จุดเปลี่ยนของเส้นเวลา

"นายกำลังทำลายทุกอย่างด้วยมือของนายเองนะ ธัน" เสียงของกรณ์ไม่ได้สั่นเครือ แม้ว่าในมือของเขาจะกำลังกำด้ามปากกาหมึกซึมราคาแพงจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานสถาปนิกบนชั้นสี่สิบห้า ดูจะไร้ความหมายเมื่อเทียบกับอุณหภูมิความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างชายหนุ่มทั้งสอง ธันหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา เขายืนพิงขอบกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือมหานครกรุงเทพฯ ที่กำลังระยิบระยับด้วยแสงไฟยามค่ำคืนราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นมาอยู่แทบเท้า แต่อย่างไรก็ตาม แสงเหล่านั้นก็ไม่สามารถขับไล่ความมืดมิดที่เกาะกุมอยู่ในแววตาของธันได้เลย "ความเสียหายที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่ฉันทำหรอกกรณ์... แต่มันคือสิ่งนายเลือกที่จะมองข้ามต่างหาก" ธันก้าวเข้ามาใกล้ ช้าทว่ามั่นคง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความเครียดลอยคละคลุ้ง "นายคิดว่าสมุดเล่มนั้นจะช่วยแก้ไขอะไรได้งั้นหรือ? นายคิดว่าการวิ่งหนีความจริงแล้วกลับไปแก้ไขอดีต จะทำให้รอยแผลเป็นบนตัวพิมพ์ชนกจางหายไปได้จริงๆ หรือไง" ชื่อของพิมพ์ชนกทำหน้าที่ราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ กรณ์ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพื่อนสนิทที่แปรเปลี่ยนเป็นศัตรู ภาพรอยยิ้มสุดท้ายของเธอในโรงพยาบาลวันนั้น... วันที่เขามาถึงช้าเกินไป หวนกลับมาตอกย้ำความรู้สึกผิดในอกอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดนั้นไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มันถูกปลุกให้สด ใหม และคมกริบยิ่งกว่าเดิมทุกครั้งที่เขาหายใจ "ฉันไม่ได้วิ่งหนี..." กรณ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ทว่ากังวานและทรงพลังพอที่จะหยุดยั้งฝีเท้าของธันได้ "ฉันแค่กำลังจะทำให้มันถูกต้อง... ในเมื่อพวกเราได้รับโอกาสจากสิ่งที่เรียกว่ากาลเวลา ทำไมฉันจะต้องปล่อยให้ความโลภและความอิจฉาของนายทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเราเคยสร้างมาด้วยล่ะ" ธันชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันบนมุมปากเลือนหายไปแทนที่ด้วยความริษยาที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงดวงตา "นายคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไง กรณ์? นายคิดว่าการควบคุมกาลเวลามันง่ายขนาดนั้นเลยหรือ สมุดบันทึกเล่มนั้น... มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พวกนายมีความสุข แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อลงทัณฑ์คนที่มีความโลภต่างหาก!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ธันพุ่งเข้าใส่สมุดปกหนังสีดำเก่าคร่ำคร่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน กรณ์ไวกว่า เขาก้าวเท้าสกัดพร้อมกับคว้าสมุดเล่มนั้นขึ้นมาแนบอก แรงกระแททำให้ทั้งคู่เซถลาชนชั้นวางหนังสือจนเอกสารและแปลนงานปลิวว่อนตกลงสู่พื้นราวกับใบไม้ร่วง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจของชายหนุ่มทั้งสองที่สะท้อนก้อง กรณ์ก้มมองสมุดบันทึกในมือ หน้ากระดาษสีเหลืองกรอบตามกาลเวลาด้านในเริ่มสั่นไหวและเปล่งแสงเรืองรองสีครามจางๆ ออกมา มันคือปฏิกิริยาที่ตอบสนองต่อจิตใจอันร้อนรุ่มและการตัดสินใจครั้งเด็ดขาดของเขา สมุดเล่มนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่วัตถุโบราณ แต่มันคือสะพานเชื่อมระหว่างความเป็นจริงและความทรงจำที่แตกสลาย "พอกันที ธัน" กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เย็นชา และเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด "มิตรภาพของเรามันจบลงตั้งแต่วันที่นายเลือกที่จะปล่อยให้พิมพ์ชนกต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวแล้ว... ตอนนี้ ถึงเวลาที่ฉันต้องทวงคืนทุกอย่างกลับมา" ธันกัดฟันกรวด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "นายทำไม่ได้! ถ้าพยายามฝืนกฎแห่งกาลเวลา นายจะสูญเสียทุกอย่าง... แม้กระทั่งตัวตนของนายเอง!" กรณ์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกอย่างประหลาด เขาเปิดหน้ากระดาษหน้าที่บันทึกเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน หน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยหมึกปากกาอันยุ่งเหยิงและคราบน้ำตาของเขาเองในอดีต นิ้วเรียวยาวจรดลงบนตัวอักษรบรรทัดสุดท้าย ความทรงจำ ภาพเหตุการณ์ กลิ่นอาย และความรู้สึกเจ็บปวดทั้งหมดไหลบ่าเข้ามาในห้วงความคิดราวกับพายุหมุน กรณ์หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้จิตสำนึกของตนเองจมดิ่งลงไปในกระแสธารแห่งกาลเวลาที่กำลังหมุนวนด้วยพลังอันมหาศาล เสียงรอบตัวเริ่มเงียบงัน... เสียงลมหายใจของธัน เสียงเตือนภัยจากระบบอาคาร หรือแม้กระทั่งเสียงหัวใจของตัวเขาเอง ทุกอย่างค่อยๆ เลือนหายกลายเป็นความว่างเปล่าสีขาวโพลน ทว่า... ในวินาทีที่สมุดในมือเริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองและดูดกลืนร่างของเขากลับไปสู่อดีต เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ประตูกระจกนิรอยด์ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดโค้ทสีดำยาว ที่ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่กลางห้องท่ามกลางละอองแสงที่ยังคงพวยพุ่ง บุคคลนั้นก้มลงเก็บปากกาหมึกซึมของกรณ์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ภายใต้เงาของปีกหมวก "นายเลือกทางที่ยากที่สุดเสมอเลยนะ... กรณ์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ ฟีนิกซ์สีทอง