จอมยุทธ์ผู้หยิ่งทะนง

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดั่งสายฟ้าฟาดสะท้านสะพานหินผาเมฆา "เฟยหลง... เจ้าคิดจริงหรือว่ากระบี่เล่มเดียว จะอาจหาญต่อกรกับค่ายกลร้อยกระบี่สวรรค์ของสำนักกระบี่นภาได้? รนหาที่ตายแท้ๆ!" ลานประลองหินแกรนิตเบื้องหน้าสำนักใหญ่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันจากยอดฝีมือระดับปรมาจารย์นับร้อยชีวิตแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ทว่าบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่ใจกลางพายุกลับสงบนิ่งราวกับรูปสลักหินหยกคราม อาภรณ์สีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่ระเบิดออกอย่างไร้ที่สิ้นสุด ดวงตาคมกริบคู่นั้นดั่งห้วงเหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง มือขวาCกุมด้ามกระบี่บินวารีมั่น ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย "กระบี่ร้อยเล่มของพวกเจ้า เป็นได้แค่เศษเหล็กไร้ค่าในสายตาข้า" น้ำเสียงของเฟยหลงราบเรียบ เย็นชา แต่กลับทรงพลังจนแก้วหูของเหล่าศิษย์สำนักใหญ่สั่นสะเทือน ความเย่อหยิ่งทระงายที่แฝงอยู่ในทุกอณูของลมหายใจทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่นภาถึงกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราณกระบี่นับพันสายพรั่งพรูออกมาจากร่างของพวกมันราวกับห่าฝนโลหะเตรียมพุ่งเข้าบดขยี้เป้าหมายให้แหลกสลาย ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งก็ร่อนลงมาจากยอดเขาเมฆาคล้อยดั่งเทพธิดาก้าวเดินบนกลีบเมฆ กลิ่นอายความเย็นเยือกแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วสารทิศ มู่หรงเซียนยืนอยู่เบื้องหน้าเฟยหลง นัยน์ตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดั่งหิมะพันปีบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและห่วงใย นางมิได้กล่าวสิ่งใดกับผู้คนรอบกาย มีเพียงสายตาที่ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดไปยังบุรุษผู้ดื้อรั้นเบื้องหลัง "เซียนเอ๋อร์... เจ้าไม่ควรมาที่นี่" เฟยหลงเอמהเสียงทุ้มต่ำ แววตาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที "ข้าบอกท่านแล้ว... ไม่ว่าเส้นทางนี้จะโรยด้วยคมกระบี่หรือโลหิต ข้า... จะเคียงข้างท่านเสมอ" มู่หรงเซียนกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและดังก้องกังวาน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าผู้อาวุโสสำนักใหญ่ ความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้นระหว่างจอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยวและธิดาแห่งสำนักเมฆาคล้อยถูกเปิดเผยท่ามกลางสายตาคนนับร้อย อัครเสนาบดีมารที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกบนยอดผาสูงแย้มยิ้มอย่างชั่วร้าย แผนการยืมมือศัตรูเพื่อกำจัดเสี้ยนหนามกำลังดำเนินไปตามหมากที่มันวางไว้ ทว่ามันกลับลืมคิดไปว่า... มังกรที่ถูกต้อนจนมุม ย่อมแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุลได้เช่นกัน เฟยหลงสูดลมหายใจเข้าลึก, โคจรพลังปราณเก้าสวรรค์ทะลวงจุดชีพจรทั่วร่างจนเสียงกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะ พลังลมปราณสีครามเข้มข้นระเบิดออกจนพื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม รัศมีกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกเมฆาจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ "ในเมื่อพวกเจ้าต้องการเลือดเพื่อล้างมลทินของสำนัก... ก็จงใช้เลือดของพวกเจ้าเอง เบิกทางให้กระบี่ของข้า!" นิ้วเรียวยาวสะบัดออก กระบี่บินวารีหลุดจากฝักส่งเสียงคำรามดั่งพญามังกรกู่ก้อง สะท้อนแสงประกายเจิดจ้าบาดตา ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้สำนักใหญ่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูหินโบราณที่ปิดตายมานับร้อยปีด้านหลังสำนักค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับไอพลังสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับว่ามีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอัครเสนาบดีมารกำลังตื่นจากการหลับใหล... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับมังกรครามท่องภพนะครับ