สงครามแปรงสีฟัน

"นี่นายจะบ้าเหรอจ่อย! เอาแปรงสีฟันอันนี้ไปขัดคราบน้ำมันเครื่องเนี่ยนะ? หัวสมองวิศวกรของนายมันฝ่อไปพร้อมกับเงินเดือนที่ไม่ได้จ่ายหรือไง!" เสียงแหลมสูงของมินนี่ดังทะลุเพดานห้องเช่าที่ใช้เป็นออฟฟิศ จนจิ้งจกบนฝ้าเพดานถึงกับสะดุ้งร่วงลงมาแปะบนหัวก้องที่กำลังนั่งวิเคราะห์แผนการกู้โลกบนกระดานไวท์บอร์ดที่ลบไม่ออก จ่อย ชายหนุ่มร่างท้วมที่ยังคงสวมแว่นตาหนาเตอะขยับไปมา เขากอดแปรงสีฟันด้ามสีฟ้าของมินนี่ไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของโลก "คุณมินนี่ครับ ใจเย็นๆ คือผมแค่ต้องการแปรงที่มีซอกมุมที่เข้าถึงง่าย ซึ่งขนแปรงระดับ Ultra Soft ของคุณมันตอบโจทย์มาก คราบเขม่าตรงข้อต่อหุ่นยนต์ถังขยะของบอสเนี่ย ถ้าใช้แปรงธรรมดา มันก็เหมือนเอาไม้จิ้มฟันไปแคะสะดือช้างนั่นแหละครับ" "มันคือของใช้ส่วนตัว! สุขอนามัยน่ะรู้จักไหม!" มินนี่ถลึงตาใส่ก่อนจะหันไปทางก้อง "บอส! ดูสิคะ ดูความวิปริตของลูกน้องคุณ! จัดการเลยไม่งั้นวันนี้เราได้มีสงครามแปรงสีฟันนองเลือดแน่" ก้องวางปากกาเคมีลงช้าๆ เขาปัดจิ้งจกออกจากไหล่แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางของเขาดูจริงจังราวกับกำลังแถลงการณ์สงครามโลกครั้งที่สาม "ทุกคนครับ... หยุดก่อน" ทั้งสองหยุดกึก มินนี่หอบหายใจแรงด้วยความโกรธ ส่วนจ่อยทำหน้าหงอยเหมือนหมาถูกดุ "แปรงสีฟัน... มันไม่ใช่แค่เครื่องมือทำความสะอาด แต่มันคือสัญลักษณ์ของ 'ความเป็นเจ้าของ' และ 'ขอบเขตของพื้นที่ส่วนบุคคล'" ก้องเอามือไพล่หลัง เดินวนรอบโต๊ะไม้ผุๆ "ในเมื่อเรื่องนี้มันลุกลามจนกลายเป็นวิกฤตความมั่นคงภายในบริษัท ผมขอประกาศใช้ 'สนธิสัญญาแปรงสีฟัน' ณ บัดนี้" "สนธิสัญญาอะไรของบอสอีกครับ?" จ่อยถามเสียงอ่อย ก้องหยิบสมุดโน้ตขึ้นมา เขียนข้อความขยุกขยิกแล้วแปะลงบนตู้เย็นที่เสียจนส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว "ข้อหนึ่ง: ห้ามหยิบแปรงสีฟันผู้อื่นโดยเด็ดขาด ข้อสอง: หากใครทำผิด ต้องชดใช้ด้วยการไปล้างจานเป็นเวลาสามวัน ข้อสาม: ถ้าใครขัดขืน... จะถูกลงโทษด้วยการให้ไปยืนแจกใบปลิวงานอีเวนต์ปาร์ตี้หมูกระทะกลางแดดเปรี้ยงในชุดมาสคอตหมีขี้เกียจ!" มินนี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูไม่ค่อยน่าไว้วางใจนัก "แล้วถ้ามีการลอบวางยาพิษด้วยการเอาแปรงไปจุ่มน้ำยาล้างห้องน้ำก่อนล่ะคะ?" "นั่นคืออาชญากรรมสงครามครับ!" ก้องรีบเสริม "ซึ่งจะส่งผลให้ถูกไล่ออกจากบริษัททันทีโดยไม่มีค่าชดเชย!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศตึงเครียดจนจ่อยเริ่มเหงื่อซึมที่ขมับ เขาค่อยๆ วางแปรงสีฟันด้ามสีฟ้าลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบาเหมือนวางระเบิดเวลา แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนบานประตูไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน *ปัง! ปัง! ปัง!* "ใครครับ?" ก้องตะโกนถาม มือคว้าท่อเหล็กข้างตัวเตรียมพร้อม ไม่มีคำตอบจากคนนอกประตู แต่กลับมีซองจดหมายสีดำสนิทสอดเข้ามาผ่านช่องว่างด้านล่างประตู ซองนั้นมีความหนาผิดปกติและมีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ โชยออกมาจนมินนี่ถึงกับขมวดคิ้ว มินนี่เดินเข้าไปหยิบซองขึ้นมาอย่างระมัดระวัง "บอส... นี่มันไม่ใช่ใบแจ้งหนี้ค่าไฟแน่นอน ลายเซ็นบนซองนี่มัน..." จ่อยชะโงกหน้าเข้ามาดูแล้วหน้าซีดเผือด "ผมจำได้... นี่มันตราประทับของ 'สมาคมคนไร้บ้านผู้มีอันจะกิน' นี่นา พวกเขามาทำอะไรที่นี่?" ก้องแกะซองออกช้าๆ ภายในมีรูปถ่ายของพวกเขาขณะกำลังทะเลาะเรื่องแปรงสีฟันเมื่อครู่! และที่น่าขนลุกกว่านั้นคือ มีโน้ตเขียนด้วยลายมือตัวบรรจงระบุว่า: *'พวกคุณกำลังเสียเวลาไปกับเรื่องขี้ผง ในขณะที่ความลับเรื่องที่ตั้งของ "แปรงสีฟันทองคำของกษัตริย์อาเธอร์" กำลังจะถูกคนกลุ่มอื่นชิงไป... พบกันที่จุดนัดพบเวลาเที่ยงคืนนี้'* ก้องมองหน้าลูกน้องทั้งสอง ความเครียดก่อนหน้านี้หายไปเป็นปลิดทิ้งแทนที่ด้วยประกายตาแห่งความละโมบ "สงครามแปรงสีฟันน่ะเรื่องเล็ก... แต่ถ้าได้ของชิ้นนั้นมา เราอาจจะรวยจนไม่ต้องใช้แปรงสีฟันแบบพลาสติกพวกนี้อีกต่อไป!" ทว่า ในขณะที่ทั้งสามกำลังตะลึงกับข้อความนั้น ประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับเชิญ ชายชุดดำสวมแว่นตากันแดดก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นซิการ์ลอยฟุ้งไปทั่ว เขาโยนกระเป๋าเอกสารสีเงินลงบนโต๊ะจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ "ยินดีที่ได้รู้จักครับ... ผมคือคนที่จะมาเปลี่ยนสนธิสัญญาของพวกคุณ ให้กลายเป็นใบมรณบัตรตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในครั้งนี้ครับ ฮาไม่จำกัด