ปิดฉากองค์แรกด้วยความงง

“ถ้าจะโยนเครื่องถ่ายเอกสารลงไปในถังขยะแบบนั้น กรุณาช่วยนับหนึ่งถึงสามให้ผมด้วยนะครับ ผมไม่อยากให้มันตกลงมาทับนิ้วเท้าตัวเองเป็นรอบที่สามของวัน” จ่อยพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ขณะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา เขาไม่ได้หันไปมองก้องที่กำลังยืนถือสายไฟระโยงระยางเหมือนพยายามจะล่ามโซ่สัตว์ร้าย แต่สายตาของเขากำลังจ้องมองกองเอกสารสัญญาสีทองที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า หลังเจ้าของตึกประกาศไล่ที่พวกเราออกภายในสิบห้านาทีเพราะ ‘ทนกลิ่นมาม่าและเสียงหัวเราะตอนตีสามไม่ไหว’ “จ่อย นายกำลังมองโลกในแง่ร้ายเกินไป” ก้องวางเครื่องถ่ายเอกสารลงบนพื้นเสียงดังสนั่นจนพื้นไม้กระดานสั่นสะเทือน “เราไม่ได้ถูกไล่ที่ เรากำลังอยู่ในช่วง ‘การปรับเปลี่ยนโครงสร้างองค์กรเชิงพื้นที่’ ต่างหาก” “ปรับเปลี่ยนโครงสร้างด้วยการไปนอนใต้สะพานลอยเนี่ยนะ?” มินนี่ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงพลางเขย่ารองเท้าส้นสูงเพื่อไล่เศษฝุ่นพูดแทรกขึ้น เธอปัดเศษกระดาษที่ติดอยู่บนไหล่ออกด้วยความหงุดหงิด “ก้อง ฉันหนีหนี้มาเพื่อจะมาเป็นพนักงานบริษัทนะ ไม่ได้มาเป็นคนไร้บ้านในโปรเจกต์กู้โลกของนาย” ก้องยืดอกขึ้น พยายามจัดปกเสื้อที่ยับยู่ยี่ “มินนี่ คุณต้องมองให้ลึกกว่านั้น... ไอ้เหตุการณ์วันนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การที่อยู่ๆ เราโดนไล่ที่แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทั้งที่จ่ายค่าเช่าตรงตลอด มันมีอะไรแฝงอยู่... คำถามที่จ่อยเคยถามผมไว้ก่อนหน้านี้... การ ‘ว่างงาน’ ของผม... มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญ” จ่อยหยุดกึก เขาชะงักมือที่กำลังมัดกล่องกระดาษแน่นๆ สายตาคมกริบของอดีตวิศวกรจ้องมองไปที่ก้องอย่างจริงจัง “นายหมายความว่ายังไงก้อง? นายเริ่มเพ้อเจ้อไปไกลแล้วนะ หรือว่าจริงๆ แล้วนายรู้อะไรบางอย่างที่พวกเราไม่รู้?” ก้องนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับจ่อย แววตาขี้เล่นของเขาวูบหายไปแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่หาได้ยาก “ผมไม่รู้อะไรเลย... แต่นั่นแหละครับที่น่ากลัวที่สุด” จังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ที่บานพับแทบจะหลุดออกมาก็ดังขึ้น 'ปัง! ปัง! ปัง!' ไม่ใช่เสียงเคาะแบบสุภาพชน แต่มันคือเสียงของการถีบมากกว่า “ใครมาในเวลาแบบนี้!” มินนี่ตวาด แต่เมื่อประตูเปิดออก ทุกคนก็ต้องชะงัก คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ผิดกับบรรยากาศรูหนูที่พวกเขากำลังเก็บของกันอยู่ เขามองกวาดสายตาไปรอบห้องด้วยความรังเกียจก่อนจะวางนามบัตรสีดำสนิทลงบนโต๊ะไม้ผุๆ “ยินดีด้วยครับ คุณก้อง” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “คุณได้รับเลือกให้ย้ายที่ทำการบริษัท... ไปยังสถานที่ที่เหมาะสมกับ ‘ความว่างงาน’ ของคุณมากกว่าเดิม” จ่อยขมวดคิ้วแน่น เขาหยิบนามบัตรนั้นขึ้นมาดู บนนั้นไม่มีชื่อบริษัท ไม่มีตำแหน่ง มีเพียงพิกัดจีพีเอสและตัวเลข ‘00-00-00’ ที่ประทับอยู่ด้วยหมึกสีแดงฉาน “ที่นั่นคือที่ไหน?” จ่อยถามเสียงสั่น ชายในชุดสูทแสยะยิ้มที่มองยังไงก็น่าขนลุกมากกว่าจะเป็นมิตร “ที่นั่นคือที่ที่ทุกคนพยายามหนี... แต่เป็นที่ที่คุณก้องถูกลิขิตให้ต้องเข้าไปเผชิญหน้าเพื่อหาคำตอบว่า ทำไมโชคชะตาถึงทำให้คุณว่างงานมาตลอดชีวิต” เขาก้าวถอยหลังออกไปก่อนจะหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนทั้งสามยืนงงอยู่ท่ามกลางกล่องกระดาษที่ยังจัดไม่เสร็จ มินนี่เดินเข้าไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากกองจดหมายที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาระหว่างที่เกิดเรื่องวุ่นวาย เธอกางมันออกอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองก้องด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด “ก้อง... นายดูนี่... จดหมายนี่ส่งมาถึงนายเมื่อห้านาทีก่อน... แต่มันส่งมาจาก ‘ออฟฟิศนาย’ ที่นายกำลังจะไปย้ายเข้า” ก้องขมวดคิ้ว เขารับจดหมายมาอ่าน เนื้อความในนั้นสั้นเพียงประโยคเดียว แต่มันทำให้เลือดในกายของเขารู้สึกเย็นวาบ ‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าของบริษัทตัวจริง’ ในจังหวะนั้นเอง ไฟในออฟฟิศที่กำลังจะปิดตัวลงก็ดับวูบลงพร้อมกัน ราวกับมีใครบางคนดึงคัตเอาท์ลงจากภายนอก เสียงกุญแจล็อคจากข้างนอกดัง ‘กริ๊ก’ ก้องรีบวิ่งไปที่ประตูแล้วกระชากสุดแรง แต่มันกลับไม่ขยับราวกับถูกเชื่อมด้วยเหล็กกล้า มินนี่คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรขอความช่วยเหลือ แต่หน้าจอที่เคยสว่างไสวกลับแสดงผลเพียงตัวเลขที่วิ่งย้อนหลังราวกับนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบ “ก้อง... นายพาพวกเรามาเจอกับอะไรกันแน่?” จ่อยถามท่ามกลางความมืดมิด ก่อนที่ก้องจะทันได้ตอบ เสียงกระซิบที่คุ้นหูดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้อง เสียงนั้นเบาหวิวแต่ชัดเจนจนทำให้หัวใจของทั้งสามคนแทบหยุดเต้น “ก้อง... นายคิดจริงๆ เหรอว่าคนที่จะกู้โลกได้... ต้องเป็นคนที่มีงานทำ?” ต้องขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของพวกเรามาถึงตรงนี้ครับ