จดหมายรักที่ส่งผิดที่

"ถ้ามินนี่รู้ว่าไอ้ซองสีชมพูฟรุ้งฟริ้งนี่อยู่ในกระเป๋ากางเกงแก ผมว่าเราสองคนควรเตรียมซื้อโลงศพแบบแพ็กคู่ได้เลยครับจ่อย" ก้องพึมพำขณะคีบซองจดหมายที่มีกลิ่นหอมฟุ้งเหมือนร้านดอกไม้มาวางบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสารกู้โลกที่ยังกู้ไม่เสร็จสักที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือไม้สั่นเทาเหมือนคนเป็นโรคพาร์กินสันระยะเริ่มต้น จ่อยที่กำลังนั่งซ่อมเครื่องชงกาแฟด้วยไขควงเพียงอันเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวไปข้างหนึ่ง "ผมไม่เกี่ยวครับหัวหน้า ผมแค่คนวางระบบเน็ตเวิร์กที่ตกงานมาหาเช้ากินค่ำ จดหมายนั่นมันระบุชื่อหน้าซองว่า 'แด่ชายผู้ทำให้หัวใจของฉันเต้นรัว' ซึ่งถ้าเป็นผม... ก็น่าจะเป็นใบแจ้งหนี้ค่าไฟที่เต้นเร้าใจตอนเห็นตัวเลขมากกว่า" "ไม่ใช่เวลามาเล่นมุกครับจ่อย!" ก้องตะโกนเสียงหลง "นี่มันคือจดหมายรัก! และที่สำคัญ... มันตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของมินนี่! ถ้าเกิดเธอคิดว่าใครในออฟฟิศเราเขียนให้ แล้วเธอเข้าใจผิดว่าไอ้หมอนั่นจีบเธอ แทนที่จะเป็นเรื่องโรแมนติก ออฟฟิศเราได้กลายเป็นสมรภูมิเลือดแน่ๆ!" ในจังหวะนั้นเอง ประตูออฟฟิศที่เป็นบานกระจกฝืดๆ ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงที่หนักหน่วงจนบานพับแทบกระเด็น มินนี่ก้าวเข้ามาพร้อมกับถุงกาแฟห้าถุงในมือ ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอวันนี้ดูเคร่งเครียดเป็นพิเศษ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ซองจดหมายสีชมพูในมือของก้อง ก้องรีบคว้าจดหมายไปซ่อนไว้ข้างหลังทันที หัวใจเต้นแรงจนเกือบหลุดออกมาจากอก "อ้าว! มินนี่... วันนี้มาเช้าจังนะครับ รับกาแฟไหมครับ? รสชาติคงจะเข้มข้นเหมือนความใจดีของคุณในวันนี้เลยเนอะ ฮ่ะๆๆ" มินนี่เลิกคิ้ว สายตาของเธอหรี่ลงเป็นเส้นตรง "หัวหน้า... เอามือถืออะไรไว้ข้างหลังคะ? แล้วทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนเพิ่งแอบไปทำอะไรผิดมาด้วย?" "ผมเหรอ? ไม่ได้มีอะไรเลยครับ! ก็แค่... แผ่นรองเมาส์! ใช่ครับ แผ่นรองเมาส์ลายใหม่ เพิ่งสั่งมาจากเน็ต" ก้องโกหกคำโตจนลิ้นแทบพันกัน จ่อยที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามช่วยแก้สถานการณ์ด้วยการก้มหน้าก้มตาไขน็อตเครื่องชงกาแฟให้หนักกว่าเดิม "เอ่อ... มินนี่ครับ เครื่องชงกาแฟมันงอแงนิดหน่อย สงสัยมันจะตกใจความสวยของคุณน่ะครับ" มินนี่ไม่สนใจคำหวานของจ่อย เธอเดินตรงเข้าไปหาก้องด้วยท่าทางเหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "ถ้าเป็นแผ่นรองเมาส์ ทำไมมันถึงมีกลิ่นกุหลาบอบเชยคะ? แล้วทำไมต้องซ่อน? ส่งมานี่!" "อย่าเลยมินนี่! มันเป็น... มันเป็นเอกสารลับระดับชาติ! เกี่ยวกับความมั่นคงของบริษัท!" ก้องพยายามถอยหลัง แต่เท้าดันไปสะดุดขาโต๊ะจนตัวเซ จดหมายในมือปลิวว่อนไปกลางอากาศเหมือนใบไม้ที่ร่วงหล่น ก่อนจะไปตกแปะอยู่บนหน้าตักของจ่อยพอดี มินนี่หรี่ตามองจ่อย "จ่อย... นายเขียนจดหมายนั่นเหรอ?" จ่อยหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม "ผะ... ผมเนี่ยนะ? ผมแค่มองหาความรักในบิลค่าไฟยังไม่เจอเลยครับมินนี่! จดหมายนั่น... หัวหน้าเขาน่าจะเป็นคนได้มามากกว่ามั้งครับ!" จังหวะโกลาหลนั้นเอง มินนี่คว้าจดหมายจากตักจ่อยขึ้นมาเปิดอ่านด้วยความรวดเร็ว ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อไล่สายตาไปตามตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือบรรจงว่า: *'ทุกครั้งที่ฉันเห็นคุณเดินเข้ามาในออฟฟิศ หัวใจของฉันก็เหมือนจะระเบิดออก ผมไม่สามารถเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้อีกต่อไป... คืนนี้ที่สวนหลังออฟฟิศ มาหาผมได้ไหม ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก'* ความเงียบเข้าปกคลุมออฟฟิศชั่วขณะ จ่อยกลืนน้ำลายลงคอ ก้องยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป มินนี่กำจดหมายแน่นจนยับยู่ยี่ ก่อนจะหันมามองก้องและจ่อยด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนน้ำในแก้วบนโต๊ะเกือบจะเป็นน้ำแข็ง "ไอ้สารเลวนั่นนัดฉันไปที่สวนหลังออฟฟิศเหรอ?" มินนี่เค้นเสียง "ใคร? ใครเป็นคนเขียน? ถ้าฉันรู้ว่าใครส่งจดหมายบ้าๆ นี่มาหลอกล้อฉัน ฉันจะเอาแฟ้มเอกสารนี่ฟาดหัวให้จำไม่ลืม!" "เอ่อ... คือว่านะมินนี่" ก้องเริ่มเหงื่อตก "บางที... มันอาจจะเป็นจดหมายที่ส่งผิดที่ก็ได้นะครับ เหมือนจดหมายรักที่ส่งไปผิดบ้านน่ะ" "ผิดบ้าน? ที่นี่มีแค่เราสามคน!" มินนี่ตวาด "พวกนายคนไหนที่แอบชอบฉัน? สารภาพมาเดี๋ยวนี้!" ในเสี้ยววินาทีก่อนที่อารมณ์ของมินนี่จะระเบิดจนทำลายออฟฟิศไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่สุภาพจนน่าประหลาดใจ ทุกสายตาหันไปมองที่ประตูบานกระจกนั้นพร้อมกัน ชายร่างท้วมในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มยืนอยู่หน้าประตู เขาคือ "คุณวิชัย" เจ้าของตึกสำนักงานแห่งนี้ที่ชอบมาทวงค่าเช่าด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก เขายืนถือซองจดหมายลักษณะเดียวกันเป๊ะอีกหนึ่งซองในมือ ก่อนจะมองเข้ามาในออฟฟิศด้วยแววตางุนงง "ขอโทษนะครับ..." คุณวิชัยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลผิดปกติ "ผมมาตามหาจดหมายฉบับหนึ่งครับ... พอดีผมวางไว้ที่โต๊ะต้อนรับหน้าตึก แล้วนึกได้ว่าน่าจะหยิบผิดซองมาส่งที่ออฟฟิศนี้แทน... อ้าว คุณมินนี่? ทำไมมองผมด้วยสายตาแบบนั้นล่ะครับ?" มินนี่ชะงัก ค่อยๆ ลดแฟ้มเอกสารที่เตรียมจะใช้เป็นอาวุธลง จดหมายในมือของเธอถูกบีบจนเป็นก้อนกลม ขณะที่สายตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสงสัยถึงขีดสุดเมื่อคุณวิชัยก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับยิ้มเขินอายที่ดูไม่เข้ากับวัยของเขาเลยแม้แต่น้อย "ผมกะว่าจะส่งจดหมายฉบับนี้ให้ 'ใครบางคน' ในบริษัทนี้ที่ผมแอบชื่นชมในความสามารถมานานแล้วน่ะครับ..." คุณวิชัยกล่าวต่อพลางเหลือบมองไปที่ก้องอย่างมีความหมาย "ก้องครับ... ผมรู้ว่าคุณกำลังลำบากเรื่องค่าเช่า ผมเลยเขียนจดหมายนี้มาเพื่อจะบอกว่า..." ก้องอ้าปากค้าง จ่อยอ้าปากค้าง มินนี่อ้าปากค้างยิ่งกว่า ทั้งห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ คุณวิชัยสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะประกาศก้องกลางออฟฟิศว่า "ผมอยากขอให้คุณมาเป็น... ลูกเขยของผมครับ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความวุ่นวายของชาวบริษัทเรา แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!