พิษร้ายจากมารอเวจี

"โลหิตสีดำ... พิษอสูรกลืนวิญญาณ!" น้ำเสียงของเฟยหลงต่ำทุ้มแต่แฝงไว้ด้วยกระแสลมปราณที่สั่นสะเทือนผืนดินรอบกาย ดวงตาคมกราบดั่งคมกระบี่กวาดมองร่างของมู่หรงเซียนที่ทรุดลงแนบพื้น หญิงสาวผู้สง่างามดั่งเทพเซียนจำศีลบนยอดเขาหิมะ บัดนี้ริมฝีปากบางกลับปรากฏรอยคล้ำสีม่วงเข้ม เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากเนียนขาว ร่างอรชรสะท้านเยือกด้วยความเจ็บปวดจากพิษร้ายที่กำลังกัดกินเส้นชีพจรทีละน้อย ความเงียบงันในหุบเขาร้างถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจอันติดขัดของนาง มู่หรงเซียนพยายามฝืนยันกายลุกขึ้นด้วยปลายกระบี่คู่ใจ ทว่าอิทธิฤทธิ์ของ "พิษมารอเวจี" ที่ซัดมาในซัดย่อมลับของอัครเสนาบดีมารกลับรุนแรงเกินกว่าที่ลมปราณคุ้มกายระดับบรรพชนจะต้านทานไหว "อย่า... ขยับ..." เฟยหลงก้าวเข้าไปประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกนั้นไว้อย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา ฝ่ามือหนาที่ผ่านการจับกระบี่ฆ่าฟันอสูรและมารมานับไม่ถ้วน สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังของนาง มู่หรงเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยเย่อหยิ่งเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับสั่นไหวระริก เจือด้วยความอ่อนแอที่นางไม่เคยแสดงให้ผู้ใดเห็น นางกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับสายลม "เฟยหลง... พิษนี้... มันมุ่งทำลายจุดตันtian... ท่าน... รีบหนีไปเถอะ อย่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่..." "หุบปากซะ" คำพูดของเฟยหลงเด็ดขาดและทรงอำนาจจนนางต้องชะงัก ชายหนุ่มมิได้สะทกสะท้านต่อคำเตือนแม้แต่น้อย เขานั่งลงขัดสมาธิเบื้องหลังนางทันที ฝ่ามือทั้งสองข้างทาบลงที่แผ่นหลังบอบบาง ถ่ายทอดพลังปราณกระบี่แท้จริงอันบริสุทธิ์และร้อนแรงดุจเปลวเพลิงสุริยะเข้าไปเพื่อกดขี่พิษร้ายไม่ให้ลุกลามเข้าสู่หัวใจ เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เสียงเส้นชีพจรภายในร่างของมู่หรงเซียนปะทุขึ้นเบาๆ ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นริ้วไปทั่วร่างจนนางต้องหลับตาแน่น มือเรียวขยุ้มชายเสื้อของเฟยหลงไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขาเข้าสู่ร่างกาย เปรียบเสมือนแสงอาทิตย์เดียวท่ามกลางฤดูหนาวอันเหน็บหนาว เฟยหลงขมวดคิ้วมุ่น เหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย การใช้พลังปราณกระบี่ต้านพิษมารอเวจีไม่ใช่เรื่องง่าย พิษชนิดนี้ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้าย มันกัดกินพลังปราณของผู้ฝึกยุทธเป็นอาหาร ยิ่งเขาใช้พลังมากเท่าไหร่ พิษก็ยิ่งย้อนกลับมาทำร้ายเส้นชีพจรของเขาเองด้วย "อดทนไว้ มู่หรงเซียน ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรไปเด็ดขาด" น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีเพียงความเด็ดเดี่ยว แต่แฝงความห่วงใยลึกซึ้งที่เจ้าตัวมักซ่อนไว้ภายใต้ความโดดเดี่ยว ในโลกยุทธภพอันโสมมและเต็มไปด้วยการหลอกลวง นางคือคนเดียวที่ยืนหยัดเคียงข้างเขา ท่องยุทธภพผ่านลมฝนและความตายมาด้วยกัน ย่อมไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้นางดับดิ้นในสถานที่อัปมงคลเช่นนี้ ภายในห้วงจิตสำนึกของมู่หรงเซียน ความมืดมิดและภาพหลอนจากพิษร้ายกำลังพยายามกลืนกินสติสัมปชัญญะของนาง เสียงกระซิบของมารร้ายดังสะท้อนก้องในหัว ทว่าท่ามกลางความหนצוดมัวนั้น กลับมีแสงสว่างเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งทะลวงเข้ามา นั่นคือเจตจำนงแห่งกระบี่อันแข็งแกร่งและอบอุ่นของเฟยหลงที่โอบอุ้มวิญญาณของนางไว้ *ข้าจะไม่ยอมตายที่นี่... ข้ายังอยากเดินเคียงข้างเขา... ไปจนสุดปลายฟ้า* มู่หรงเซียนรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดโคจรพลังปราณประสานกับเฟยหลง แสงสีขาวนวลและสีครามเข้มผสานกันจนเกิดเป็นออร่าหมุนวนรอบตัวคนทั้งสอง ขับไล่ไอพิษสีดำที่ระเหยออกจากผิวหนังจนเกิดเสียงดัง "ฟู่" คล้ายน้ำเดือดราดบนเตาไฟ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายไปในทางที่ดี ทันใดนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว! ตูมมม! เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งแหวกพื้นดินขึ้นมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ มันพกพาเจตนาฆ่าฟันอันเหี้ยมเกรียมและกระบี่มารเล่มยักษ์ฟาดฟันตรงมาที่กลางหลังของเฟยหลงในจังหวะที่เขากำลังถ่ายทอดพลังปราณและไร้ซึ่งการป้องกันโดยสิ้นเชิง! "ระวัง!" มู่หรงเซียนเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและห้วงคำนึงถึงความปลอดภัยของชายหนุ่มเหนือกว่าชีวิตตนเอง นางสะบัดมือขวาซัดกระบี่ประจำกายออกไปปะทะกับกระบี่มาร พร้อมกับพลิกกายเอาตัวเข้าบังร่างของเฟยหลงรับการโจมตีนั้นแทน! ฉึก! เสียงคมดาบเฉือนเนื้อและกระดูกดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมชุดสีขาวบริสุทธิ์ของนางให้กลายเป็นสีชาด ร่างของมู่หรงเซียนกระตุกวูบก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงสู่อ้อมอกของเฟยหลงอย่างหมดแรง เฟยหลงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด ปราณกระบี่รอบกายระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี พลังทำลายล้างมหาศาลแผ่ขยายรัศมีออกไปร้อยลี้จนภูเขาพังทลาย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับมังกรครามท่องภพนะครับ