ตกเป็นผู้ต้องสงสัย

เสียงแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ มันไม่ใช่เสียงของการวาง แต่เป็นเสียงของการประกาศสงครามอย่างเงียบงัน "คุณกรณ์... อธิบายเรื่องนี้ให้คณะกรรมการฟังหน่อยสิครับ ว่าทำไมแบบร่างโครงการรีสอร์ทริมผาถึงไปปรากฏอยู่บนโต๊ะทำงานของคู่แข่งได้ ทั้งที่รหัสผ่านเข้าถึงฐานข้อมูลลับ มีเพียงคุณและคนในทีมบริหารระดับสูงเท่านั้น" น้ำเสียงของธน ์ไม่ได้เจือความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความผิดหวังจอมปลอมที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน สายตาทุกคู่ในห้องประชุมต่างจับจ้องมาที่ชายหนุ่มเป็นตาเดียว ความเงียบงันที่กดดันทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งขั้วโลก กรณ์นั่งนิ่งอยู่หลังเก้าอี้หนังปรับระดับ ใบหน้าคมคายยังคงความสุขุมเยือกเย็นได้อย่างน่าทึ่ง แม้ภายในอกจะรู้สึกราวกับมีคลื่นพายุลูกใหญ่กำลังโหมซัดกระหน่ำ เขามองเอกสารหลักฐานชิ้นนั้น—ภาพถ่ายหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงรหัสไอพีแอดเดรสของเขาในการอัปโหลดไฟล์ลับออกนอกบริษัท เมื่อสามคืนก่อน เขารู้ดีว่าตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ในโลกธุรกิจที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ ความบริสุทธิ์ไม่เคยมีน้ำหนักเท่ากับหลักฐานที่ถูกจัดฉากอย่างสมบูรณ์แบบ "ผมไม่ได้ทำครับ" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง ดวงตาคมกริบกวาดมองเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน แววตาของธน ์ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่ไร้ก้นบึ้ง "หลักฐานมันฟ้องชัดเจนขนาดนี้แล้วนะครับกรณ์ ทางฝ่ายทรัพยากรบุคคลและคณะกรรมการบริหารมีความจำเป็นต้องออกคำสั่งพักงานคุณอย่างเป็นทางการ เริ่มตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป จนกว่าการสอบสวนภายในจะเสร็จสิ้น" เสียงประกาศิตจากประธานกรรมการผู้สูงวัยดังขึ้น พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า กรณ์ไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นทันที เขากวาดสายตามองหน้าทุกคนในห้อง ชายหนุ่มนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน—อดีตที่เขาเคยสูญเสียคนรักไปเพราะความไร้พลังในการปกป้อง และในวันนี้ ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยเดิมอีกครั้งเมื่อมีใครบางคนพยายามพราก "เกียรติและศักดิ์ศรี" ในฐานะสถาปนิกของเขาไป "ผมยินดีให้ความร่วมมือในการสอบสวนทุกประการครับ" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อเชิร์ตสีขาวและสูทเข้ารูปไม่ได้ทำให้เขาดูอ่อนแอลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงโค้งศีรษะให้คณะกรรมการเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่หันกลับไปมองธน ์ที่นั่งยิ้มมุมปากอยู่เบื้องหลัง ทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง ความกดดันทั้งหมดไม่ได้จางหายไป แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความโดดเดี่ยวที่หนักหน่วง รอยยิ้มสดใสของพิมพ์ชนกแวบเข้ามาในห้วงความคิดของเขา ภาพที่เธอนั่งวาดรูปอยู่ริมหน้าต่างห้องสตูดิโอพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ กลายเป็นสิ่งเดียวที่คอยเหนี่ยวรั้งไม่ให้จิตใจของเขาดิ่งจมลงสู่ห้วงเหวลึก กรณ์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะกดโทรหาหญิงสาวผู้เป็นที่พักพิงทางใจเพียงหนึ่งเดียวในยามนี้ แต่แล้วนิ้วเรียวยาวก็ต้องชะงักค้างอยู่กลางอากาศ *ติ๊ง!* ข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าบัญชีธนาคารต่างประเทศ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวาบ *'ถ้าไม่อยากให้พิมพ์ชนกต้องมารับเคราะห์แทนความผิดที่คุณไม่ได้ก่อ... พรุ่งนี้เที่ยง เจอกันที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 7 จงมาคนเดียว'* กรณ์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความเยือกเย็นที่เคยมีมาตลอดพังทลายลงในพริบตา นี่ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจเพื่อแย่งชิงตำแหน่งในบริษัท แต่มันคือเกมล่าชีวิตที่จงใจบีบให้เขาเดินเข้าสู่ทางตัน เขาก้าวเท้าเดินออกจากตัวอาคารสำนักงาน ท่ามกลางท้องฟ้ายามบ่ายที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาทึบ เมฆฝนตั้งเค้าทะมึนราวกับฟ้าดินกำลังเยาะเย้ยชะตากรรมของเขา กรณ์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนสั่นเทา ความรู้สึกผิดจากอดีตที่เคยฝังลึกกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง—เขาปล่อยให้คนที่เขารักตกอยู่ในอันตรายไม่ได้เด็ดขาด ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อขับออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับมือปริศนาที่เอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา "จะรีบไปไหนล่ะครับ... เพื่อนเก่า" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยกระซิบชิดริมหู พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความระทึกขวัญในบทนี้ด้วยกันนะครับ ฟีนิกซ์สีทอง