เมื่อมินนี่โดนหักอก

"ถ้าแกยังไม่หยุดทำหน้าเหมือนปลาทูค้างคืนที่โดนแดดเผา ฉันจะจับแกยัดใส่เครื่องปั่นน้ำผลไม้แล้วส่งไปให้ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นดื่มแทนโปรตีนเชคซะ!" เสียงของมินนี่ไม่ได้หวานใสเหมือนหน้าตา แต่มันคือเสียงของคนอกหักที่กำลังจะกลายเป็นอาชญากร เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ ที่พ่นสีสเปรย์คำว่า 'บริษัทรับจ้างป่วนเมือง' ไว้แบบเบี้ยวๆ บรรยากาศในออฟฟิศที่เป็นตึกแถวชั้นเดียวดูหดหู่กว่าปกติ เมื่อสาวสวยประจำทีมดันมานั่งร้องไห้จนมาสคาร่าไหลเป็นทางเหมือนหมีแพนด้าที่เพิ่งไปผ่านมรสุมชีวิตมา "มินนี่ครับ... คนเรามันก็เหมือนซอฟต์แวร์นั่นแหละครับ" จ่อยพยายามหยิบยกทฤษฎีมาปลอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "มันมีบั๊กได้ การที่เขาเทแกไปคบกับพนักงานขายประกันชีวิตที่ขับรถสปอร์ตสีแสด มันไม่ใช่ความผิดของแก แต่มันเป็นความผิดของอัลกอริทึมในสมองไอ้หมอนั่นที่ทำงานผิดพลาด" มินนี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "จ่อย... แกช่วยพูดภาษาคนได้ไหม ฉันอกหักนะ ไม่ได้ระบบล่ม!" ก้องที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้สำนักงานล้อหลุดหมุนตัวเข้ามาหาด้วยท่าทางมุ่งมั่น "พอ! เลิกเศร้าเดี๋ยวนี้! ในฐานะหัวหน้าบริษัทผู้ยิ่งใหญ่ ผมสั่งให้คุณหยุดสะอื้น เพราะวันนี้เรามีโปรเจกต์พิเศษ 'ปฏิบัติการกู้ซากหัวใจมินนี่' และผมบอกเลยว่าเราต้องใช้วิธีที่โลกต้องจารึก" "วิธีอะไรของแก ถ้าจะให้ฉันไปเผาบ้านแฟนเก่า ฉันไม่ทำนะ มันผิดกฎหมาย" มินนี่ปาดน้ำตาแบบลวกๆ ก้องยิ้มกริ่มก่อนจะหยิบ 'หมวกกันน็อกทรงอวกาศ' ที่ทำจากถังขยะพลาสติกขึ้นมาสวม "เราจะทำการแสดงละครเวทีสดหน้าบ้านมัน! จ่อยเตรียมซาวด์เอฟเฟกต์ด้วยเครื่องเป่าลมร้อน ส่วนผมจะแต่งเป็นกามเทพที่ผ่านการทำศัลยกรรมพลาดมา รับรองว่ามันต้องอึ้งจนลืมไปเลยว่าทิ้งแกมาทำไม!" "หัวหน้า... นั่นมันบ้าเกินไปแล้ว" จ่อยค้านเสียงแผ่ว แต่สายตากลับเหลือบไปมองเครื่องเป่าลมร้อนในมืออย่างชั่งใจ มินนี่มองเพื่อนร่วมงานสองคนที่ทำท่าทางจริงจังเหมือนจะไปรบมากกว่าไปง้อผู้ชาย จิตใต้สำนึกบอกให้เธอไล่ทั้งคู่ไปไกลๆ แต่ความไร้สาระที่ก้องแสดงออกมาในจังหวะที่เธอกำลังจมดิ่ง มันกลับทำให้มุมปากของเธอเริ่มกระตุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "เอ้า! ก็ได้ ถ้าแกจะเล่นใหญ่ขนาดนี้ ฉันก็จะเป็นตัวสมทบให้ แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้ามันเรียกตำรวจมา เราทิ้งกันไม่ได้นะเว้ย" มินนี่หัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำตาที่ไหลอยู่หยุดลงแทนที่ด้วยความสมเพชปนขบขันในความเพี้ยนของเพื่อน ก้องไม่รอช้า เขาสวมวิกสีทองรุงรังแล้วเริ่มร่ายรำท่าทางประหลาด จ่อยเริ่มกดปุ่มเครื่องเป่าลมจนเสียงดังวี้ดว้ายเหมือนไซเรนรถพยาบาลที่กินยาเกินขนาด มินนี่มองภาพตรงหน้าแล้วกลั้นไว้ไม่อยู่ เธอปล่อยหัวเราะออกมาจนตัวงอ เสียงหัวเราะที่แท้จริงหลังจากที่ถูกหักอกมาสามวันเต็ม มันเป็นความรู้สึกที่ปลดล็อกทุกความขมขื่นในใจ "แกดูหน้าไอ้ก้องสิ! เหมือนกามเทพเพิ่งตื่นนอนแล้วโดนไฟช็อตเลย!" มินนี่ตบโต๊ะดังปัง "กามเทพเวอร์ชันนี้มาเพื่อทำลาย ไม่ได้มาเพื่อส่งเสริมความรักครับมินนี่!" ก้องตะโกนตอบพร้อมกระโดดท่ากบไปรอบห้อง บรรยากาศในออฟฟิศที่เคยเงียบเหงากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งด้วยความบ้าบอที่ก้องสร้างขึ้น แม้เหตุผลในการอกหักของมินนี่จะดูหนักหนา แต่ในจักรวาลเล็กๆ แห่งนี้ เสียงหัวเราะมักเป็นยารักษาที่ดีที่สุดเสมอ จ่อยแอบยิ้มให้กับการกระทำของก้อง เขาโชคดีเหลือเกินที่มีเพื่อนที่พร้อมจะบ้าไปกับเขาในทุกสถานการณ์ แต่ในขณะที่เสียงหัวเราะยังไม่จางหาย เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงสามครั้งรวด มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูแบบลูกค้าทั่วไปที่มาใช้บริการ แต่เป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความไม่พอใจ ก้องหยุดท่ากบกลางอากาศ จ่อยวางเครื่องเป่าลมร้อนลงทันที มินนี่ขยี้ตาที่แดงช้ำแล้วหันไปมองประตูด้วยความแปลกใจ ประตูถูกผลักออกโดยไม่ได้รอคำอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามา พร้อมกับลูกน้องตัวยักษ์อีกสองคนยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปทั่วออฟฟิศที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษและหมวกกันน็อกถังขยะ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของมินนี่ เขาวางซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งสีแดงลงบนโต๊ะของมินนี่ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "มินนี่... พวกเราตามหาคุณมานานมากแล้ว" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก "ถึงเวลาที่คุณต้องกลับไปรับผิดชอบในสิ่งที่พ่อของคุณทิ้งไว้ให้แล้ว... หนี้ก้อนนี้ ไม่ใช่เงินที่คุณจะหามาจ่ายได้ด้วยการมาเล่นตลกกับคนว่างงานพวกนี้หรอก" ก้องมองซองจดหมายนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันมามองมินนี่ที่หน้าถอดสีไปในทันที ความปั่นป่วนที่เพิ่งจะเริ่มดีขึ้นดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เมื่อเทียบกับความลับที่เพิ่งเดินผ่านประตูเข้ามาหาพวกเขา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในครั้งนี้ครับ ฮาไม่จำกัด