ความจริงที่ต้องเผชิญ

เสียงเหล็กกระทบกันดัง *กริ๊ก* สองครั้งซ้อน คือดนตรีแห่งความพ่ายแพ้ที่ชัดเจนที่สุดในชีวิตของมนุษย์คนหนึ่ง กุญแจมือสีเงินวาววับถูกสวมทับข้อมือของธน ์ ในขณะที่เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบอีกสองนายยืนประกบล้อมรอบอย่างไร้ช่องทางหนี เอกสารนับร้อยหน้าที่กรณ์เพิ่งวางลงบนโต๊ะประชุมไม้สักทอง ยังคงส่งกลิ่นอายของหมึกพิมพ์ใหม่ๆ แต่มันกลับมีน้ำหนักมากพอที่จะกดทับอนาคตทั้งหมดของเพื่อนสนิทที่คบหากันมานานนับทศวรรษให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความมืดมิด "นายคิดว่าหลักฐานพวกนี้จะทำลายฉันได้จริงๆ งั้นเหรอกรณ์?" ธน ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เคยนุ่มนวลและเป็นมิตรในอดีต บัดนี้กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยเศษเสี้ยวของความบ้าคลั่ง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ จ้องมองกรณ์ด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ถูกเก็บกดไว้ใต้หน้ากากสุภาพชนมานานแสนนาน กรณ์ไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ร่างกายสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ราวกับรูปปั้นหินอ่อน มีเพียงปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเขานزซบมือลงบนขอบโต๊ะเพื่อยึดเหนี่ยวจิตใจ ภาพความหลังเมื่อครั้งที่พวกเขาร่วมกันก่อร่างสร้างบริษัทสถาปัตยกรรมแห่งนี้ขึ้นมาด้วยมือเปล่า วิ่งวนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ฟิล์มเก่าที่ฉายซ้ำ แต่ในวินาทีนี้ ฟิล์มม้วนนั้นถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านด้วยน้ำมือของคนที่เขาไว้ใจที่สุด "บัญชีลับที่นายโยกย้ายเงินของบริษัทไปถือครองส่วนตัว, สัญญาจ้างปลอมที่นายใช้ฮุบที่ดินโครงการริมแม่น้ำ, และ..." กรณ์หยุดหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในนัยน์ตาของอดีตเพื่อนรัก "จดหมายเหตุการเงินที่นายจงใจใส่ร้ายป้ายสีพิมพ์ชนกเพื่อให้เธอต้องรับผิดชอบความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ... ทุกอย่างมันกระจ่างแจ้งแล้วธน ์" "หึ... คนโง่ก็คือคนโง่" ธน ์แค่นยิ้มเยาะ แม้ข้อมือจะถูกพันธนาการไว้ แต่ท่าทีของเขายังคงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง "นายคิดว่าการส่งฉันเข้าคุกจะช่วยล้างบาปในใจให้นายได้งั้นสิ? นายคิดว่าเรื่องราวทั้งหมดมันจบลงแค่นี้จริงๆ เหรอ กรณ์? นายลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเปิดประตูต้อนรับความหายนะเข้ามาในชีวิตของพวกเราตั้งแต่แรก!" คำพูดนั้นแทงเข้าที่กลางใจของกรณ์อย่างแม่นยำ ปมในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอด ถูกขุดขึ้นมาด้วยวาจาของคนตรงหน้า ร่างกายของกรณ์ชาดิก ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจหวนกลับมาทับถมอีกครั้งจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก่อนที่ความอ่อนแอจะแสดงออกมาทางสีหน้า กรณ์ก็สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับคืนมา "อดีตฉันอาจจะเคยผิดพลาด และฉันชดใช้มันด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา..." กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ธน ์ทีละก้าว สายตาคู่นั้นนิ่งสงบแต่เฉียบคมราศีกริช "แต่วันนี้ สิ่งที่นายทำมันไม่ใช่ความแค้นส่วนตัว แต่มมันคืออาชญากรรม และกฎหมายจะเป็นผู้กำหนดบทลงโทษให้นายเอง ลาก่อน... ธน ์" สารวัตรหนุ่มผู้รับ1คดีส่งสัญญาณมือ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงควบคุมตัวธน ์หันหลังและเดินนำออกไปจากห้องประชุม ขณะที่เดินผ่านกระจกใสบานใหญ่ ธน ์หันกลับมามองกรณืด้วยสายตาที่อาฆาตมาดร้ายเป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากที่ขยับเป็นคำพูดไร้เสียงอ่านได้ความว่า *'เกมยังไม่จบ'* ก่อนที่ร่างของเขาจะลับตาไปหลังบานประตู ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง กรณ์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง ความตึงเครียดที่สะสมมานานนับแรมปีได้รับการปลดปล่อย ทว่ามันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเบาสบายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ความแค้นที่ธน ์มีต่อเขาได้ปิดฉากลงแล้วด้วยกุญแจมือเหล็ก แต่วิญญาณที่แตกสลายของพวกเขาทั้งคู่ล่ะ... จะได้รับการเยียวยาอย่างไร? เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ดังขึ้นตรงทางเดินด้านนอก ทำให้กรณ์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง พิมพ์ชนกยืนอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้างามของจิตรกรสาวซีดเซียว ดวงตากลมโตคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เธอมองดูสถานการณ์ทั้งหมดผ่านบานกระจกใส และรับรู้ทุกถ้อยคำที่สนทนากันเมื่อครู่ รอยยิ้มที่สดใสของเธอในยามปกติ ถูกแทนที่ด้วยความเปราะบางที่น่าใจหาย "กรณ์..." เสียงของพิมพ์ชนกสั่นเครือเล็กน้อย เธอค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้อง ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามแรงเดิน ราวกับกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นในพายุฝน กรณ์ลุกขึ้นยืนทันที เขารemoves ความเหนื่อยล้าออกจากใบหน้า พยายามส่งยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ไปให้เธอ "ทุกอย่างจบแล้วนะพิมพ์... ธน ์ถูกจับแล้ว เธอไม่ต้องกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว" พิมพ์ชนกหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของสถาปนิกหนุ่ม น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากแพขนตางอน อาบแก้มเนียนนุ่ม แต่แทนที่เธอจะโผเข้ากอดเขาด้วยความโล่งอกอย่างที่ควรจะเป็น พิมพ์ชนกกลับส่ายหน้าเบาๆ ช้าๆ "ไม่ใช่หรอกกรณ์..." เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเขายิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า "สิ่งที่ธน ์พูดก่อนไป... มันมีความหมายมากกว่านั้น" กรณ์ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ "เธอหมายความว่ายังไงพิมพ์?" พิมพ์ชนกไม่ได้ตอบทันที เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึที่ซ่อนไว้ข้างลำตัวออกมาให้เขา มือของเธอยังคงสั่นเทา "ตอนที่ฉันไปเก็บของที่สตูดิโอเมื่อเช้า... ฉันพบสิ่งนี้ซ่อนอยู่หลังกรอบรูปภาพวาดชิ้นสุดท้ายที่ธน ์สั่งให้ฉันวาดเมื่อสามเดือนก่อน" กรณ์รับซองเอกสารนั้นมาด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เขาดึงเอกสารแผ่นใหญ่ออกมา กวาดสายตาอ่านข้อความบนนั้นอย่างรวดเร็ว และในวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของเขาก็แทบจะหยุดชะงัก มันไม่ใช่เอกสารทางธุรกิจ ไม่ใช่บัญชีลับ แต่เป็นสำเนาบันทึกการแพทย์และประวัติการโอนเงินก้อนโต... จากบัญชีลับอีกบัญชีหนึ่ง ที่ไม่ได้เป็นของธน ์ แต่เป็นชื่อของ 'ใครอีกคน' ที่ควรจะตายไปจากอุบัติเหตุเมื่อห้าปีที่แล้ว... บุคคลที่เป็นต้นเหตุทั้งหมดของแผลเป็นในใจกรณ์ สมองของกรณ์ขาวโพลน มือที่ถือกระดาษสั่นเทารุนแรงยิ่งกว่าเดิม เมื่อตระหนักได้ว่า... เกมที่เขาคิดว่าเพิ่งชนะไปเมื่อครู่ แท้จริงแล้วเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของภาพลวงตาที่น่ากลัวที่สุด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบแห่งกาลเวลานี้ร่วมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ฟีนิกซ์สีทอง