เพื่อนบ้านผู้หวังดี

"เซ็นซะคุณก้อง ชีวิตที่เหลือของคุณขึ้นอยู่กับน้ำหมึกสีน้ำเงินหยดนี้เท่านั้น" ชายชุดดำคนเดิมขยับนิ้วชี้เคาะโต๊ะทำงานที่สั่นคลอนของผมเป็นจังหวะ ราวกับเขากำลังเล่นดนตรีประกอบงานศพของบริษัทเรา ก้องพยายามกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ ในขณะที่จ่อยรีบขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวไปมาด้วยความลนลาน ส่วนมินนี่ยืนกอดอกพิงกำแพงพลางกรอกตาเป็นเลขแปดไทยด้วยความเอือมระอา "พี่ครับ... คือว่านะ" ผมพยายามเค้นเสียงให้ดูมีความมั่นใจแบบสุภาพบุรุษที่กำลังจะถูกเฉือนคอ "โปรเจกต์กู้โลกของเราน่ะ มีงบประมาณแฝงเรื่องค่าธรรมเนียมความปรารถนาดีอยู่หน่อย ถ้าผมเซ็นไปแล้ว พรุ่งนี้ยอดไลก์เพจเราจะถึงล้านไหมครับ?" ชายชุดดำหยุดเคาะโต๊ะ ดวงตาภายใต้แว่นกันแดดสีดำมืดสนิทนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ปัง! เสียงประตูสำนักงานที่ทำจากไม้อัดเกรดต่ำถูกผลักเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานพับแทบกระเด็นหลุดออกมา คุณป้าสมหมาย เพื่อนบ้านสุดที่รักที่เป็นเจ้าของกิจการร้านส้มตำปากซอย ก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยความมุ่งมั่น ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดจนเส้นเลือดในสมองพวกเราแทบแตก "ก้อง! จ่อย! มินนี่! ป้าเห็นพวกเราเงียบๆ นึกว่าไม่มีงาน เลยเอาหม้อสุกี้กับถังแก๊สปิคนิคมาให้! เดี๋ยวป้าช่วยดูแลร้านให้เอง ไม่ต้องเกรงใจ!" คุณป้าสมหมายไม่รอคำตอบ เธอวางถังแก๊สและหม้อสุกี้ใบยักษ์ลงบนกองเอกสารสัญญาฉบับสำคัญของชายชุดดำจนแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ ชายชุดดำผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ขณะที่กลิ่นน้ำซุปข้นคลั่กเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง "ป้าครับ! คือเรากำลัง... เอ่อ... ธุรกิจพันล้านอยู่นะครับ!" มินนี่รีบตะโกนเสียงหลง พยายามดึงสติป้าสมหมายที่ตอนนี้กำลังควักเอาถุงผักบุ้งกับลูกชิ้นออกมาวางกองรวมกับแฟ้มเอกสารความลับ "ธุรกิจอะไรก็สู้ท้องร้องไม่ได้หรอกลูก" ป้าสมหมายยิ้มแป้นก่อนจะหันไปทางชายชุดดำที่ดูเหมือนจะช็อกจนตัวแข็ง "พ่อหนุ่มใส่สูทเนี่ย เพื่อนก้องเหรอ? มาพอดีเลย ช่วยถือถุงหมูหน่อยสิ เดี๋ยวป้าเปิดเตาแล้วจะทำน้ำจิ้มสูตรเด็ดให้กิน" ชายชุดดำขยับปากพะงาบๆ ราวกับปลาขาดน้ำ เขาพยายามจะปฏิเสธ แต่ป้าสมหมายกลับยัดถุงหมูสับใส่มือเขาโดยไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง "ครับ... ผมแค่..." ชายชุดดำพยายามจะพูด แต่ป้าสมหมายก็กดหัวเตาแก๊สจนไฟพรึ่บขึ้นมา เสียงไฟฟู่ดังสนั่นจนน่าตกใจ ความร้อนของเปลวไฟทำให้เอกสารในมือชายชุดดำเริ่มหงิกงอ "คุณป้าครับ! ระวังหน่อยครับ นี่มันสัญญาว่าด้วยเรื่องการยึดสินทรัพย์นะครับ!" จ่อยร้องเตือนพลางรีบคว้าเอกสารออกมาจากระยะเผาไหม้ แต่มันกลับไปติดคราบน้ำซุปที่ป้าสมหมายทำหกใส่พอดี บรรยากาศในห้องตอนนี้ไม่ได้มีความขลังของการทวงหนี้เหลืออยู่เลยสักนิด มันเหมือนงานเลี้ยงรุ่นที่แสนจะวุ่นวายและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวหมู จ่อยพยายามเช็ดรอยเปื้อนออกจากเอกสารด้วยกระดาษทิชชู่ม้วนที่ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมาแล้วครึ่งม้วน มินนี่เอาแต่นั่งกุมขมับ ส่วนก้องได้แต่มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาว่างเปล่า "ป้าครับ..." ก้องเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพที่สุด "คุณป้าช่วยกลับไปก่อนได้ไหมครับ พอดีเรามีแขกสำคัญที่อยากจะส่งพวกเราไปเกิดใหม่ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" ป้าสมหมายชะงัก เธอหันมามองชายชุดดำที่ตอนนี้ยืนถือถุงหมูสับทำหน้าไม่ถูก ก่อนจะหัวเราะร่า "เอ๊ย! พูดจาเป็นเล่นไปพ่อหนุ่มนี่หน้าตาก็ใจดีจะตาย ออกจะดูเป็นคนมีระเบียบนะเนี่ย ดูกระเป๋าเอกสารสิ หนักอึ้งเชียว สงสัยเอาขนมมาฝากก้องใช่ไหมล่ะ?" ก่อนที่ใครจะห้ามทัน ป้าสมหมายก็คว้ากระเป๋าเอกสารสีดำสนิทของชายชุดดำไปวางบนโต๊ะแล้วตั้งใจจะเปิดดูตามประสาคนเอ็นดูหลาน ก้องถลาเข้าไปจะห้าม แต่ทว่า... คลิก! เสียงเปิดล็อกกระเป๋าที่เป็นรหัสลับสุดยอดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทุกคนในห้องรวมถึงชายชุดดำหยุดนิ่งราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่สัญญา ไม่ใช่อาวุธ แต่เป็นกองทัพนกพิราบกระดาษที่ถูกพับอย่างประณีตวางเรียงรายอยู่อย่างน่าประหลาด ชายชุดดำหน้าถอดสี เขาพยายามจะคว้ากระเป๋าคืน แต่ป้าสมหมายหยิบนกพิราบกระดาษตัวหนึ่งขึ้นมาอ่านข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีเลือดข้างในนั้น "เอ๊ะ... อะไรเนี่ย? 'เป้าหมายที่ 20: กำจัดผู้ขัดขวางให้สิ้นซากก่อนพระอาทิตย์ตกดิน'..." ป้าสมหมายอ่านเสียงดังฟังชัดพลางทำหน้าสงสัย "นี่ก้อง เขียนจดหมายหากันแบบโบราณเหรอ? น่ารักดีนะเนี่ย" ทันใดนั้น ดวงตาของชายชุดดำเปลี่ยนไป เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือขวาล้วงเข้าไปในเสื้อสูทเพื่อหาอะไรบางอย่าง แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของก้องก็ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เป็นข้อความจากบุคคลที่ไม่ระบุตัวตน... แต่มีรูปถ่ายของชายชุดดำคนนี้กำลังยืนถือถุงหมูสับถ่ายรูปคู่กับป้าสมหมายเมื่อสักครู่นี้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า: 'ถ้ามึงทำร้ายป้าสมหมาย แม้แต่เศษซากศพก็อย่าหวังว่าจะได้ฝัง' ชายชุดดำชะงักค้าง เขามองไปรอบห้องที่กลายเป็นร้านส้มตำขนาดย่อมไปเสียแล้ว ก่อนจะมองมาที่ผมด้วยแววตาที่สั่นไหวและหวาดกลัวมากกว่าความโกรธแค้น เขาก้าวถอยหลังไปทางประตู ทิ้งกระเป๋าที่เปิดอ้าไว้พร้อมกับนกพิราบกระดาษที่กระจัดกระจายเต็มพื้น "เรา... ยังไม่จบแค่นี้" เขาพึมพำเสียงสั่น ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว มินนี่รีบวิ่งไปปิดและล็อกประตูทันที จ่อยทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความโล่งอก ส่วนผมได้แต่ยืนงงๆ อยู่ข้างป้าสมหมายที่กำลังคีบหมูลงหม้อสุกี้อย่างสบายใจ "เอ้า ก้อง กินสิลูก ป้าอุตส่าห์มาช่วยดูแลบริษัทให้เชียวนะเนี่ย งานการจะได้ไม่เครียดเกินไป" ป้าสมหมายกล่าวด้วยรอยยิ้ม ผมมองหน้าเพื่อนร่วมทีมที่กำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาที่บอกว่า 'ชีวิตเราจบเห่แล้ว' เพราะตอนนี้สิ่งที่อยู่บนพื้นไม่ใช่แค่เรื่องตลก แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งบอกว่า... ผู้ที่ส่งข้อความมาเตือนนั้น ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับเรา แต่เป็นคนที่อันตรายยิ่งกว่าชายชุดดำคนนั้นเสียอีก ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของชาวแก๊งกู้โลกสุดเพี้ยนของผมนะครับ หวังว่าตอนหน้าพวกเราจะยังไม่โดนตามล่าจนไม่มีเวลากินสุกี้ครับ! ฮาไม่จำกัด