วันพักร้อนที่ไม่ได้พัก

“วางปืนลงก่อนเถอะครับเพื่อนร่วมงานที่รัก ผมไม่ได้มาเพื่อฆ่าแกงกัน แต่ถ้าพวกคุณยังทำหน้าเหมือนจะกลืนกินผมเข้าไปแบบนั้น ผมคงต้องพิจารณาใหม่ว่าควรจะเปลี่ยนจากคำแนะนำ เป็นคำสั่งลาดีไหม” เงาร่างในเงามืดค่อยๆ ก้าวออกมาใต้แสงไฟสลัวของสถานีร้าง ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบสวนทางกับกลิ่นอับชื้นและฝุ่นหนาที่เกาะอยู่ตามพื้น ก้องชะงักมือที่กำลังจะคว้ากล่องโลหะตรงหน้า จ่อยที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังเหงื่อซึมไหลเข้าตา ส่วนมินนี่... แน่นอนว่าเธอเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์แบบนี้ด้วยการหยิบรองเท้าส้นสูงข้างที่ถอดออกเมื่อครู่เตรียมจะปาใส่หน้าคนแปลกหน้า “ใครใช้ให้แกโผล่มาจังหวะนี้วะ!” มินนี่ตวาดเสียงแหลม “เราวางแผนกันมาดิบดีว่าจะไปพักร้อนที่ภูเก็ต! ภูเก็ตเข้าใจไหมไอ้ลุง! ไม่ใช่ที่นี่!” ชายแปลกหน้ายิ้มบางๆ เขาไม่สะทกสะท้านกับเสียงโวยวายเลยแม้แต่น้อย “ภูเก็ตเหรอครับ? น่าสนใจนะ แต่ผมว่าแผนการเดินทางของพวกคุณน่าจะถูกเปลี่ยนเป็น ‘ทัวร์เกษตรผสมผสาน’ แล้วล่ะ เพราะตอนนี้รถตู้ที่พวกคุณจ้างมาจอดรออยู่ข้างนอกนั่น... ไม่ใช่รถมุ่งหน้าลงใต้หรอกนะ” ก้องขมวดคิ้ว มือที่สั่นเทาเล็กน้อยขยับไปจับไหล่จ่อย “จ่อย นายบอกว่าจองบริษัท ‘เที่ยวสนุกทัวร์’ ไม่ใช่เหรอวะ ทำไมลุงนี่ถึงรู้ดีกว่าคนขับรถเราอีกล่ะ?” จ่อยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ผมจองผ่านเว็บที่มันลดราคา 80% ครับลูกพี่... ตอนแรกผมก็นึกว่ามันถูกเพราะมันเป็นช่วงโปรโมชั่น แต่ดูท่าทางแล้ว... ไอ้รถตู้ที่จอดรออยู่ข้างนอกนั่นอาจจะเป็นรถขนไข่ไก่ก็ได้นะครับ!” ในวินาทีนั้น เสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่คุ้นเคยดังกระหึ่มขึ้นจากด้านนอก ไม่ใช่เสียงรถสปอร์ตหรือรถหรูอย่างที่จินตนาการไว้ แต่มันคือเสียงกึกๆ กักๆ ของรถกระบะบรรทุกที่เร่งเครื่องจนควันดำคลุ้ง ชายในชุดสูทโบกมือเป็นเชิงให้ทั้งสามเดินตามไป ก้องตัดสินใจคว้ากล่องโลหะปริศนาใส่กระเป๋าเป้ก่อนจะวิ่งนำออกไปโดยไม่หันกลับมามองเงาร่างนั้นอีก ... สามชั่วโมงต่อมา บนถนนลูกรังที่ฝุ่นตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ก้องนั่งกอดเข่าอยู่หลังกระบะรถที่เต็มไปด้วยลังกระดาษเปล่า มินนี่นั่งหน้าบูดบึ้งเอาผ้าพันคอปิดจมูกไว้แน่น ส่วนจ่อยกำลังพยายามแกะป้ายสติ๊กเกอร์ข้างรถที่แปะทับด้วยคำว่า ‘ฟาร์มไก่สดจรรยาบรรณทอง’ “เราโดนหลอกแล้วมินนี่” ก้องพึมพำ “แทนที่จะได้นอนอาบแดดดูบิกินี่ เรากำลังนั่งรถไปดูไก่ออกไข่” “หยุดพูดก่อนที่ฉันจะเอาเท้าไปอุดปากนายนะก้อง” มินนี่สวนกลับทันควัน “นายเป็นคนเลือกโปรทัวร์นี่เอง! นายบอกว่า ‘ของถูกและดีมีในโลก’ ตอนนี้เห็นหรือยังว่า ‘ของถูกและมีไก่’ มันเป็นยังไง!” “แต่นี่มันไม่ใช่ทัวร์ธรรมดาแล้วครับ” จ่อยแทรกขึ้นมาพลางชี้ไปที่ลังไม้หลังรถ “พวกคุณดูสิ ในลังนี้ไม่ได้มีแค่ไข่ไก่ แต่มันมีเอกสารลับของพวกมาเฟียที่เราเพิ่งไปเจอที่สถานีเมื่อกี้ซ่อนอยู่ด้วย... ผมว่าเราไม่ได้มาฟาร์มไก่ แต่เรากำลังมาส่งของเถื่อนให้บอสใหญ่ของแก๊งค้าอาวุธที่ใช้ฟาร์มไก่บังหน้าต่างหาก!” รถกระบะหยุดกึกจนทุกคนหัวทิ่มไปข้างหน้า กลิ่นมูลไก่โชยมาปะทะจมูกจนมินนี่แทบอาเจียน แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายชุดสูทคนเดิมที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูฟาร์มไม้เก่าๆ เขาไม่ได้มาคนเดียว รอบตัวเขามีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์อีกนับสิบคนยืนถือปืนลูกซองอยู่ข้างๆ “ยินดีต้อนรับสู่ฟาร์มไก่ของผมนะครับ” ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มกว้าง “เราไม่ได้พักร้อนกันจริงๆ หรอกครับ เพราะงานที่พวกคุณถืออยู่ในเป้นั่นน่ะ... มันคือรายการสินค้าที่ ‘ลูกค้าคนสำคัญ’ ของผมต้องการตัวที่สุด และถ้าพวกคุณไม่อยากให้ชีวิตวัยรุ่นจบลงที่การเป็นอาหารไก่ ผมแนะนำให้ส่งกล่องนั้นมาให้ผมดีๆ” ก้องมองหน้าจ่อย แล้วมองมินนี่ พวกเขาสบตากันโดยไม่ต้องนัดหมาย นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะตลกได้อีกต่อไป ก้องค่อยๆ ล้วงมือลงไปในเป้ แต่แทนที่จะหยิบกล่องโลหะออกมา เขากลับหยิบ ‘รีโมทวิทยุบังคับ’ ที่เคยประดิษฐ์เล่นไว้ขึ้นมาแทน “คุณลุงครับ” ก้องยิ้มกว้างด้วยความมั่นใจที่ดูไม่เข้ากับสถานการณ์ “ผมลืมบอกไปอย่างหนึ่ง... ก่อนที่ผมจะหยิบกล่องนั้นออกมา ผมแอบติดเครื่องรบกวนสัญญาณไว้ข้างใน และตอนนี้... มันกำลังจะทำหน้าที่ของมันแล้ว” ทันใดนั้น เสียงไก่กุ๊กๆ ทั้งฟาร์มก็เงียบกริบลงพร้อมกัน ตามมาด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแหลมสูงจนทุกคนต้องเอามือปิดหู และในวินาทีที่ความชุลมุนเกิดขึ้นจากกลุ่มไก่ที่ตื่นตกใจจนบินว่อนทั่วเล้า ชายชุดสูทก็ควักปืนออกมาเล็งตรงไปที่ก้อง แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนของเขากลับมีเสียง 'แกร๊ก' ดังขึ้นพร้อมกับธงผ้าที่โผล่ออกมาเขียนว่า 'ปัง!' ก้องรีบคว้าข้อมือมินนี่และจ่อยวิ่งฝ่าฝูงไก่ที่กำลังคลุ้มคลั่งเข้าไปในโกดังมืดด้านหลัง โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอพวกเขาอยู่ข้างในนั้นไม่ใช่ทางออก แต่เป็นเงาร่างของหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีแดงที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ เธอกำลังถือกล่องโลหะใบที่สองที่เหมือนกับในเป้ของก้องเป๊ะๆ พร้อมกับเอ่ยคำที่ทำให้ทั้งสามคนต้องหยุดกึก “ขอบคุณที่พาของมาส่งนะก้อง... แต่รู้ไหมว่ากล่องใบที่นายถืออยู่นั่นน่ะ เป็นแค่ระเบิดเวลาที่ตั้งค่าไว้ให้ระเบิดทันทีที่เปิดออก” ... ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ รี้ดเดอร์ทุกท่าน ฮาไม่จำกัด ครับ