งานวันเกิดเด็กที่วุ่นวายที่สุด

"ถ้ามึงยังไม่หยุดทำหน้าเหมือนคนเพิ่งถูกหวยแดกแดกกินเข้าไปแบบนั้น งานนี้พังไม่เป็นท่าแน่จ่อย!" มินนี่ตวาดเสียงแหลมพลางกระชากคอเสื้อจ่อยที่กำลังพยายามยัดเยียดตัวเองเข้าไปในชุดตัวตลกสีแดงสดพองลม ที่สำคัญคือจ่อยดันใส่สลับด้าน เอาด้านที่มีซิปมาไว้ข้างหน้าจนหน้าตาของชุดดูบิดเบี้ยวเหมือนปีศาจกินคนมากกว่าตัวตลกในงานวันเกิดเด็ก "กูหายใจไม่ออกโว้ยมินนี่! ชุดนี้มันไซส์เด็กหรือไซส์ยักษ์วะ ทำไมมันรัดจนเลือดกูจะลงไปกองที่เท้าหมดแล้ว" จ่อยโวยวาย เสียงอู้อี้ลอดออกมาจากหัวมาสคอตที่ดูเหมือนลิงติดเชื้อไวรัสซอมบี้ ก้องที่ยืนพิงเสาไฟอยู่ข้างๆ หัวเราะร่วน พลางตบไหล่เพื่อนร่วมงานเบาๆ "เอาหน่าจ่อย ความผิดพลาดคือเสน่ห์ของมืออาชีพ งานนี้ลูกค้าจ้างเรามาจัดปาร์ตี้วันเกิดลูกชายมหาเศรษฐีนะเว้ย ค่าจ้างหลักหมื่นเชียวนะ ถ้ามึงทำเด็กหัวเราะได้ เราก็รวย!" "หัวเราะหรือร้องไห้กันแน่พี่ก้อง ดูสภาพเพื่อนพี่สิ" มินนี่ชี้ไปที่จ่อยซึ่งตอนนี้ล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้นเพราะทรงตัวไม่ได้ ชุดที่พองลมทำให้เขากลายเป็นลูกบอลมนุษย์ที่กระดอนไปมาตามแรงดิ้น วันนี้คือภารกิจ 'กู้ชีพความสุข' ที่บริษัทของเราได้รับมอบหมายให้มาจัดงานวันเกิดที่คฤหาสน์สุดหรู โดยมีโจทย์คือ 'ทำอย่างไรก็ได้ให้เด็กๆ ที่หวาดกลัวตัวตลก กลับมารักและยิ้มให้ตัวตลกได้อีกครั้ง' ก้องมั่นใจมากว่าวิธีการของเขาจะปฏิวัติวงการบันเทิงเด็ก แต่จากสภาพจ่อยตอนนี้ ผมว่าปฏิวัติความปลอดภัยในชีวิตผมก่อนดีกว่าครับ เมื่อก้าวเข้าสู่สนามหญ้าในสวนคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบกริบ เด็กๆ ราวสิบคนนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้สีขาวสะอาดตา สายตาของพวกเขามองมาที่จ่อยด้วยความหวาดระแวงสุดขีด เจ้าของวันเกิด—น้องออโต้—เด็กชายวัยห้าขวบที่ดูนิ่งขรึมเกินวัย นั่งกอดตุ๊กตาหมีแน่น "เอาล่ะทุกคน! พบกับความหรรษาที่จะทำให้พวกเธอลืมโลกนี้ไปเลย!" ก้องประกาศศักดาด้วยน้ำเสียงทรงพลัง ก่อนจะพยักหน้าให้จ่อยโชว์สกิล จ่อยพยายามลุกขึ้น แต่ด้วยความซุ่มซ่ามและชุดที่อึดอัด ทำให้เขาเสียหลักล้มคว่ำหน้าไปบนกองเค้กสามชั้นที่วางรอไว้สำหรับกิจกรรมปักเทียน เสียง 'โพล๊ะ' ดังสนั่นหวั่นไหว ครีมสีขาวฟูฟ่องกระเด็นเปื้อนใบหน้าของเด็กๆ และพ่อแม่ที่นั่งมองดูด้วยความตกตะลึง "ฉิบหายแล้ว..." มินนี่พึมพำ จ่อยพยายามลุกขึ้นอีกครั้งด้วยสภาพหน้าตาที่กลายเป็นเค้กสตรอว์เบอร์รีทั้งก้อน เขาพยายามจะปาดครีมออกแต่ยิ่งทำกลับยิ่งดูเหมือนเขากำลังเล่นตลกแบบ 'สแลปสติก' (Slapstick) ที่ไร้การควบคุม จ่อยเริ่มกระโดดเหยิงๆ เพราะครีมที่ลื่นทำให้เขาพยายามทรงตัวจนดูเหมือนกำลังเต้นระบำประหลาดท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังขึ้นมาผิดจังหวะจากลำโพงพกพาที่ก้องลืมปิด ทันใดนั้น น้องออโต้ที่เงียบมาตลอดกลับหลุดขำออกมาคนแรก ตามด้วยเสียงหัวเราะที่ระเบิดออกมาจากเด็กคนอื่นๆ ในงาน "ฮ่าๆๆๆ ดูนั่นสิ! ตัวตลกเปื้อนเค้กตลกจังเลย!" จ่อยเห็นดังนั้นก็เริ่มได้ใจ เขาเริ่มทำท่าล้มเหลวแบบจงใจ กลิ้งไปกลิ้งมาบนสนามหญ้าจนชุดมาสคอตถลอกปอกเปิกไปหมด มินนี่ที่เห็นท่าไม่ดีจึงต้องรีบหยิบลูกโป่งขึ้นมาบิดเป็นรูปสัตว์แบบลวกๆ แต่เพราะความรีบร้อน มันจึงกลายเป็นรูปร่างประหลาดคล้ายไส้เดือนติดเชื้อที่ทำให้เด็กๆ พากันปรบมือชอบใจ "เราทำได้ว่ะก้อง! เด็กๆ ไม่กลัวแล้ว!" จ่อยตะโกนผ่านหัวมาสคอตที่บู้บี้ แต่ในขณะที่งานกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนานท่ามกลางความปั่นป่วน เสียงเพลงในงานก็ดับพรึ่บลง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำสามคนที่เดินตรงดิ่งเข้ามาในพื้นที่งาน พ่อของน้องออโต้ที่เคยยิ้มแย้มหน้าถอดสีทันทีที่เห็นคนกลุ่มนี้ "พวกแกสองคน... หยุดเดี๋ยวนี้!" ชายคนหนึ่งที่ดูท่าทางเป็นหัวหน้าตะโกนลั่น พร้อมกับชักบางอย่างที่ดูคล้ายรีโมทสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ก้องชะงัก สายตาที่เคยเริงร่าเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขารู้สึกถึงความผิดปกติที่ไม่ได้อยู่ในสคริปต์งานวันเกิดธรรมดาแน่ๆ ชายชุดดำคนนั้นเดินตรงมาที่ก้อง แล้วกระซิบเบาๆ จนได้ยินกันแค่สองคน "ขอบคุณที่ทำหน้าที่เบี่ยงเบนความสนใจได้ดีนะ... แต่ตอนนี้งานชิ้นที่สองของพวกแกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว" ชายคนนั้นโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะข้างๆ ก้อง มินนี่ขมวดคิ้วแน่นและรีบหยิบซองนั้นขึ้นมาดู ทันทีที่เปิดออก ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างเมื่อเห็นภาพถ่ายบุคคลในซอง ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น... "พี่ก้อง... คนในรูปนี้ มันคือรูปพี่เมื่อสิบปีก่อนตอนที่ยังทำงานอยู่ในองค์กรนั่นไม่ใช่เหรอ?" มินนี่หันมามองก้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ในขณะที่ก้องยืนนิ่งราวกับรูปปั้น โดยที่จ่อยยังคงเต้นระบำอย่างเมามันอยู่เบื้องหลังโดยไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังถูกลากเข้าสู่เกมที่ใหญ่กว่างานวันเกิดเด็กหลายเท่านัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความวุ่นวายของพวกเรามาจนถึงบรรทัดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ฮาไม่จำกัด