การหักหลังครั้งใหญ่

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองเสียงดังสนั่น จนถ้วยกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสะเทือนจนของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเปื้อนขอบถ้วย กรณ์เงยหน้าขึ้นจากแปลนบ้านสามมิติบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย เขาสบตากับธรณ์ เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนที่คบหากันมานานนับทศวรรษ ผู้ซึ่งเวลานี้ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มหยันที่น่าสมเพช "นายอธิบายเรื่องนี้หน่อยสิ กรณ์" ธรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่เอกสารหนาเตอะในมือ "เงินจำนวนสิบล้านจากบัญชีโครงการฟื้นฟูย่านเมืองเก่า... ทำไมมันถึงไปโผล่ในบัญชีส่วนตัวของนายได้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กรณ์ยังคงนิ่งสงบ เขานั่งพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างใจเย็น ประสานมือไว้บนตัก สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารเหล่านั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาคนที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ "นายตรวจสอบมันดีแล้วใช่ไหม ธรณ์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม "หรือว่านายแค่อยרากให้มันเป็นแบบนั้นตั้งแต่แรก" ธรณ์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจี้ใจดำ แต่ความอิจฉาริษยาที่สะสมมานานนับปีทำให้เขาเลือกที่จะเดินหน้าต่ออย่างไร้ความปรานี เขายกมือขึ้นกอดอก หัวอกกระเพื่อมด้วยแรงอารมณ์ "หลักฐานคาตาขนาดนี้ นายยังมีหน้ามาปฏิเสธอีกเหรอ! ฉันไว้ใจนาย ให้ดูแลทั้งเรื่องการเงินและงานออกแบบ แต่สิ่งที่นายทำ... นายกำลังจะทำลายบริษัทที่เราสร้างมาด้วยกัน!" ธรณ์ตะโกนลั่น จงใจให้เสียงลอดผ่านบานประตูกระจกออกไปถึงพื้นที่ทำงานด้านนอก เพื่อให้พนักงานทุกคนได้ยิน กรณ์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเขาสร้างแรงกดดันให้ธรณ์ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กรณ์ถอดแว่นสายตาออก วางมันลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม ก่อนจะจ้องมองเพื่อนรักด้วยแว่นตาแห่งความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัด "นายวางแผนเรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว ธรณ์" กรณ์ถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "เอกสารปลอมพวกนี้... ต้องใช้เวลาปลอมแปลงลายเซ็นและการเดินบัญชีพอสมควรเลยสินะ น่าเสียดายที่นายลืมไปอย่างหนึ่ง... บัญชีโครงการนั้น ถูกปิดตายตั้งแต่วันที่เราเซ็นสัญญาร่วมทุนกับกลุ่มทุนต่างชาติแล้ว เงินสิบล้านที่นายกล่าวหา... มันไม่มีอยู่จริงในระบบ" ใบหน้าของธรณ์ซีดเผือดลงในพริบตา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาด "นายกำลังจะบอกว่าฉันกุเรื่องขึ้นมางั้นเหรอ?" ธรณ์ขึ้นเสียงสูง กลบเกลื่อนความกลัว "พนักงานทุกคนข้างนอกเขารู้หมดแล้ว ว่าผู้บริหารมือสะอาดอย่างนายแอบยักยอกเงินบริษัท! ฉันให้โอกาสนายคืนเงินและลาออกไปเงียบๆ นะ กรณ์!" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พิมพ์ชนกยืนอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าของเธอซีดเผاو ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการร้องไห้ เธอมองหน้ากรณ์สลับกับธรณ์ด้วยความสับสนและเจ็บปวด "กรณ์... มันเรื่องจริงเหรอคะ?" พิมพ์ชนกเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อย "ที่คุณ... ทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ" กรณ์หันไปมองพิมพ์ชนก หัวใจของเขาไหววูบด้วยความเจ็บปวด ไม่ใช่เพราะกลัวข้อกล่าวหา แต่เพราะเขารู้ว่าพิมพ์ชนกคือจุดอ่อนเดียวที่ธรณ์จงใจใช้ทำลายเขา ผู้หญิงที่เขารักและพยายามปกป้องจากความมืดมนในอดีต บัดนี้กลับถูกดึงเข้ามาเป็นเครื่องมือในเกมสกปรกนี้แล้ว "พิมพ์... ฟังผมนะ" กรณ์ก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ พยายามใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุด "อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น..." "พอได้แล้วกรณ์!" ธรณ์แทรกขึ้นมาเสียงดัง ดึงพิมพ์ชนกให้ถอยห่างจากกรณ์ พรางทำทีเป็นปกป้องจิตรกรสาว "อย่าไปฟังคนลวงโลกแบบมันเลยพิมพ์ คุณก็เห็นหลักฐานแล้ว คนแบบนี้แหละที่ทำลายได้แม้กระทั่งคนที่รักมัน เพื่อความโลภของตัวเอง" พิมพ์ชนกมองกรณ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและผิดหวัง ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตอันเจ็บปวดที่กรณ์เคยปิดบังไว้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ทำให้เธอไม่กล้าที่จะเชื่อใจเขาอย่างสนิทใจอีกต่อไป กรณ์หยุดชะงัก ร่างสูงยืนนิ่งอยู่กับที่ ความรู้สึกผิดจากอดีตที่เขาเคยทำผิดพลาดและสูญเสียคนที่รักไป กลับมาทับถมในอกจนหายใจไม่ออก ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยอีกครั้ง... เขากำลังจะสูญเสียพิมพ์ชนกไปเพราะความไว้วางใจที่ผิดคน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศรอบตัวกำลังจะดิ่งลงสู่จุดมืดมนที่สุด เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดนอกประตูห้อง *แปะ... แปะ... แปะ...* ทุกคนในห้องหันขวับไปมองตามเสียงนั้น ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวพ้นเงาสลัวเข้ามา ใบหน้าเรียบเฉยประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครคาดคิด "เล่นละครได้ยอดเยี่ยมมากครับ... คุณธรณ์" บุคคลปริศนาเอ่ยขึ้น พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารอีกเล่มลงบนโต๊ะทำงาน "แต่ดูเหมือนว่า... คุณจะลืมเช็คว่ากล้องวงจรปิดในห้องบัญชีกลาง ยังเปิดใช้งานอยู่ตลอด 24 ชั่วโมงนะครับ" ธรณ์เบิกตากว้าง สีหน้าถอดสีจนขาวซีด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหินเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลานี้ไปด้วยกันนะครับ ฟีนิกซ์สีทอง