กับดักของธน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้สักทองดังสนั่น กลบเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอย่างเงียบเชียบในห้องประชุมใหญ่ ชั้นสถาปัตยกรรมของบริษัท เมธาภิวัฒน์ กรณ์ไม่ได้กะพริบตา เขายังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเดิม สายตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาไปยังชายผู้ยืนอยู่ฟากตรงข้าม—ธน, เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานกว่าทศวรรษ, บัดนี้รอยยิ้มที่เคยจริงใจได้แปรเปลี่ยนเป็นเส้นโค้งที่เย็นชาและเต็มไปด้วยร่องรอยของความทะเยอทะยาน "นายแน่ใจหรือกรณ์ ว่าโปรเจกต์ 'หอศิลป์ร่วมสมัย' จะปล่อยให้ทีมวิศวกรรมเข้ามาตรวจสอบโครงสร้างก่อนที่เราจะสรุปแบบร่างขั้นสุดท้าย?" ธนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันไว้ทุกพยางค์ "ท่านประธานกำลังจับตาดูโปรเจกต์นี้อยู่ และความล่าช้าเพียงสัปดาห์เดียว... อาจหมายถึงงบประมาณนับร้อยล้านที่ละลายหายไป" กรณ์ค่อยๆ ประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันบนตัก สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของแหวนเงินที่สวมอยู่ มันเป็นวิธีเดียวที่ช่วยให้เขาสามารถควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังเร่งเร้าด้วยความระแวง "ความล่าช้าดีกว่าความพังทลาย ธน" กรณ์ตอบกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ซ่อนกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกราดไว้เบื้องล่าง "ถ้าฐานรากรับน้ำหนักของโถงนิทรรศการไม่ได้ตามที่คำนวณไว้แต่แรก ต่อให้แบบสถาปัตยกรรมจะสวยงามหยาดเยิ้มแค่ไหน มันก็เป็นได้แค่ซากปรักหักพังที่รอวันถล่มลงมาทับคนดู" ธนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหברי้วและบาดหู ดวงตาเรียวรีหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าเพื่อนสนิท "นายมักจะมองโลกในแง่ร้ายเสมอ, กรณ์... หรือจริงๆ แล้ว นายแค่กลัว?" ธนก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ บนแบบแปลนที่กรณ์เพิ่งใช้เวลาทั้งคืนแก้ไข "กลัวว่าถ้าโปรเจกต์นี้เสร็จสมบูรณ์ ตำแหน่งผู้อำนวยการแผนกสถาปนิกที่ว่างลง จะไม่ได้ตกเป็นของคนที่มีอุดมการณ์สูงส่งอย่างนาย" บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงในฉับพลัน กลิ่นอายของความไว้วางใจที่เคยสร้างร่วมกันมาหลายปี มลายหายไปเหลือเพียงร่องรอยของความหวาดระแวง กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ เขารู้ดีว่าธนไม่ได้แค่มารับฟังความเห็น แต่กำลังวางหมากเพื่อบีบให้เขาจนมุม ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้นในระบบการทำงาน ข้อมูลราคาวัสดุที่ถูกบิดเบือน เอกสารเบิกงบประมาณที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย และสายตาแปลกๆ ของเพื่อนร่วมงานในทีม ล้วนชี้ไปในทิศทางเดียวกันว่า มี "หนอน" ซ่อนตัวอยู่ และหนอนตัวนั้น... อาจเป็นคนที่นั่งดื่มกาแฟโต๊ะติดกับเขามาตลอดห้าปี "ถ้าตำแหน่งนั้นจะได้มาด้วยการแลกกับความปลอดภัยของชีวิตผู้คน ฉันก็ยินดีจะสละมันตั้งแต่วันนี้" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไร้ซึ่งความลังเล ธนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาไหววับด้วยความโกรธชั่วขณะก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเยาะ "ปากก็พูดแบบนี้ทุกทีสินะ กรณ์... แต่หวังว่าเมื่อถึงเวลาที่บอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วนพรุ่งนี้เช้า นายจะมีคำอธิบายที่ดีพอกับเรื่อง 'ความผิดพลาด' ในการประเมินงบประมาณโครงสร้างที่ฉันเพิ่งได้รับรายงานมา" สิ้นคำพูด ธนก็หันหลังกลับและก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างมั่นใจ ทิ้งให้กรณ์นั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ กรณ์ถอดแว่นสายตากล่าวออกมาช้าๆ นวดคลึงหว่างคิ้วเพื่อขับไล่ความอ่อนล้า ความตึงเครียดในสมองสะสมจนกลายเป็นอาการปวดหนึบ แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่าเรื่องตำแหน่งงาน คือความจริงที่ว่า มิตรภาพที่เคยงดงามกำลังถูกกัดกินด้วยความโลภ เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังท้องถนนเบื้องล่างที่รถราวิ่งสวนกันราวกับสายน้ำที่ไม่เคยไหลย้อนกลับ ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของใครบางคนยืนอยู่มุมมืดบริเวณลานจอดรถชั้นใต้ดินผ่านกล้องวงจรปิดบนจอมอนิเตอร์ที่ยังเปิดทิ้งไว้ ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทสีเข้ม คุ้นตาอย่างประหลาด กำลังยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลนิ่งสนิท ราวกับกำลังรอคอยให้ถึงเวลาที่เหมาะสมในการส่งมอบหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะทำลายอนาคตของเขาให้พังทลายในชั่วพริบตา กรณ์จ้องมองภาพนั้น หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า... กับดักที่ธนวางไว้ ไม่ใช่แค่เรื่องงานในบริษัท แต่มันคือแผนการที่จะขุดคุ้ยความลับในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต เพื่อทำลายเขาให้สิ้นซาก และก่อนที่สติสัมปชัญญะจะทันได้ประเมินสถานการณ์ เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ กรณ์หยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย หน้าจอปรากฏภาพถ่ายใบเสร็จรับเงินลับๆ ระหว่างบริษัทคู่แข่งกับบัญชีธนาคารส่วนตัวของเขาเอง พร้อมข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่สลักไว้ว่า: *"เกมนี้... นายแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแล้วล่ะ, กรณ์"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลานี้ไปด้วยกันนะครับ