรพื้นฐานเวทมนตร์ ก็ไม่มีทางปลดปล่อยคลื่นพลังงานที่สั่นคลอนมิติได้ด้วยการ 'ทำความสะอาด' หรอก... เธอมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่?" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด ลีโอรู้ดีว่าหากตอบไม่ดี ชีวิตในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้อาจจบลงก่อนที่จะได้เริ่มต้นด้วยซ้ำ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะอ้างเหตุผลอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวก็ดังขึ้นตัดหน้าเสียก่อน [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบเจตంటรวจสอบระดับสูงจากอาจารย์เซเลนา! เพื่อรักษาความลับของระบบและสถานะตัวเอก ผู้ใช้ต้องทำการ 'พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส' โดยการใช้ทักษะ 'วาจาโน้มน้าวใจระดับกลาง' ภายใน 10 วินาที!] ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสติทั้งหมดที่มี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาสกับอาจารย์สาวตรงๆ รอยยิ้มสุภาพถูกประดับขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง แววตาของเขาฉายแววความจริงใจและความเคารพอย่างเต็มเปี่ยม "อาจารย์ครับ... ถ้าผมบอกว่าผมเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่โชคดีได้เข้ามาเรียนที่นี่ อาจารย์คงไม่เชื่อใช่ไหมล่ะครับ?" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น "แต่ถ้าอาจารย์ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเอง... ไม่ว่าจะเป็นงานทำความสะอาดหอพัก งานเอกสาร หรือแม้แต่การลงไปกวาดล้างห้องใต้ดิน ผมยินดีทำทั้งหมดโดยไม่ปริปากบ่นเลยครับ เพราะผม... อยากเป็นเด็กดีที่ทำให้อาจารย์ภูมิใจครับ" เซเลนาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยเมื่อได้ยินคำว่า *'อยากเป็นเด็กดีที่ทำให้อาจารย์ภูมิใจ'* จากปากของเด็กหนุ่มผู้สร้างปัญหาใหญ่หลวงในยามวิกาล ความเย็นชาในแววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความฉงนสนเท่ห์ อาจารย์สาวถอนหายใจยาวเหยียด เธอละมือออกจากไหล่ของเขาแล้วกอดอกมองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ปากหวานเสียจริงนะ ลีโอ... เด็กปีหนึ่งส่วนใหญ่ที่เจอหน้าฉันมักจะตัวสั่นงnงกและวิ่งหนีหายเข้ากลีบเมฆไปหมด แต่เธอกลับกล้าต่อรองกับฉันอย่างหน้าตาเฉย" เซเลนากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะยังคงความเข้มงวดไว้ "เอาล่ะ ในเมื่อเธอมีความตั้งใจอยากจะเป็น 'เด็กดี' ขนาดนั้น... พรุ่งนี้เช้าตรู่ ก่อนคลาสเรียนเวทมนตร์พื้นฐานจะเริ่ม ฉันมีบททดสอบพิเศษเตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ หวังว่าเธอคงจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ" "ด้วยความยินดีเลยครับอาจารย์!" ลีโอตอบรับทันทีอย่างกระตือรือร้น เซเลนาปรายตามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะบัดชายผ้าคลุมแล้วเดินหายลับไปในความมืดของโถงทางเดิน ทิ้งให้ลีโอยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางกลิ่นอายเวทมนตร์ที่ค่อยๆ เจือจางลง เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ทรุดตัวพิงผนังหินเย็นเฉียบอย่างหมดแรง รอดตัวไปได้หวุดหวิด... [ติ๊ง! ภารกิจลับ: "เอาชีวิตรอดจากการตรวจเยี่ยมของอาจารย์เซเลนา" สำเร็จ! ผู้ใช้ได้รับรางวัล: แต้มความดี x500, ทักษะต้านทานแรงกดดันระดับ 1 และ...] เสียงระบบเงียบลงไปชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในจิตสำนึกของลีโอ [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการเคลื่อนไหวผิดปกติจากชั้นใต้ดินระดับที่ห้า... 'ผนึกราชันย์อสูรเงาพันปี' ถูกทำลายโดยสมบูรณ์ และเป้าหมายกำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งของผู้ใช้ในอีก 3 นาทีข้างหน้า!] ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นะครับ!