การหายไปของหน้ากระดาษ

กลิ่นอายของหมึกซึมราคาแพงที่ผสมผสานกับกระดาษโบราณอายุกว่าสิบปี ไม่ได้ให้ความรู้สึกคลาสสิกในยามนี้อีกต่อไปแล้วครับ มันกลับส่งกลิ่นอับชื้นคล้ายกระดาษที่ถูกฝังกลบอยู่ใต้ดิน ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของกรณ์ถูกรบกวนเพียงแค่เสียงกระดาษแผ่นบางพลิกไหวด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย "มันเป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง กรณ์จ้องมองสมุดบันทึกปกหนังสีเลือดหมูในมือ สมุดเล่มเดียวกันที่เขาเคยใช้บันทึกทุกความรู้สึก ทุกรอยต่อของกาลเวลา และทุกความผิดพลาดที่เขาปรารถนาจะแก้ไขมาตลอดหลายปี แต่ทว่า ในยามนี้ หน้ากระดาษที่เคยอัดแน่นไปด้วยลายมือหวัดๆ ของตนเอง กลับค่อยๆ เลือนรางจางหายไปทีละบรรทัด ราวกับถูกหยดน้ำตาแห่งความทรงจำลบเลือนจนกลายเป็นกระดาษเปล่าสีขาวโพลน บรรทัดที่บันทึกเรื่องราวในวันที่พิมพ์ชนกยิ้มให้เขาครั้งแรกใต้ต้นก้ามปู ค่อยๆ จางลง... จนสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ปลายนิ้วของกรณ์พยายามแตะสัมผัสร่องรอยของหมึกที่เหลืออยู่ แต่มันกลับว่างเปล่า เยียบเย็น และไร้ตัวตน หัวใจของสถาปนิกหนุ่มผู้สุขุมกระตุกวูบ ความรู้สึกหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเผชิญหน้ามานานนับแรมปี กลับพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ประตูกระจกบานเลื่อนถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน ธน์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าที่พยายามรักษาความนิ่งเรียบ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก ธน์กวาดสายตามองสมุดบันทึกในมือของเพื่อนสนิท ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกระ1คายเคืองผิว "ดูท่าทางคุณจะตกใจนะ กรณ์" ธน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย "ของบางอย่าง ถ้าไม่ใช่ของเราตั้งแต่แรก ต่อให้พยายามฝืนเขียนมันลงไปสักแค่ไหน สุดท้ายกาลުރก็ต้องลบมันทิ้งอยู่ดี... คุณว่าจริงไหมครับ?" กรณ์เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองเพื่อนสนิทที่คบหากันมานานนับทศวรรษ เขารู้ดีว่าธน์ไม่ได้แค่บังเอิญเดินเข้ามาในห้องนี้ ธน์รู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับรอยต่อของเวลานี้ มากกว่าที่เจ้าตัวยอมปริปากบอก "คุณรู้อะไรมา ธน์" กรณ์ถามเสียงต่ำ ความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมาตลอดพังทลายลงเหลือเพียงความกรุ่นโกรธที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่ง "สมุดเล่มนี้... ทำไมมันถึงจางหายไป อนาคตกำลังเปลี่ยนไปใช่ไหม เพราะอะไร?" ธน์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อีกฝ่ายใช้ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปแตะสันสมุดบันทึกเล่มนั้นแผ่วเบา ก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับกลัวความร้อน "อนาคตไม่ได้เปลี่ยนหรอกครับกรณ์ แต่มันกำลัง 'ถูกแก้ไข' ต่างหาก" ธน์เว้นจังหวะ สายตาคมกริบมองตรงเข้ามาในดวงตาของกรณ์ "คุณคิดว่าการที่คุณพยายามเหนี่ยวรั้งพิมพ์ชนกไว้ในเส้นทางที่เธอไม่ควรอยู่ มันคือความรักจริงๆ หรือความเห็นแก่ตัวกันแน่? ลองเปิดไปที่หน้าสุดท้ายสิครับ... แล้วคุณจะรู้ว่าสิ่งที่คุณกลัวที่สุด กำลังเกิดขึ้นจริงแล้ว" ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก เข้มข้นและบีบคั้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก นิ้วมือที่แข็งกระด้างค่อยๆ พลิกสมุดบันทึกไปหน้าสุดท้ายอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังถือวัตถุระเบิดที่พร้อมจะปลิดชีพเขาได้ทุกเมื่อ ที่หน้าสุดท้ายนั้น... ข้อความทั้งหมดมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงลายมือตวัดหวัดๆ ที่ไม่ใช่ของเขา แต่เป็นลายมือของพิมพ์ชนก ทิ้งประโยคสั้นๆ ไว้บรรทัดเดียว: *'ลาก่อนค่ะกรณ์... ขอบคุณสำหรับเวลาที่เราไม่เคยมีอยู่จริง'* พลันนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบงัน กรณ์สะดุ้งสุดตัว เขาละสายตาจากสมุดบันทึกแล้วคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมารับด้วยมือที่สั่นเทา ปลายสายคือเสียงสะอื้นไห้ของพิมพ์ชนกที่ขาดๆ หายๆ ราวกับสัญญาณมาจากที่แสนไกล "กรณ์คะ... ฉันจำคุณไม่ได้แล้ว..." สิ้นเสียงนั้น สายก็ตัดไปพร้อมกับแสงไฟในห้องทำงานที่กะพริบดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด และเมื่อแสงไฟกลับมาสว่างอีกครั้ง สมุดบันทึกในมือของกรณ์ก็กลายเป็นเพียงแค่กระดาษเปล่าสีขาวสะอาดไร้รอยหมึก... ตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามกาลเวลานี้ไปด้วยกันนะครับ