บ้านใหม่ไฉไลกว่าเดิม

"ไอ้ก้อง! ฉันว่าเราโดนหลอกว่ะ ตึกนี้มันไม่ได้ราคาถูกเพราะทำเลหรอก แต่มันราคาถูกเพราะมันมี 'เพื่อนบ้าน' ที่ไม่อยากคบต่างหาก!" มินนี่วางกระเป๋าเดินทางใบย่อมลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับเสียงกระดูกคนแก่ เธอขยับแว่นกันแดดลงมามองคราบรอยเปื้อนสีดำเขม่าที่ผนังห้อง ซึ่งดูยังไงก็เหมือนรูปรอยนิ้วมือคนจำนวนมหาศาลกำลังตะเกียกตะกายพยายามหนีออกไปข้างนอก ก้องไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาวางกล่องลังกระดาษบรรจุอุปกรณ์สำนักงานที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดลง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด "มินนี่ครับ ใจเย็นๆ นั่นมันศิลปะแนว Abstract ที่สะท้อนถึงความกดดันของคนเมืองยุคใหม่ตึกนี้มีประวัติศาสตร์นะ! คนโบราณเขาบอกว่า ยิ่งตึกเก่า พลังงานยิ่งเยอะ ยิ่งพลังงานเยอะ เราก็ยิ่งกู้โลกได้ง่ายขึ้น!" จ่อยที่ยืนแบกตู้เหล็กเก็บเอกสารสภาพผุพังอยู่ข้างๆ พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ จนฝุ่นฟุ้งกระจาย "ก้อง... ไอ้พลังงานที่นายว่าเนี่ย มันคือวิญญาณหรือเปล่าวะ? ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในชั้นสี่ ฉันรู้สึกเหมือนมีใครเอาเข็มมาทิ่มที่ท้ายทอยตลอดเวลา แล้วดูนี่..." จ่อยชี้ไปที่เพดาน ซึ่งมีรอยแตกร้าวเป็นรูปคล้ายแผนที่โลก แต่ถ้ามองดีๆ มันเหมือนรูปใบหน้าคนบิดเบี้ยวมากกว่า "ก้อง... นายคิดจริงๆ เหรอว่าคนที่จะกู้โลกได้... ต้องเป็นคนที่มีงานทำ?" มินนี่ทวนคำถามเมื่อตอนที่แล้วด้วยน้ำเสียงกดต่ำ เธอจ้องหน้าก้องเขม็ง "เพราะดูจากสภาพออฟฟิศใหม่ของเราตอนนี้ ฉันว่าคนที่จะกู้โลกได้ ต้องเป็นคนที่มีวิชาอาคมเก่งกว่าปราบผีมากกว่านะ!" "โถ่ มินนี่ จ่อย..." ก้องยิ้มกว้าง แววตาของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความเพ้อฝันที่หาตัวจับยาก "ในเมื่อเราไม่มีเงินจ้างพนักงานไอที เราก็ใช้ผีช่วยคีย์ข้อมูลแทนไง! สิ้นเปลืองที่ไหน? นี่คือกลยุทธ์ลดต้นทุนระดับมหาเทพเลยนะ!" "ฉันจะตบหัวนายให้สมองกลับมาใช้งานได้ปกติเดี๋ยวนี้แหละ!" มินนี่ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ แต่เสียงประตูด้านหน้าออฟฟิศที่ล็อคไว้แน่นหนากลับค่อยๆ แง้มออกเองช้าๆ *เอี๊ยด...* เสียงเสียดสีของบานพับประตูไม้เก่าๆ กรีดลึกเข้าไปในโสตประสาท ทั้งสามคนหยุดชะงัก สายตาประสานกันโดยไม่ได้นัดหมาย มินนี่ถอยกรูดไปหลบหลังจ่อย ส่วนจ่อยก็เผลอปล่อยตู้เหล็กในมือจนหล่นลงพื้นดัง *โครม!* ฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่วห้อง ทว่าไม่มีใครเดินเข้ามา มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งที่ปลิวเข้ามาตามแรงลม มันร่อนลงบนโต๊ะทำงานตัวกลางที่ก้องเพิ่งจะปัดฝุ่นเสร็จหมาดๆ ก้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความฮึกเหิมเมื่อครู่ลดระดับลงเหลือเพียงความสงสัย เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานนั้น จ่อยกับมินนี่ขยับตามไปติดๆ เหมือนลูกไก่ที่กลัวแม่จะทิ้ง บนกระดาษแผ่นนั้นไม่มีข้อความเขียนไว้ด้วยหมึก แต่มันมีรอยคราบกาแฟที่จับตัวเป็นวงกลมหลายวงซ้อนทับกันจนดูคล้ายกับตัวเลข หรือรหัสลับอะไรบางอย่าง... และที่มุมขวาของกระดาษ มีรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดจางๆ ประทับอยู่อย่างจงใจ "นี่มัน... ใบสั่งงาน หรือใบแจ้งตาย?" จ่อยถามเสียงสั่น "น่าจะเป็น... โจทย์คณิตศาสตร์ระดับปรมาจารย์มั้ง" ก้องพยายามมองโลกในแง่ดี ทั้งที่เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผม เขาหยิบกระดาษขึ้นมาดูใกล้ๆ ทันใดนั้น ไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ ในห้องก็สว่างวาบขึ้นมาจนแสบตา ก่อนจะดับสนิทลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงตึกเก่า "ก้อง... ไฟดับว่ะ" เสียงมินนี่สั่นเครือที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา "แต่ทำไม... ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีคนอีกคนกำลังหายใจรดต้นคอฉันอยู่ข้างๆ ล่ะ?" ก้องนิ่งไป เขาไม่ได้ตอบ แต่กลับค่อยๆ หยิบไฟฉายจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเปิด แสงสีขาวส่องไปที่มุมห้องตรงข้ามกับที่พวกเขายืนอยู่... ตรงนั้นไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่ควรจะเป็น ร่างของชายในชุดสูทขาดวิ่น สวมหมวกทรงสูงเก่าคร่ำคร่า ยืนนิ่งสนิทหันหลังให้พวกเขา มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิท อีกมือหนึ่งกำลังยกนาฬิกาพกขึ้นมาดู ราวกับกำลังรอคอยใครบางคน ชายคนนั้นค่อยๆ หันหน้ากลับมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงรอยเย็บนูนเด่นราวกับตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว เขาเอ่ยเสียงเรียบเย็นที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้อง "ในที่สุด... บริษัทที่ข้าเฝ้ารอมานานเกือบศตวรรษ ก็ได้คนเช่ารายใหม่สักที" ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ก้องกำไฟฉายในมือแน่นจนมือสั่น เขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่แค่การย้ายออฟฟิศธรรมดา แต่มันคือการก้าวเข้าสู่เกมที่อาจต้องแลกด้วยชีวิต ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของพวกเรานะครับ