ผีที่ขอสมัครเป็นสมาชิก

"เฮ้ย! วางถ้วยกาแฟลงก่อนจ่อย! นั่นมันไม่ใช่แก้วเปล่า แต่มันคือที่นั่งของแขกผู้มีเกียรติ... หรือแขกผู้ล่วงลับก็ไม่รู้!" ก้องตะโกนลั่นออฟฟิศใหม่ที่ยังคงมีสภาพเป็นเพียงห้องแถวร้างโทรมๆ เขาชี้นิ้วไปที่แก้วกาแฟพลาสติกใบเก่าที่มีคราบกาแฟแห้งกรัง ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเดียวในห้องท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล จ่อยที่กำลังจะคว้าแก้วมาใช้ชะงักมือทันที ใบหน้าซื่อๆ ของวิศวกรหนุ่มที่ปกติจะดูเฉยเมยต่อโลกบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยด้วยความระแวง "ไอ้ก้อง มึงอย่ามาทำเสียงหลอนแบบนี้ได้ไหมวะ ออฟฟิศนี้กูเช็กโครงสร้างมาดีแล้ว ไม่มีรูรั่ว ไม่มีหนู แต่เรื่องผีสางเนี่ย... กูก็ไม่รู้เหมือนกัน" มินนี่ที่นั่งกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้อง ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางกลอกตาไปมา เธอขยับคอเสื้อแจ็กเก็ตหนังราคาถูกให้กระชับแน่นขึ้น "เอาเถอะ ถ้ามันจะมีผีจริงๆ ก็ขอให้มันช่วยเป็นผีที่มีสกิลทำบัญชีหรือซ่อมคอมฯ ได้ทีเถอะ หนี้บริษัทเราตอนนี้ท่วมหัวจนถ้าผีจะมาทวงเงินกู้ กูก็คงได้แต่บอกว่า รับบัตรคิวข้างหน้าเลยค่ะ... เฮ้ย โทษที ติดปาก" ก้องไม่ได้สนใจคำประชดของมินนี่ เขาหรี่ตาลงมองไปที่แก้วกาแฟนั้นอีกครั้ง จู่ๆ ควันสีจางๆ ก็ลอยเอื่อยออกมาจากแก้ว ทั้งที่ไม่มีน้ำร้อนหรือใครจุดธูปในห้องเลยแม้แต่น้อย บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนทุกคนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง "สวัสดีครับ... ผมว่าผมมาขอสมัครงานที่นี่" เสียงแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นมาจากความว่างเปล่าข้างโต๊ะทำงาน ทุกคนสะดุ้งสุดตัว จ่อยถอยหลังไปชนกองลังจนล้มลง ส่วนมินนี่หยิบแฟ้มงานขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้โดยสัญชาตญาณ "ผี! ผีจริงด้วยไอ้ก้อง!" จ่อยร้องลั่น เงาร่างโปร่งแสงค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เป็นชายวัยกลางคนในชุดเสื้อกล้ามขาวกางเกงเล สภาพดูไม่ต่างจากคนแก่แถวตลาดนัดที่ชอบนั่งดื่มเหล้าขาวตอนบ่ายสอง แต่มันต่างออกไปตรงที่เท้าของเขาลอยจากพื้นประมาณสามนิ้ว และดวงตานั้นดูเลื่อนลอยเหมือนคนอดนอนมานานนับร้อยปี "ผมชื่อลุงนพ เป็นเจ้าที่แถวนี้" ผีลุงนพเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงปลงตก "ผมเฝ้าที่ตรงนี้มาตั้งแต่สมัยยังเป็นป่าช้า จนตอนนี้เป็นตึกแถวผุๆ ผมเบื่อครับ เบื่อมาก วันๆ เอาแต่นั่งมองคนเดินผ่านไปมา ถ้าไม่อ่านหนังสือพิมพ์เก่าๆ ก็ต้องมานั่งนับเม็ดฝนตกใส่หลังคา ผมอยากหาอะไรทำที่มันท้าทายกว่านี้... ได้ยินว่าพวกคุณเปิดบริษัทรับจ้างป่วนเมืองใช่ไหม ผมมีสกิลนะ" ก้องที่ตอนแรกยืนตัวแข็งด้วยความตกใจ จู่ๆ ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นความตื่นเต้นสุดขีด เขากระโดดโหยงเข้าไปหาผีลุงนพราวกับเจอสมบัติล้ำค่า "โอ้โห! สกิลเหรอครับ? ลุงทำอะไรได้บ้าง? นี่ถ้าลุงช่วยพวกผมสืบความลับคู่แข่ง หรือไปหลอกหลอนเจ้าหนี้ให้เซ็นยกหนี้ให้ได้ ผมจ้างไม่อั้น! เอ๊ย... หมายถึงเงินเดือนตามผลงานนะ" มินนี่ลดแฟ้มลง มองก้องด้วยสายตาสมเพช "มึงบ้าไปแล้วเหรอ? นี่เรากำลังคุยกับวิญญาณนะเว้ย ไม่ใช่เด็กฝึกงาน!" ลุงนพยืดอก (ในร่างโปร่งแสง) ขึ้น "ผมรู้นะว่าใครโกงใคร ใครเก็บความลับอะไรไว้ในลิ้นชักบ้าง ผมเห็นมาหมด! แลกกับการที่พวกคุณให้ผมมาเป็นหนึ่งในสมาชิกบริษัท มีหน้าที่หลักคือการรับฟังปัญหาและช่วยป่วนงานเอกสารที่ไม่สำคัญทิ้งให้ ผมยินดีช่วย" จ่อยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงแล้วมองผีลุงนพด้วยความสนใจ "แล้วถ้าเราต้องไปทำภารกิจในที่อันตรายล่ะครับลุง ลุงจะช่วยเราได้แค่ไหน?" ลุงนพแสยะยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นอีกเท่าตัว "เรื่องอันตรายน่ะของถนัด ผมเป็นผีเจ้าที่นะเว้ย ถ้ามีใครคิดจะแตะต้องพวกคุณในรัศมีที่ผมดูแล ผมรับรองว่ามันจะได้เห็น 'เจ้าที่' ของจริงอาละวาดแน่" ก้องยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ เขาเดินไปเขย่ามือโปร่งแสงที่เย็นเฉียบของลุงนพ "ตกลง! ยินดีต้อนรับสู่ 'บริษัทรับจ้างป่วนเมือง' ครับลุงนพ ต่อไปนี้เราจะมีสมาชิกที่เป็นระดับตำนาน! เอ๊ย... ระดับวิญญาณ!" ทว่า ทันทีที่มือของก้องสัมผัสกับมือของลุงนพ บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที แสงไฟนีออนบนเพดานที่กะพริบถี่ๆ อยู่แล้วจู่ๆ ก็ดับวูบลงสนิท เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดค้างไว้ เสียงกระซิบจากความมืดมิดดังขึ้นไม่ใช่แค่จากลุงนพ แต่มันดังมาจากทุกทิศทางในห้องออฟฟิศ ราวกับว่ามีดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองพวกเขาจากมุมมืด "ไอ้ก้อง..." เสียงจ่อยสั่นเครือ "ลุงนพ... ลุงบอกว่าลุงเป็นเจ้าที่แถวนี้ใช่ไหม?" ผีลุงนพหุบยิ้มทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาชี้มือสั่นๆ ไปที่หน้าต่างบานที่ยังคงปิดสนิทอยู่ "ไม่ใช่... ผมไม่ได้หมายถึงเจ้าที่ของตึกนี้ แต่ผมหมายถึงเจ้าที่ 'ของสิ่งนั้น' ที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกคุณต่างหาก!" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเริ่มก้องขึ้นจากทางเดินหน้าออฟฟิศ มันไม่ใช่ฝีเท้าของคนปกติ แต่มันเป็นเสียงลากโซ่เหล็กที่ดังลากผ่านพื้นปูนไปจนถึงหน้าประตูบานเลื่อน... ประตูที่ล็อกตายไว้จากด้านในกำลังค่อยๆ เปิดออกเองช้าๆ! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเราชาวบริษัทป่วนเมืองมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ฮาไม่จำกัด