การเดิมพันด้วยก๋วยเตี๋ยว

“ถ้ามึงกินหมดสิบชามภายในสิบห้านาที กูจะฉีกสัญญาเช่าทิ้ง แล้วถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน... แต่ถ้ามึงแพ้ เงินประกันออฟฟิศทั้งหมดต้องตกเป็นของกู” เสียงทุ้มต่ำของ ‘เสี่ยบุ๊ง’ เจ้าของตึกหน้าเลือดดังขึ้นท่ามกลางร้านก๋วยเตี๋ยวเรือที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศเข้มข้น ก้องยืนนิ่งสนิท มือสั่นเล็กน้อยพลางเหลือบมองกองชามที่วางเรียงรายราวกับป้อมปราการ ขณะที่จ่อยยังคงหยุดโยกย้ายส่ายสะโพกไม่ได้จนมินนี่ต้องฟาดฝ่ามือลงบนต้นคออย่างแรงจนอีกฝ่ายหยุดกึก “ก้อง... อย่าบ้าไปหน่อยเลย เงินก้อนสุดท้ายนั่นเราต้องเอาไว้จ่ายค่าไฟนะ” มินนี่กระซิบพลางหรี่ตาจ้องเสี่ยบุ๊งอย่างเอาเรื่อง “ไอ้ตานี่มันเป็นแชมป์กินจุประจำย่านนี้ มึงจะเอาท้องไปแลกกับนรกทำไม” ก้องหันมามองเพื่อนร่วมทีมสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกแบบไร้เหตุผล เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ “มินนี่ จ่อย พวกนายจำไม่ได้เหรอ? พลังแห่งคนว่างงานน่ะ มันไม่ได้มีไว้แค่หาเงิน แต่มีไว้เพื่อพิสูจน์ว่าเราทำได้ทุกอย่างที่คนปกติเขาไม่ทำกัน!” ก้องหันกลับไปหาเสี่ยบุ๊งแล้วคว้าตะเกียบขึ้นมาควงเล่นเหมือนอาวุธประจำกาย “ตกลงครับเสี่ย! แต่ถ้าผมชนะ ผมขอเพิ่มอีกอย่าง... ช่วยยืดเวลาจ่ายค่าเช่าออกไปอีกสามเดือน แบบปลอดดอกเบี้ยด้วย” เสี่ยบุ๊งหัวเราะร่วนจนพุงกระเพื่อม “ได้! ถ้ามึงทำได้ กูให้มึงฟรีหกเดือนเลยด้วยซ้ำ... เริ่มได้!” เสียงนาฬิกาจับเวลาเริ่มเดิน ก้องซัดก๋วยเตี๋ยวชามแรกเข้าปากราวกับเครื่องจักรที่ได้รับการติดตั้งโปรแกรมกินจุมาเป็นอย่างดี น้ำซุปร้อนๆ ราดรดลิ้นแต่ก้องไม่สะทกสะท้าน จ่อยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เริ่มเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความลุ้นระทึก เขาส่งเสียงเชียร์ดังลั่น “เอาเลยลูกพี่! ยัดเข้าไป! ยัดเข้าไปเหมือนตอนที่พี่เคยยัดเยียดงานให้พวกผมทำ!” มินนี่กุมขมับ “จ่อย... มึงกำลังเชียร์หรือกำลังด่าลูกพี่วะ” ผ่านไปห้านาที ก้องซัดไปแล้วสี่ชาม เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความทรมาน ก้องเหลือบมองเสี่ยบุ๊งที่นั่งจิบน้ำชาอย่างใจเย็นข้างๆ ชายคนนี้ไม่ใช่แค่เจ้าของตึกธรรมดา สายตาที่เขามองก้องมันเต็มไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง เหมือนเขากำลังมอง ‘วัตถุดิบ’ มากกว่า ‘ลูกหนี้’ “ชามที่แปดแล้ว...” จ่อยตะโกนบอก “พี่ก้องเหลือเวลาอีกสามนาที! อึก... ผมจะอ้วกแทนพี่อยู่แล้วเนี่ย” ก้องกัดฟันกรอด เส้นก๋วยเตี๋ยวติดคอจนเขาต้องซดน้ำซุปตามลงไปอย่างยากลำบาก ท้องของเขาขยายตัวจนเสื้อยืดแทบปริ แต่ความทรงจำในออฟฟิศอันแสนซอมซ่อผุดขึ้นมาในหัว ทั้งโต๊ะที่ขาหลุด จอคอมพิวเตอร์ที่ติดๆ ดับๆ และความฝันที่อยากจะกู้โลกในแบบฉบับคนว่างงาน ทุกอย่างมันค้ำคออยู่ “ชามที่เก้า!” มินนี่นับเลขด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอเริ่มรู้สึกผิดที่เคยด่าก้องว่าไร้สาระ ในตอนนี้เขาเปรียบเสมือนนักรบที่กำลังออกศึกเพียงลำพัง วินาทีที่ชามที่สิบถูกยกขึ้น ก้องสูดลมหายใจลึก เขาหลับตาลงนึกถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ ความเงียบเข้าปกคลุมร้านก๋วยเตี๋ยว จ่อยหยุดหายใจ มินนี่กำหมัดแน่น ก้องจัดการชามสุดท้ายด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ ราวกับว่าเขากำลังรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายของชีวิต “หมดเวลา!” เสี่ยบุ๊งตะโกนขึ้นพร้อมกับหยุดนาฬิกา ก้องวางตะเกียบลง เสียงกระทบโต๊ะดังสนั่น ท้องของเขาดูเหมือนจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ก้องหอบหายใจรวยรินก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยบุ๊งด้วยสายตาที่พร่ามัว “ผม... ผมทำได้แล้ว...” เสี่ยบุ๊งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาใกล้ก้องแล้วตบไหล่เบาๆ “ดี... จิตวิญญาณการเอาตัวรอดของแกใช้ได้เลยเจ้าก้อง” “งั้น... สัญญา...” ก้องพยายามพูด “สัญญาน่ะเหรอ? เดี๋ยวให้คนไปจัดการที่ออฟฟิศ” เสี่ยบุ๊งยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูก้องด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกไปถึงกระดูกสันหลัง “แต่อย่าดีใจไป... เพราะหลังจากนี้ แกจะต้องเจอเรื่องที่ ‘หนักกว่า’ การกินก๋วยเตี๋ยวสิบชามเสียอีก” เสี่ยบุ๊งเดินจากไป ทิ้งให้พวกเขาทั้งสามยืนงงอยู่กลางร้าน แต่ทันใดนั้น จ่อยก็สะกิดก้องเบาๆ แล้วชี้ไปที่มุมร้านที่เสี่ยบุ๊งเพิ่งเดินผ่านไป ชายชุดดำสองคนในชุดสูทที่ดูผิดที่ผิดทางในร้านก๋วยเตี๋ยวเรือกำลังเดินตรงมาหาพวกเขา มือหนึ่งในนั้นถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ประทับตราประหลาดซึ่งก้องไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต “หัวหน้าครับ...” จ่อยเสียงสั่น “ผมว่าพวกเราไม่ได้กำลังจะไปทวงสัญญาเช่าที่แล้วล่ะครับ เหมือนพวกเรากำลังจะถูกลากเข้าไปในอะไรที่ใหญ่กว่างานวันเกิดเด็กนั่นจริงๆ แล้ว” ก้องมองดูตราประทับบนแฟ้มเอกสารที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้ามองชายชุดดำที่กำลังยื่นมือมาหาเขาด้วยรอยยิ้มที่ไร้ความปรานี ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเอาใจช่วยก้องกับพวกเพื่อนพ้องในวิกฤตก๋วยเตี๋ยวเรือครั้งนี้ด้วยนะครับ!