ความลับที่ก้องปิดบังไว้

"คุณวิชัยครับ... คือว่า... คำว่า 'ลูกเขย' ของคุณนี่ มันรวมแพ็กเกจประกันชีวิตกับหนี้สินที่ผมค้างชำระไว้ด้วยหรือเปล่าครับ?" ก้องถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด แต่ดวงตาของเขากลับเหลือบมองไปทางมุมห้องด้านหลังตู้เอกสารเก่าๆ ที่มีเสียง 'เหมียว' แผ่วเบาดังลอดออกมาเป็นระยะ จ่อยที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับเข่าอ่อนจนต้องพิงกำแพง ส่วนมินนี่ยืนอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ได้อยู่แล้ว "ก้อง! แกเพี้ยนไปแล้วเหรอ!" มินนี่ตบหลังก้องจนตัวโยน "เขามาขอให้แกเป็นลูกเขยนะ ไม่ใช่มาขอเช่าโกดังเก็บของ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนกำลังซ่อนกิ๊กไว้ในห้องเก็บของด้วย!" "ผมไม่ได้ซ่อนกิ๊กครับมินนี่ ผมซ่อน... เออ... ความลับ" ก้องพึมพำ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม คุณวิชัย เจ้าของบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งเดินเข้ามาในออฟฟิศรูหนูของพวกเขาพร้อมกับข้อเสนอสุดช็อก ขมวดคิ้วแน่น เขามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษโปรเจกต์กู้โลกที่พังไม่เป็นท่า สายตาของเขาหยุดลงที่กองกล่องกระดาษลังตรงมุมห้องที่ขยับเขยื้อนได้เองอย่างมีพิรุธ "ผมไม่ได้จะล้อเล่นนะครับคุณก้อง" คุณวิชัยขยับแว่นสายตา "ลูกสาวผมเขามีปัญหากับคู่หมั้นเดิมที่นิสัยไม่ดี และผมต้องการใครสักคนที่มี... ความสามารถพิเศษ... ในการแก้ปัญหาแบบที่คุณทำกับงานโปรเจกต์สวนสาธารณะคราวก่อน แม้มันจะลงเอยด้วยการที่เทศบาลต้องมาไล่จับพวกคุณก็ตาม" "นั่นเรียกว่าการทดสอบสมรรถภาพของเจ้าหน้าที่รัฐครับคุณวิชัย" จ่อยแก้ตัวเสียงอ่อย ก้องเหงื่อตกหนักกว่าเดิม เพราะในขณะที่เขากำลังเผชิญหน้ากับว่าที่พ่อตา (แบบงงๆ) เจ้าสิ่งมีชีวิตที่เขาแอบเก็บมาเมื่อเช้าดันโผล่หัวสีส้มออกมาจากกล่อง แล้วร้อง 'เหมียว' เสียงดังฟังชัดไปทั่วออฟฟิศ ก้องรีบเอาตัวไปบังมุมนั้นไว้ทันทีด้วยท่าทางที่ดูเก้งก้างและพิรุธสุดขีด "เสียงอะไรน่ะ?" คุณวิชัยหรี่ตาลง "เสียง... เสียงท้องร้องครับคุณวิชัย พอดีมื้อเช้าผมกินแค่น้ำเปล่ากับความฝัน เลยเกิดอาการลำไส้แปรปรวนเป็นเสียงสัตว์น่ะครับ" ก้องตอบหน้าตาย มินนี่มองก้องด้วยสายตาที่บอกว่า 'แกตายแน่' เธอเดินเข้าไปใกล้ก้องแล้วกระซิบเสียงลอดไรฟัน "ก้อง ถ้าแกเอาแมวมาไว้ที่นี่โดยไม่บอกพวกฉัน แล้วทำให้คุณวิชัยเปลี่ยนใจจากเงินลงทุนก้อนโตนะ ฉันจะเอาหัวแกไปแลกกับค่าอาหารแมวเดี๋ยวนี้แหละ" "ไม่ใช่แมวธรรมดา มินนี่ นี่คือ 'ผู้กอบกู้โชคชะตา' ที่ฉันเจอหน้าเซเว่นเมื่อเช้า มันจ้องหน้าฉันเหมือนอยากจะบอกทางไปสู่ความร่ำรวย!" ก้องกระซิบตอบแบบคนเสียสติ คุณวิชัยถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางบนโต๊ะไม้ที่ขาเขย่ง "เอาเป็นว่า ผมให้เวลาคุณตัดสินใจหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าผมจะกลับมาพร้อมกับคำตอบว่าคุณจะตกลงเป็น 'ลูกเขย' และทำโปรเจกต์นี้ให้ผมไหม แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าผมเห็นว่าที่นี่ไม่มีศักยภาพพอ ผมก็จะยกเลิกทุกอย่าง" จังหวะที่คุณวิชัยกำลังจะหันหลังเดินออกจากออฟฟิศไปนั้น เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เจ้าแมวส้มตัวดีที่ซ่อนอยู่ในกล่องดันกระโดดแผล็วออกมา วิ่งปรู๊ดผ่านหน้ารองเท้าหนังราคาแพงของคุณวิชัยไป แล้วไปหยุดกึกอยู่ที่หน้าประตูพร้อมกับนั่งเลียอุ้งเท้าอย่างสง่างามราวกับกำลังตัดสินความดีความชอบของทุกคนในห้อง คุณวิชัยหยุดชะงัก สายตาของเขาจ้องมองเจ้าแมวตัวนั้นนิ่งสนิท ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมกลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความตกใจจนซีดเผือด "นี่... พวกคุณไปเอาแมวตัวนี้มาจากไหน?" เสียงของคุณวิชัยสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ก้อง จ่อย และมินนี่ ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง ก้องค่อยๆ ก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "คือ... ผมเจอมันแถวๆ ป้ายรถเมล์ครับ มันมีอะไรผิดปกติเหรอครับคุณวิชัย?" คุณวิชัยก้มลงมองแมวตัวนั้นที่จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนสองขา แล้วทำท่าทางแปลกประหลาดเหมือนคนกำลังเต้นรำสเต็ปที่คุ้นตา ก่อนที่มันจะพุ่งตัวเข้าไปตะปบกระเป๋าเอกสารของคุณวิชัยจนเปิดออก เผยให้เห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่หล่นลงมาบนพื้น เป็นรูปของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังอุ้มแมวตัวเดียวกันนี้... เมื่อยี่สิบปีก่อน "ลูกสาวผม... เขาหายตัวไปตั้งแต่วันที่แมวตัวนี้หายไปจากบ้าน" คุณวิชัยทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นออฟฟิศที่เต็มไปด้วยฝุ่น มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะตัวแมวส้มที่นิ่งสนิทให้เขาจับ "พวกคุณไม่ได้แค่รับจ้างป่วนเมืองแล้ว... พวกคุณไปดึงเอาอดีตที่ผมพยายามฝังมันไว้ให้กลับมาหาผมอีกครั้ง" ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของก้องก็ดังขึ้นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏบนหน้าจอ เมื่อเขารับสาย เสียงปลายทางที่ดังขึ้นไม่ใช่คน แต่เป็นเสียงเพลงที่เขาเคยใช้เป็นเสียงเรียกเข้าในมือถือเครื่องแรกเมื่อสมัยสิบปีที่แล้ว เสียงเพลงที่เป็นรหัสลับในการเข้าถึงข้อมูลลับสุดยอดของโปรเจกต์กู้โลกที่เขายังจำได้ขึ้นใจ ก้องมองหน้าจ่อยและมินนี่ที่หน้าถอดสีไม่ต่างกัน ก่อนจะหันกลับมามองคุณวิชัยที่เริ่มร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เจ้าแมวส้มตัวนั้นค่อยๆ หันมามองก้องแล้วขยับปากพูด... เป็นเสียงของมนุษย์! "ก้อง... นายคิดจริงๆ เหรอว่าการ 'ว่างงาน' ของนายคือเรื่องบังเอิญ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันบ้าบิ่นของพวกเรามาจนถึงตอนนี้ครับ ฮาไม่จำกัดจะเขียนให้สนุกที่สุดเท่าที่จะทำได้แน่นอนครับ