สืบจากภาพวาด

"ถ้าคุณยังเอามือไปเขี่ยคราบน้ำมันบนภาพวาดนั่นอีกที ผมสาบานเลยว่ากระเป๋าเงินของคุณจะหายไปจากโลกนี้พร้อมกับสติสัมปชัญญะของผม" มินนี่ตวัดเสียงใสพร้อมกับวางถาดใส่กาแฟลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระแทกถ้วยดังจนก้องต้องชะงักนิ้วที่กำลังจิ้มลงไปบนรอยเปื้อนสีน้ำมันสีม่วงคล้ำบนผืนผ้าใบ เขาหันมาทำหน้ามุ่ยใส่หญิงสาวราวกับเด็กน้อยที่ถูกดุเรื่องแย่งขนม "มินนี่ครับ ศิลปะมันต้องการการสัมผัส... การเข้าถึงจิตวิญญาณของผู้สร้าง นี่ไม่ใช่แค่รอยเปื้อน แต่มันคือพิกัด! มันคือรหัสลับ!" ก้องโต้กลับพลางขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวไปข้างหนึ่ง "ลูกค้าคนนั้นทิ้งไว้ให้เราก่อนจะหายตัวไปในฝูงชนเหมือนผีหลอกนะ ถ้าไม่ไขตอนนี้ เราก็อดได้เงินค่าจ้างงวดสุดท้ายห้าหมื่นบาทนะครับ!" จ่อยที่นั่งชันเข่าอยู่บนพื้นห้อง ถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ เขาขยับแว่นสายตาหนาเตอะแล้วก้มลงมองภาพวาดในมืออีกครั้ง "ก้อง... รอยเปื้อนนี่มันคือคราบแกงกะหรี่ไก่ที่ติดมือคนวาดตอนกินข้าวเที่ยงหรือเปล่า? ผมว่าเรากำลังเสียเวลากับเศษผ้าเน่าๆ นี่มากไปแล้วนะ" "นี่แหละความผิดพลาดของมนุษย์ทั่วไป" ก้องลุกขึ้นยืนพลางโบกมือไปมาเป็นจังหวะเหมือนวาทยกร "นายมองเห็นแกงกะหรี่ แต่ผมมองเห็น 'แผนที่' ดูสิ จ่อย... เส้นสีม่วงนี่มันลากผ่านจุดที่เหมือนตึกเวิลด์พลาซ่า และตรงปลายเส้นนั่นมันคือสัญลักษณ์รูปกุญแจที่มีรอยขีดทับสามครั้ง หมายความว่ามันต้องเป็นที่เก็บของในล็อคเกอร์สถานีรถไฟ!" มินนี่กลอกตาจนแทบจะเห็นตาดำหายเข้าไปในเบ้า "กุญแจที่ไหนจะมีรอยขีดทับสามครั้ง มันก็แค่รอยปากกาเมจิกที่ไอ้ลูกค้าบ้านั่นทำหลุดมือตอนมันกำลังปั่นประสาทพวกเรานั่นแหละ คิดสิคิด... คนที่จ้างเราให้ไปสืบเรื่อง 'แมวหายแต่มีกลิ่นควันปืนติดตัว' เนี่ย มันจะมาดีที่ไหน" ก้องนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกผายไหล่ผึ่ง จังหวะนี้แหละที่เขามักจะใช้เรียกสมาธิ หรือไม่ก็เรียกความกาวเข้าครอบงำ "มินนี่ครับ บางทีเราก็ต้องเชื่อในสัญชาตญาณ ถ้ามันไม่มีอะไรซ่อนอยู่ ลูกค้าจะจ้างเราด้วยเงินจำนวนมากขนาดนั้นทำไมเพื่อแค่ให้ไปนั่งเฝ้าสวนสาธารณะ? งานนี้มันมีกลิ่นตุๆ... ไม่ใช่กลิ่นแกงกะหรี่ แต่มันคือกลิ่นของความระทึกขวัญระดับพรีเมียม!" จ่อยลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่กางเกง เขาเดินไปที่หน้าต่างมองลงไปที่ถนนเบื้องล่างที่มีผู้คนเดินขวักไขว่ "ก้อง... ถ้าสิ่งที่นายพูดเป็นเรื่องจริง แล้วทำไมป่านนี้ถึงไม่มีใครติดต่อกลับมาเลย? หรือว่านี่จะเป็นโปรเจกต์กู้โลกแบบที่เราเคยฝันกันไว้จริงๆ?" "นั่นไง!" ก้องดีดนิ้วดังเปรี้ยง "เราต้องไปที่สถานีรถไฟเดี๋ยวนี้ จ่อยเตรียมกระเป๋าอุปกรณ์ มินนี่เตรียมตัวให้พร้อม... เราจะไปล่ารหัสลับจากภาพวาดนี่กัน" ทั้งสามคนก้าวออกจากบริษัทรับจ้างป่วนเมืองด้วยความมุ่งมั่น ก้องในชุดสูทมือสองที่ดูเก่าแต่เก๋า เขาสวมบทบาทเป็นยอดนักสืบเอกชนผู้กุมชะตาโลกไว้ในมือ โดยมีจ่อยคอยแบกกล่องเครื่องมือที่หนักอึ้ง และมินนี่ที่คอยระวังหลังพร้อมกระเป๋าถือที่อัดแน่นไปด้วยสเปรย์พริกไทยและสารพัดอุปกรณ์ป้องกันตัว บรรยากาศในสถานีรถไฟใจกลางเมืองนั้นวุ่นวายและโกลาหล เสียงประกาศตารางเดินรถดังก้องเป็นระยะ ก้องเดินดุ่มๆ ไปตามทางเดินที่มีล็อคเกอร์เรียงรายนับร้อยตู้ ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยขีดข่วนบนผ้าใบในมือสลับกับตัวเลขบนหน้าตู้ล็อคเกอร์ "ตู้เลข 402... 402..." ก้องพึมพำ "เลขนี้แหละคือจุดหมายปลายทาง" เขาหยุดอยู่ที่หน้าตู้สีสนิมเขรอะ มือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น จ่อยและมินนี่เข้ามาขนาบข้าง บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ราวกับว่านี่ไม่ใช่แค่การเปิดตู้เก็บของ แต่เป็นการเปิดประตูสู่ความจริงที่พวกเขาตามหามาตลอดทั้งสัปดาห์ "พร้อมนะ?" ก้องถามด้วยเสียงแผ่วเบา มินนี่สูดหายใจเข้าลึก ส่วนจ่อยกำมือแน่น ก้องค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกุญแจที่ได้รับมอบหมายมาจากเหตุการณ์ประหลาดก่อนหน้านี้ เสียบมันเข้ากับรูล็อคเกอร์แล้วบิดช้าๆ เสียงกลไกโลหะกระทบกันดัง 'คลิก' เป็นจังหวะที่ใจสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ บานประตูค่อยๆ แง้มออก... กลิ่นอับชื้นโชยออกมาปะทะหน้า แต่สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่เงินทองหรืออาวุธร้ายแรงตามที่พวกเขาจินตนาการไว้ มันคือโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งที่หน้าจอกำลังแสดงข้อความสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในหัวของก้องทันทีที่เขาเห็นชื่อไฟล์บนหน้าจอว่า 'โปรเจกต์ดับสูญ' และก่อนที่ก้องจะทันได้เอื้อมมือไปคว้าเครื่องนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังแถวล็อคเกอร์ก็ดังสะท้อนก้องสถานี พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากด้านหลังของพวกเขาว่า "พวกคุณมาสายไปก้าวหนึ่งนะ... แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้พวกคุณกลายเป็นเป้าหมายใหม่ของงานนี้แล้ว" ขอบคุณที่ติดตามการผจญภัยสุดกาวในตอนนี้ของพวกเรานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ