รอยร้าวที่ยังไม่จาง

กลิ่นหอมเย็นของกาแฟอาราบิก้าชั้นดีไม่สามารถชะล้างรสชาติกร่อยขมในโพรงปากของรวีพรรณลงได้เลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวภายใต้เล็บเจลสีนู้ดเรียบหรูเคาะลงบนแผ่นแปลนงานสถาปัตยกรรมชิ้นใหญ่บนโต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับอย่างเป็นจังหวะ ทุกตารางนิ้วของห้องประชุมชั้นสี่สิบห้าแห่งนี้ถูกเนรมิตขึ้นด้วยรสนิยมอันเฉียบคมของเธอ แต่วันนี้... มันกลับกลายเป็นกรงขังที่เต็มไปด้วยออกซิเจนอันน้อยนิด เมื่อประตูบานไม้สักทองหนาหนักถูกผลักเปิดออกด้วยมือของใครบางคน อคินก้าวเข้ามาพร้อมสูทสีชาร์โคลเข้ารูปที่ตัดเย็บอย่างไร้ที่ติ ไหล่กว้างและท่าทีเย่อหยิ่งทระนงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีนั้นแผ่รังสีความกดดันจนผู้ช่วยสาวข้างกายแทบไม่กล้าหายใจ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวระหงของมัณฑนากรสาวผู้ยืนสง่นิ่งอยู่หัวโต๊ะ รวีพรรณไม่แม้แต่จะหลบสายตา เธอกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากถูกยกขึ้นอย่างเยือกเย็น—รอยยิ้มที่กรีดลึกเข้าไปในความทรงจำอันมืดมนของเขา "ยินดีต้อนรับค่ะ คุณอคิน หวังว่าการเดินทางมาตรวจความคืบหน้าโครงการ ‘The Heritage’ ในวันนี้ จะไม่ทำให้คุณรู้สึกว่าเสียเวลาอันมีค่าจนเกินไปนะคะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกถูกเอื้อnออกไปอย่างเป็นทางการ รวีพรรณจงใจเน้นคำว่า 'คุณ' เพื่อตอกย้ำระยะห่างที่ถูกขีดเส้นกั้นเอาไว้ระหว่างคนแปลกหน้าทั้งสอง อคินชะงักไปชั่วขณะ สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพของภรรยาตัวเล็กๆ ที่เคยเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาและร้องไห้อย่างเงียบเชียบในห้องนอนมืดมิด ได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงพยัคฆ์สาวผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยพิษสงในย่างก้าว เธอกลายเป็นผู้หญิงคนละคน... ผู้หญิงที่เขาเป็นคนผลักไสให้หลุดมือไปเองด้วยความโง่เขลา "ผมไม่เคยคิดว่าการมาดูงานที่นี่เป็นการเสียเวลา..." อคินก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมมากขึ้น กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเข้มขลังของผู้ชายทรงอำนาจลอยปะทะจมูก "โดยเฉพาะ... เมื่อรู้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังการออกแบบทั้งหมดคือคุณ" "ดิฉันคิดว่าเราควรคุยกันเฉพาะเรื่องงานจะดีกว่านะคะ คุณอคิน" รวีพรรณตัดบททันควัน ดวงตากลมโตฉายแววรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง "สัญญาระหว่างบริษัทของเราสิ้นสุดแค่เรื่องดีไซน์ภายใน ไม่รวมถึงการรื้อฟื้นเรื่องส่วนตัวในอดีตที่มัน... เน่าเฟะจนเกินกว่าจะขุดคุ้ยขึ้นมาพูดถึงอีก" คำพูดที่เชือดเฉือนนั้นทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเย็นเยียบลงทันตาเห็น ผู้ช่วยของอคินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่าอคินกลับไม่ถอย เขากลับสาวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะชิดร่างบาง มือหนาวางทาบลงบนแปลนงานของเธอโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าเล็กน้อย "แต่เรื่องบางเรื่อง... มันยังค้างคา และผมไม่เคยคิดจะปล่อยมันไป รวีพรรณ" "แต่ดิฉันปล่อยมันไปนานแล้วค่ะ และปล่อยให้คุณกลายเป็นแค่ฝันร้ายที่ตื่นขึ้นมาแล้วก็อยากจะลืมมันไปให้พ้นๆ" รวีพรรณสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง ความทรงจำวันที่เธอถือใบหย่าเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ โดยมีข่าวลือเรื่องดินเนอร์หวานชื่นระหว่างอคินกับรินรดาคอยตอกย้ำความพ่ายแพ้... มันคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย และวันนี้ เธอก็พร้อมจะใช้ความสำเร็จของเธอเหยียบย่ำความเย่อหยิ่งของเขาให้จมดิน ทว่า ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อสูทของรวีพรรณก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความตึงเครียด เธอก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว หัวใจที่เคยแข็งดั่งหินผากลับกระตุกวูบ หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจาก "พี่เลี้ยงน้องนะโม" ลูกชายวัยสามขวบผู้เป็นดั่งดวงใจและเป็นความลับสุดยอดที่เธอปิดตายจากผู้ชายทุกคนบนโลกใบนี้—โดยเฉพาะอิศราหรือใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับตระกูลอคิน รวีพรรณรีบกดตัดสายอย่างร้อนรน แต่มันก็ช้าไปเสียแล้ว เมื่อสายตาคมกริบของอคินเหลือบไปเห็นชื่อและรูปพักหน้าจอที่แวบขึ้นมาก่อนสายจะถูกตัดพอดี อคินขมวดคิ้วแน่น หัวใจของเขากระตุกแปลกประหลาดอย่างไม่มีสาเหตุ ภาพรอยยิ้มของเด็กชายตัวน้อยในรูปหน้าจอนั้น... ดวงตากลมโต จมูกรั้น และโดยเฉพาะมุมปากที่ยกยิ้มข้างหนึ่ง... มันช่างถอดพิมพ์ทรงเดียวกับกระจกเงาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน! "นั่น... ใคร?" อคินถามเสียงพร่า มือหนาเอื้อม1ไปคว้าข้อมือเรียวเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบที่สื่อถึงความตกใจและสงสัยทำให้รวีพรรณต้องสะบัดหนีสุดแรง "ปล่อยค่ะ! มันไม่ใช่เรื่องของคุณ!" รวีพรรณหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด อคินนิ่งงัน สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ห้วงเวลาสามปีที่เธอหายไปจากชีวิตเขา... เด็กผู้ชายคนนั้นอายุประมาณสามขวบ... "เด็กคนนั้น... เป็นใคร รวีพรรณ บอกผมมาเดี๋ยวนี้!" อคินเค้นเสียงถาม นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นลุกโชนไปด้วยความสงสัยที่ระคนความหวังอันบ้าคลั่ง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจคว้ากระเป๋าถือของเธอที่วางอยู่บนเก้าอี้แล้วเทข้าวของทุกอย่างลงบนโต๊ะ เพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่! — เข็มฉายานิศ —