กับดักแห่งความทรงจำ

กลิ่นอายของไม้โอ๊กเก่าและวานิลลาจาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่ในห้องรับรองพิเศษของคฤหาสน์ตระกูลอคิรา ไม่ได้ทำให้รวีพรรณรู้สึกอบอุ่นเหมือนเมื่อครั้งอดีต หากแต่มันทำหน้าที่เหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปบนรอยแผลเป็นซึ่งเธออุตส่าห์ใช้เวลาหลายปีในการเยียวยาจนตกสะเก็ด "คุณไม่ควรพาฉันมาที่นี่... อคิน" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของเขา สถานที่แห่งนี้... มุมโต๊ะทำงานตัวนั้น และโซฟาตัวยาวที่เธอเคยนั่งรอเขาอย่างไร้ความหมายจนล่วงเลยถึงย่ำรุ่ง ทุกตารางนิ้วในห้องนี้ล้วนบันทึกหยาดน้ำตาและความร้าวรานใจที่เขาเป็นคนมอบให้ อคินก้าวเท้าเข้าหาช้า ๆ นัยน์ตาคมกริบสีสนิมคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเย่อหยิ่งจองหองเหมือนวันวาน หลงเหลือเพียงความเว้าวอนระคนเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้กรอบใบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติ เขารู้ดีว่าการดึงเธอกลับเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ เป็นการเล่นกับไฟบรรลัยกัลป์ แต่ทว่า... หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของเขากลับร่ำร้องอยากจะเผาไหม้ตัวเองให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความทรงจำสีเทาเหล่านี้ "ทำไมล่ะ รวีพรรณ? กลัวหรือว่าคุณจะจำได้ว่า... ครั้งหนึ่งคุณเคยเป็นผู้หญิงที่โง่เขลาแค่ไหนที่ยอมมอบทั้งชีวิตให้ผู้ชายใจร้ายอย่างผม" อคินจงใจใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพราย เขยิบเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ของเขาโอบล้อมร่างบางไว้ รวีพรรณไม่ถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองเพล ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววดูแคลนอย่างเปิดเผย "ความโง่เขลามันจบลงไปพร้อมกับทะเบียนสมหย่าใบนั้นแล้วค่ะคุณอคิน ตอนนี้ฉันไม่ใช่ภรรยาที่รอให้คุณเขี่ยทิ้งตามใจชอบอีกต่อไป... ฉันคือสถาปนิกและมัณฑนากรผู้ทรงเกียรติ ที่มารับงานรีโนเวทคฤหาสน์หลังนี้ตามสัญญาทางธุรกิจเท่านั้น กรุณารักษามารยาทด้วยค่ะ" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งกรีดลงบนอกอคินจนเลือดซิบ เขากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและความกระหายอยากอันดิบเถื่อน มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กของเธอไว้ทันทีที่เธอทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงร่างเธอให้หยุดนิ่งแนบชิดกับแผงอกกว้าง "ปล่อยนะ!" รวีพรรณตวัดเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ถ้าคุณยังไม่ปล่อย ฉันจะยกเลิกสัญญาและฟ้องร้องคุณฐานคุกคามทางเพศ" "ฟ้องเลยสิครับ... เอาสิ รวีพรรณ" อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอหอมกรุ่นจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อน ความทรงจำที่ถูกกดทับมานานนับปีปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พิภพ บรรยากาศเดิม ๆ ที่เคยคุ้นเคย กลับกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาทางเคมีที่ไม่มีใครสามารถต้านทานได้ ร่างกายของทั้งคู่จดจำสัมผัสของกันและกันได้ดีกว่าสมองส่วนที่สั่งการให้เกลียดชังเสียอีก "คุณมันบ้า..." เสียงต่อว่าแผ่วเบาลงเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าเนียนนุ่ม นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก อคินมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เขาเห็นร่องรอยความไหวหวั่นที่เธอพยายามซ่อนเร้น มันคือหลักฐานชั้นดีว่าเธอยังไม่เคยลืมเขา... เช่นเดียวกับที่เขาไม่เคยลืมเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว "ใช่ ผมมันบ้า... บ้ามาตั้งแต่ปล่อยให้ผู้หญิงที่ผมรักที่สุดหลุดมือไปแล้ว" เสียงกระซิบพร่าพร่าเล็ดลอดริมฝีปากที่ขยับเข้าใกล้จนแทบแนบชิด ก่อนที่อคินจะฉวยโอกาสกดริมฝีปากลงมาครอบครองกลีบปากนุ่มนวลอย่างเอาแต่ใจ รวีพรรณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอพยายามจะทุบตีอกกว้างเพื่อผลักไส แต่มือทั้งสองข้างกลับถูกเขาตวัดรวบขึ้นไปกดไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย สัมผัสอันคุ้นเคยและเร่าร้อนที่โหยหามานานแสนนานกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอที3ละน้อย รสจูบที่ทั้งดุดันและเว้าวอน รุกไล่จนลมหายใจของเธอกลายเป็น0 ลิ้นร้อนที่เกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำทำให้เข่าของรวีพรรณแทบทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่มีอ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาที่โอบกอดรัดเอวคอดกิ่วเข้าหาแนบเนื้อ "อืม..." เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาว ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้พุ่งพล่าน อคินถอนริมฝีปากออก1นิดเพื่อให้เธอได้สูบฉีดอากาศเข้าปอด แต่มือหนากลับไม่อยู่สุข ปัดป่ายลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูททางการอย่างอาจหาญ ปลายนิ้วร้อนผ่าวสอดแทรกเข้าไปใต้สาบเสื้อ ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่าง "อคิน... พอ... หยุดเดี๋ยวนี้..." รวีพรรณหอบสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์วาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอเกลียดตัวเองที่ร่างกายทรยศความตั้งใจ เกลียดที่หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่สัมผัสผิวกายของเขา "หยุดไม่ได้แล้ว... รวีพรรณ" อคินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากร้อนจัดซุกไซร้ไล่เรื่อยจากซอกคอหอมกรุ่นลงมาถึงไหปลาร้า ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกชันไปทั้งร่าง ความโหยหา ความรู้สึกผิด และความปรารถนาอันรุนแรงที่อัดอั้นมานานนับปี ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสอันลึกซึ้งและเร่าร้อน เขาอุ้มร่างบางขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ละจากกัน พาเธอก้าวเดินไปยังโซฟาตัวยาวนุ่มหนาที่ตั้งอยู่มุมห้อง บรรยากาศเดิม ๆ ที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาและความเจ็บปวดในอดีต บัดนี้กลับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่ร้อนแรงและไร้ซึ่งการควบคุม รวีพรรณถูกวางลงบนเบาะหนังนุ่มอย่างทะนุถนอม แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความเร่งเร้าและดุดัน อคินทาบทับร่างหนาลงไป ปิดกั้นทุกทางหนีด้วยร่างกายและแววตาสั่นระริกที่เต็มไปด้วยความต้องการ เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวยามบ่ายที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ผิวเนื้อเนียนละเอียดตัดกับผิวสีแทนเข้มของชายหนุ่ม ก่อเกิดเป็นภาพความงดงามอันตรายที่ชวนให้หลงใหล ทุกสัมผัส การเคล้าคลอ และเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดในห้องกว้าง ดำดิ่งลึกลงไปในห้วงอารมณ์อีโรติกที่เปี่ยมด้วยความร้าวรานและโหยหา มันไม่ใช่แค่เกมแห่งความใคร่ หากแต่มันคือการลงทัณฑ์และไถ่บาปผ่านเรือนร่างที่แนบสนิทเป็นหนึ่งเดียว เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนความหอมหวานซัดสาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งร่างทั้งสองสงบนิ่งลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาเคล้าเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกันในความเงียบงัน รวีพรรณนอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานด้วยความสับสนและเจ็บใจตัวเอง เธอผลักไหล่กว้างเบา ๆ เพื่อให้เขาถอนตัวออกไป แต่อคินกลับก้มลงจูบหน้าผากมนด้วยความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน "เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเว้าวอนอย่างน่าสงสาร ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันในห้องทำงานอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยราวสี่ขวบที่ดันประตูเปิดเข้ามาเองโดยไม่รอให้คนข้างในอนุญาต "คุณพ่อครับ! คุณแม่บอกว่าให้ตามคุณพ่อไปทานข้าว... อ๊ะ! มีแขกเหรอครับ?" ร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมเด็กน่ารักก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตแป๋วแหววถอดแบบมาจากอคินไม่มีเพี้ยน ไล่สายตามองผู้หญิงแปลกหน้าที่นอนอยู่บนโซฟาด้วยความสงสัยใคร่รู้ รวีพรรณหันขวับไปมองเด็กชายตัวน้อยคนนั้น หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่เหมือนกับอคินราวกับพิมพ์เดียวกัน... และยิ่งไปกว่านั้น เสียงฝีเท้าของใครอีกคนกำลังก้าวใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้เลือดในกายของรวีพรรณเย็นเฉียบ "อคินคะ... น้องกรณ์ตามคุณพ่อมาหรือเปล่า... รินเข้ามาได้เลยนะคคะ" รินรดาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูปราดเดียว พร้อมกับรอยยิ้มที่ค้างเติ่งเมื่อเห็นสภาพอันยุ่งเหยิงและเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่บนโซฟา! — เข็มฉายานิศ — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของเข็มฉายานิศเสมอนะคะ