การกลับมาของธน

เสียงกระแทกของแก้วคริสตัลกระทบกับพื้นหินอ่อนราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของกรณ์ ไม่ได้ดังลั่นจนน่าตกใจ แต่ความเงียบงันที่ตามมาหลังจากนั้นต่างหากที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น "คุณคิดว่าชัยชนะครั้งก่อนมันมั่นคงนักหรือครับ, กรณ์?" น้ำเสียงนั้น... น้ำเสียงที่กรณ์จำได้แม่นยำแม้ในยามหลับตา น้ำเสียงที่เคยร่วมหัวจมท้าย วางแผนสร้างอนาคตด้วยกันมานับแรมปี ก่อนที่ความโลภและความอิจฉาริษยาจะกัดกินจิตวิญญาณจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม กรณ์เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบมองร่างสูงโปร่งที่ก้าวพ้นเงาสลัวของมุมห้องออกมา ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ดูโทรมหรือพ่ายแพ้ตามที่ข่าวลือเคยสะพัด ตรงกันข้าม... ธนในวันนี้ดูสุขุมขึ้น แต่งกายด้วยสูทสั่งตัดเข้ารูปชั้นดี นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความมั่นใจที่น่ากลัว และเหนือสิ่งอื่นใด... รอยยิ้มที่มุมปากนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของคนสิ้นเนื้อประดาตัว "นายกล้าเหยียบเข้ามาที่นี่อีกเหรอ, ธน" กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดบนตัวเกร็งเครียด มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "หลังจากสิ่งที่นายทำกับโครงการ... และกับพิมพ์ชนก นายยังมีหน้ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีกงั้นหรือ" ธนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ราบเรียบแต่เย็นเยียบจนชวนขนลุก เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย รองเท้าหนังขัดมันกระทบพื้นส่งเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง "โปร젝트ที่นายภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? กรณ์... นายมันก็ยังเป็นสถาปนิกโลกสวยวันยังค่ำ คิดว่าถือครองแบบแปลนชิ้นนั้นไว้ในมือแล้วจะคุมเกมได้ทั้งหมดแล้วสินะครับ" ธนหยุดยืนห่างจากโต๊ะเพียงก้าวเดียว เขายื่นมือไปแตะบนแฟ้มเอกสารของกรณ์เบาๆ "ตื่นได้แล้วเพื่อนรัก... โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรม แต่มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตรา... ซึ่งบังเอิญว่า ตอนนี้ฉันมีมันล้นมือเสียด้วยสิ" กรณ์หรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว แม้ธนจะล้มละลายและถูกฟ้องร้องคดีอาญาไปเมื่อหลายเดือนก่อนจากความผิดพลาดทางธุรกิจ แต่สภาพของเขาในตอนนี้กลับไร้ซึ่งร่องรอยของหนี้สิน กลับกัน... เบื้องหลังการกลับมาครั้งนี้ต้องมีบางสิ่งที่ใหญ่โตกว่าที่เขากำลังมองเห็น "ใครหนุนหลังนาย?" กรณ์ถามตรงประเด็น น้ำเสียงเยือกเย็นและกดดัน "นักลงทุนระดับนั้นไม่น่าจะเอาเงินมาละลายกับคนหมดอนาคตอย่างนายได้ง่ายๆ เว้นเสียแต่ว่า... นายเอาอะไรไปแลกมา" ธนยิ้มกว้างขึ้น แววตาไหววับด้วยความพอใจ "ฉลาดสมกับที่เป็นกรณ์... แต่เสียดายที่รู้ตัวช้าไปหน่อย ผู้สนับสนุนของฉันไม่ได้สนใจหรอกว่าฉันเคยล้มเหลว สนใจแค่ว่า... ฉันมีวิธีทำลายอาณาจักรที่นายกับพิมพ์ชนกพยายามสร้างขึ้นมาให้พังทลายลงในพริบตาเดียวต่างหาก" คำว่า 'พิมพ์ชนก' หลุดออกมาจากปากของธน พร้อมๆ กับที่หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ ความกลัวที่ฝังรากลึกที่สุดในใจถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจที่มีรอยยิ้มเศร้าสร้อยซ่อนอยู่ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดทันที "อย่ายุ่งกับพิมพ์..." กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านออกมารอบตัว รังสีความโกรธเกรี้ยวที่ถูกควบคุมไว้ด้วยความสุขุมกำลังเดือดพล่าน "ถ้าแกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะไปซุกหัวอยู่ที่ไหน ฉันจะลากคอแกมาลงนรกด้วยกันแน่" ธนไม่สะทกสะท้านต่อคำขู่เลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดปัดปกเสื้อสูทราวกับกำลังปัดฝุ่นละอองไร้ค่า ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ชisр (กระซิบ) ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยพิษสง "สายไปแล้วล่ะครับ... ตอนนี้พิมพ์ชนกกำลังเดินทางไปที่ 'หอศิลป์เก่าริมแม่น้ำ' สถานที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น... และกำลังจะจบลงตรงนั้น" ธนเว้นจังหวะ ปล่อยให้รอยยิ้มปริศนาบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคู่สนทนา "อ้อ... แล้วเธอก็ไม่ได้ไปคนเดียวด้วยนะ เธอไปพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่ง... จดหมายจากอดีตที่นายปิดบังเธอมาตลอดชีวิต" สมองของกรณ์ขาวโพลนไปชั่วขณะ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน จดหมายฉบับนั้น... จดหมายที่บันทึกความจริงอันโหดร้ายในอดีต ซึ่งเขาจงใจฝังกลบมันไว้เพื่อปกป้องเธอจากการแตกสลาย ก่อนที่กรณ์จะทันได้พุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของคนตรงหน้า ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเขาที่ดังระรัว กรณ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย หน้าจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณหอศิลป์เก่าริมแม่น้ำ ภาพที่ปรากฏคือร่างระหงของพิมพ์ชนกกำลังยืนอยู่ท่ามกลางห้องโถงกว้างที่ว่างเปล่า เบื้องหน้าเธอมียืนอยู่ของร่างสูงในเงาสลัว... ร่างที่ไม่น่าจะอยู่ที่นั่นได้ ไม่ใช่ธน... แต่เป็นอีกคน... คนที่ควรจะหายสาบสูญไปจากกาลเวลาเมื่อสิบปีก่อน กรณ์หันขวากลับมามองธนทันทีด้วยความตื่นตระหนก แต่ชายหนุ่มกลับเพียงแค่ยกย่องรอยยิ้มเยือกเย็น โค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพบุรุษผู้คว้าชัยชนะในเกมนี้ "ยินดีต้อนรับกลับสู่เกมนะครับ... กรณ์" ธนกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินหายลับไปจากห้อง ปล่อยให้กรณ์ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความจริงที่กำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามกาลเวลามาด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ ฟีนิกซ์สีทอง