เส้นกั้นระหว่างงานกับกาย

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่คะ... คุณอคิน" น้ำเสียงของรวีพรรณราบเรียบ เย็นชา และเจือไปด้วยความกระด้างอย่างไม่ปิดบัง สรรพนามที่เธอเลือกใช้ขับเน้นระยะห่างระหว่างกันให้เด่นชัดขึ้นไปอีกขั้น ทว่าคนฟังอย่างอคินกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ถูกถอดสูทออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กำลังยืนประชิดอยู่ตรงหน้าเธอ—ในพื้นที่ส่วนตัวของห้องทำงานชั่วคราว ณ ไซต์งานโครงการรีสอร์ทหรูริมผา ซึ่งถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องพักผ่อนส่วนตัวของมัณฑนากรสาวในช่วงคุมงาน กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นไอแดดอ่อนๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัวเขา จนทำให้รose gold แทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง "ผมแค่กำลังตรวจดูความเรียบร้อยของงาน... หรือคุณคิดว่าผมกำลังตรวจอย่างอื่น" อคินก้าวเท้าเข้าไปอีกก้าว จนแผ่นหลังบางของรวีพรรณแนบชิดติดกับผนังห้องที่เพิ่งถูกตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์ลายหินอ่อนสั่งทำพิเศษ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองเธอด้วยประกายไฟบางอย่างที่รวีพรรณคุ้นเคยและหวาดหวั่นในคราวเดียวกัน มันเป็นสายตาของนักล่า... สายตาที่เคยใช้มองเธอก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงด้วยมือของเขาเอง รวีพรรณไม่ถอยหนี เธอยืดอกขึ้น เชิดคางรับสัมผัสกดดันนั้นด้วยความถือดี แม้หัวใจในอกจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกลั้วหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ถ้าหมายถึงงานออกแบบ คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย เพราะในสัญญาเราตกลงกันไว้ชัดเจนว่าคุณมีหน้าที่เซ็นเช็คและรับมอบงาน ไม่ใช่มาเดินตรวจตราความเรียบร้อยถึงเนื้อถึงตัวมัณฑนากรแบบนี้... ถอยไปค่ะ" มือน้อยยกขึ้นดันแผงอกกว้างของอคินเอาไว้ ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกเหมือนการผลักภูเขาหินผāนแกร่ง อคินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ความแข็งแกร่งและพละกำลังที่เหนือกว่าทำให้รวีพรรณนิหน้าด้วยความขัดเคือง ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง "ปล่อยฉันนะอคิน! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำรุ่มร่ามกับฉัน เราหย่ากันแล้ว!" "ผมรู้ว่าเราหย่ากันแล้ว... รวี" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนเธอรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "แต่ผมก็รู้เหมือนกันว่า... ร่างกายของคุณไม่ได้ลืมผมเลยสักนิด" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาที่กวาดมองสำรวจเรือนร่างเธอตั้งแต่ยอดอกสั่นไหวขึ้นลงตามจังหวะหายใจจนถึงเรียวปากอิ่ม ทำให้รวีพรรณเลือดขึ้นหน้าด้วยความโกรธ เธอยกเข่าขึ้นหมายจะกระแทกจุดสำคัญเพื่อสั่งสอนอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ทว่าอคินรู้ทัน เขาใช้ต้นขาแกร่งแทรกเข้าหว่างขาของเธออย่างรวดเร็วเพื่อตรึงร่างบางไว้ไม่ให้ดิ้นหลุด แรงกดแนบชิดทำให้สรีระแนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนจากร่างกายของทั้งคู่แผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าจนแทบจะแผดเผา ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้กำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวบุรุษ และความโกรธปนความโหยหาที่ถูกฝังกลบไว้ลึกสุดใจของสตรี รวีพรรณสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่กลิ่นกายของเขากลับทำให้ระบบความคิดของเธอล่องลอย อคินก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความเกรงใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบหนักหน่วงลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดเสียงน่าอาย ความวาบหวามแล่นริ้วขึ้นจากสันหลังกระจายไปทั่วทุกอณูผิว "หยุด... อื้อ... อคิน..." เสียงททัดทานของเธอเปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วเบา เมื่อมือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอเป็นอิสระแล้วเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจ ความเร่าร้อนที่ถาโถมเข้ามาทำให้เข่าของรวีพรรณแทบทรุด หากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแรงที่โอบกระชับเอวบางไว้แน่นจนแทบจมหายไปกับอก อคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอดวงตาสีเข้มฉายแววปรารถนาอย่างดิบเถื่อน ไรหนวดจางๆ รอบริมฝีปากยิ่งขับเน้นความเซ็กซี่อันตรายของชายหนุ่ม เขาโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักลึกบดขยี้ริมฝีปากนุ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ จูบนั้นดุดัน รุนแรง และโหยหา รวีพรรณพยายามเม้มปากแน่นขัดขืน ทว่าอคินใช้ปลายนิ้วบีบกรามมนของเธอให้เผยอออก ก่อนจะส่งเรียวลิ้นร้อนล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติความคุ้นเคยที่เธอเคยหลงใหลและเจ็บปวดในเวลาเดียวกันกำลังไหลย่ามใจเข้ามาทำลายเกราะป้องกันทุกชั้นที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปี มือเรียวที่เคยทุบตีประท้วงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว อารมณ์ปรารถนาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานภายใต้หน้ากากความเย็นชาเริ่มปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ รวีพรรณพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสอันช่ำชองและแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ ทั้งโกรธตัวเองที่ยังคงสั่นไหวให้กับผู้ชายคนนี้ และทั้งโหยหาอ้อมกอดที่เธอโหยหามาตลอดความโดดเดี่ยว อคินอุ้มร่างบางขึ้นโดยไม่ยอมถอนจูบออก รวีพรรณต้องเกี่ยวขาเรียวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติเพื่อพยุงตัวไม่ให้ร่วงหล่น แผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับโซฟาตัวยาวกลางห้องทำงานอย่างนุ่มนวล น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้ห้องทั้งห้องแคบลงถนัดตา เสื้อผ้าเนื้อดีเริ่มหลุดรุ่ยตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานอย่างไร้การควบคุม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกับเสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มยิ่งเพิ่มดีกรีความร้อนแรงจนแทบขาดใจ อคินพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่าที่ไร้การปกปิด มือหนาลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มมืออย่างหลงใหล ราวกับต้องการชดเชยทุกวินาทีที่เขาเคยโง่เขลาปล่อยให้เธอหลุดมือไป "รวี... คุณเป็นของผม..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูร้อนผ่าว พร้อมกับจังหวะการเคลื่อนไหวที่ลึกซึ้งและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจของเธอขาดห้วง รวีพรรณจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสามีเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ความสัมพันธ์ทางกายที่คลุมเครือในคืนนี้ได้ก้าวข้ามเส้นกั้นทุกเส้นที่มี จนไม่อาจย้อนกลับไปจุดเดิมได้อีกแล้ว ท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงหอบหายใจที่ยังไม่สงบดี เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาทำลายบรรยากาศวาบหวามอย่างกะทันหัน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณรวีพรรณคะ ดิฉันรินรดาเองค่ะ... พอดีเอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่ให้คุณเซ็นอนุมัติค่ะ ดิฉันขออนุญาตเปิดประตูเข้ามาเลยนะคะ" ร่างของรวีพรรณแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักว่าใครคือคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานในยามวิกาลนี้! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าไฟลุกและพีคจนละสายตาไม่ได้แน่นอนค่ะ