รสชาติของความแค้น

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ของโครงการเรสซิเดนซ์หรู ช่างคล้ายคลึงกับกลิ่นอายความทรงจำเมื่อห้าปีก่อน—ช่วงเวลาที่รวีพรรณยังเป็นเพียงภรรยาผู้ไร้ตัวตนในสายตาของอคิน "คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าการเสนอราคาต่ำกว่าทุน จะทำให้บริษัทของคุณกลบเกลื่อนความไร้รสนิยมในการออกแบบได้?" เสียงหวานใสแต่ทว่าบาดลึกราวกับคมมีดกรีดลงบนเนื้อเยื่ออ่อน รวีพรรณเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารบนโต๊ะ ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์ดูสง่างามและทรงพลังจนน่าเกรงขาม ดวงตากลมโตคู่คมกริบจ้องตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของอคินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม อคินไม่ตอบทันที เขายter สบตากับเธอ นัยน์ตาคมกรามขบเข้าหากันจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความเย่อหยิ่งและเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังของเขาในอดีต บัดนี้กลับถูกสั่นคลอนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจนิยาม มันไม่ใช่แค่ความพ่ายแพ้ในเชิงธุรกิจ แต่มันคือความปวดร้าวที่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยจากผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันไปไหน "รวีพรรณ... คุณเปลี่ยนไปมาก" อคินเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่น "คุณไม่ได้เป็นผู้หญิงที่ยอมก้มหน้าให้ผมเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว" "เพราะดิฉันฉลาดขึ้นไงคะ" รวีพรรณยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นงดงามแต่เย็นชาจนน่าใจหาย "และที่สำคัญ... ดิฉันตาสว่างพอที่จะรู้ว่า คนอย่างคุณไม่มีค่าพอให้ดิฉันต้องเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียวอีกต่อไป" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนชนวนระเบิด อคินผุดลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเรว จนรวีพรรณต้องผุกถอยหลังกระทั่งแผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินลงบนซอกคอระหง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความคุ้นเคยเก่าก่อนพุ่งเข้าจู่โหมประสาทสัมผัสของเธออย่างรุนแรง "ปล่อยค่ะ อคิน! คุณกำลังทำเกินไปแล้วนะ" รวีพรรณพยายามผลักแผงอกกว้างออกไป แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับอ้อมแขนแข็งแกร่งที่ตอนนี้กักขังเธอไว้ในวงแขนราวกับกรงขัง "เกินไปงั้นเหรอ?" อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะสัมผัสกับแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานแรมปี "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณรู้ไหมว่าผมต้องทนอยู่กับความว่างเปล่าแค่ไหน... รวีพรรณ ผมต้องการคุณ" "แต่ดิฉันไม่ต้องการคุณ!" เธอตวาดกลับ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาแตะลงที่คางอิ่ม บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมของอคินฉายแววเจ็บปวดและเว้าวอนในเวลาเดียวกัน มันเป็นแววตาที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอ "โกหก..." อคินกระซิบชิดริมฝีปาก รสชาติของความแค้นและความโหยหาตีรวนอยู่ในอกจนเขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้การอนุญาต ความดุดันและโหยหาหลอมรวมกันเป็นรสจูบที่ทั้งลงทัณฑ์และเว้าวอนในคราเดียวกัน รวีพรรณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวระดมทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืน อคินกลับยิ่งรวบรัดร่างเธอนิ่งแนบชิดเข้าหาตัวมากขึ้น ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วงเมื่อความวาบหวามเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รสจูบที่เคยคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเร่าร้อน ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอารมณ์ในห้องประชุมเงียบงันให้ร้อนระอุขึ้น แรงต้านทานในกายของรวีพรรณเริ่มสั่นคลอนเมื่อสัมผัสคุ้นเคยปลุกเร้าเปลวไฟที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ตลอดหลายปี ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับถูกความหหายและสัมผัสลึกซึ้งหลอมละลายลงอย่างช้าๆ เรียวลิ้นร้อนที่เกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนดึงดูดสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอยไป มือหนาของอคินสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา ส่งผลให้รวีพรรณสะท้านเฮือก เผลอจิกปลายนิ้วลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้การควบคุม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว อคินกดริมฝีปากลงต่ำ ซอกซอนไปตามลำคอระหงและไหปลาร้าสวย สร้างรอยสัมผัสอุ่นร้อนที่ทำให้รวีพรรณต้องหลับตาลงพร้อมกับเสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากด้วยความลืมตัว ความโหยหาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนานระเบิดออกในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ โดยไม่มีใครยอมรับว่าใครเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อน... ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังลึกซึ้งและเร่าร้อนถึงขีดสุด เสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือภายในกระเป๋าเอกสารของรวีพรรณก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบราวกับสายฟ้าแลบ รวีพรรณสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตกลับมามีความตื่นตระหนกอีกครั้ง เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักร่างสูงออกห่างอย่างแรง พร้อมกับจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ด้วยมืออันสั่นเทา อคินผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ลมหายใจหอบกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา รวีพรรณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากโรงเรียนอนุบาลของลูกชาย พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนรูปถ่ายจากพี่เลี้ยงที่ส่งตรงเข้ามา... ภาพของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักถอดแบบพิมพ์เดียวกับอคินไม่มีเพี้ยน กำลังถือกล่องของขวัญยืนอยู่เคียงข้างกับเอกสารสำคัญฉบับหนึ่ง ที่หน้าปกปรากฏชื่อ "ผลตรวจ DNA" เด่นหร่าคาตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าเข้มข้นสะใจแน่นอนค่ะ