นักชิมอาหารผู้โชคร้าย

“เหวอออออ! จ่อย! ไอ้ช่องลับนี่มันไม่มีบันไดลิงหรือทางลาดอะไรเลยหรือไงวะ!” ร่างของก้องร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดดั่งก้อนหินที่ถูกถีบตกเหว เสียงตะโกนของเขาก้องสะท้อนไปมา ก่อนจะสิ้นสุดลงด้วยเสียง ‘ตุ้บ’ ดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนกระสอบข้าวสารตกจากที่สูง “โอ๊ย... กระดูกสันหลังผม... ใครก็ได้ช่วยเอาความซื่อสัตย์มาประคองผมที” จ่อยโอดครวญพลางยันตัวขึ้นจากพื้นปูนเย็นเฉียบ ข้างๆ กันนั้น มินนี่สะบัดผมลวกๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดไฟฉาย แสงสีขาวส่องกระทบใบหน้าตื่นตะลึงของทั้งสาม พวกเขาไม่ได้อยู่ในห้องควบคุมอีกต่อไป แต่กำลังยืนอยู่ในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยเศษซากของหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน และบนโต๊ะตัวกลางนั้น มีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว พร้อมข้อความแปะหน้าว่า ‘ภารกิจนักชิม: ล้างแค้นร้านก๋วยเตี๋ยวรสเด็ด’ “งานใหม่เหรอ? ในสถานการณ์แบบนี้น่ะนะ?” มินนี่เลิกคิ้ว สายตาจิกกัดไปทางก้อง “หัวหน้า เราเพิ่งจะรอดพ้นจากเครื่องเล่นไฟฟ้าช็อตมา แล้วจะให้เราไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเนี่ยนะ?” ก้องปัดฝุ่นออกจากกางเกง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความมุ่งมั่นที่ดูเพ้อเจ้อเหมือนเคย “มินนี่จ๋า นี่คือโอกาสทอง! เราต้องไปรีวิวร้านนี้เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงบริษัท ถ้าร้านนี้ได้รางวัล ‘สุดยอดร้านอร่อยในสามโลก’ ที่เราเป็นคนการันตี ใครๆ ก็ต้องจ้างเราไปบริหารงาน!” ... สองชั่วโมงต่อมา ที่ร้านก๋วยเตี๋ยว ‘รสเด็ด(จริงหรือ)’ ที่ดูเงียบเหงาจนแทบไม่มีลูกค้า ก้องนั่งถือช้อนพลาสติกด้วยท่าทางมาดมั่น ราวกับกำลังถือคทาผู้พิพากษา จ่อยนั่งประคบน้ำแข็งที่หลัง ส่วนมินนี่นั่งกอดอกทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่โต๊ะข้างๆ “น้ำซุปสีทองอร่าม กลิ่นหอมฟุ้งกระจายเหมือนวิญญาณวัวกำลังร่ายรำ” ก้องเริ่มบรรยายออกกล้องมือถือของมินนี่ด้วยน้ำเสียงจริงจังเกินเหตุ “อึก... ดูความเข้มข้นของน้ำซุปนี่สิครับท่านผู้ชม มันช่าง...” ก้องพยายามจะยกชามขึ้นมาซดโชว์ แต่เพราะความซุ่มซ่ามที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ปลายนิ้วของเขาดันไปเกี่ยวกับขอบชามที่ร้อนจัด จนเกิดปฏิกิริยาอัตโนมัติ—เขาปล่อยมือ ชามก๋วยเตี๋ยวลอยละลิ่ว เคลื่อนตัวเป็นวิถีโค้งที่สมบูรณ์แบบ ก่อนจะไปเทกระจาดลงบนหลังเสื้อสูทราคาแพงของชายวัยกลางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านได้เพียงสามวินาที “อ๊ากกกกกก! ร้อนนนนน!” ชายคนนั้นกระโดดเหยงๆ ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กติดหนึบอยู่บนไหล่ของเขา น้ำซุปกระจายเต็มแผ่นหลัง ความเงียบเข้าปกคลุมร้านจนได้ยินเสียงแมลงวันบินผ่าน ก้องนิ่งค้างไปในอากาศ มือยังคงทำท่าถือช้อนค้างไว้ จ่อยหน้าซีดเผือดจนแทบเป็นลม ส่วนมินนี่... เธอหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปต่อด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ขอโทษครับคุณพี่! เดี๋ยวผมช่วย...” ก้องรีบวิ่งเข้าไปหยิบผ้าขี้ริ้วบนโต๊ะข้างๆ มาเช็ดให้ แต่ดันหยิบผิดผืนไปหยิบเอา ‘ผ้าเช็ดจาน’ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันเก่าๆ มาเช็ดถูแผ่นหลังชายคนนั้นจนดูเลอะเทอะกว่าเดิม “แก! แกทำอะไรลงไป! นี่มันสูทสั่งตัดจากอิตาลีนะโว้ย!” ชายคนนั้นหันกลับมา ตะคอกใส่จนร้านสั่นสะเทือน เขาไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา แต่เป็นถึง ‘เจ้าของห้างสรรพสินค้า’ ที่กำลังแอบมาสืบหาข้อมูลร้านค้าในเครือ ก้องชะงัก สายตามองไปเห็นป้ายชื่อที่ติดอยู่บนหน้าอกเสื้อของชายคนนั้น—‘คุณสมชาย ผู้จัดการสาขาพิเศษ’—ก้องยิ้มแห้งๆ ก่อนจะคว้าตะเกียบที่หล่นบนพื้นขึ้นมา “เอ่อ... พี่ครับ ถือว่าเป็นการนวดด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยวครับ สปาแบบใหม่ ลบความเครียดได้ดีเยี่ยม...” “ไอ้บ้า! จบกัน!” มินนี่สบถพลางรีบเก็บมือถือเตรียมวิ่งหนี แต่จ่อยกลับดึงแขนก้องไว้แน่นเมื่อเห็นรถสีดำทมิฬหลายคันแล่นเข้ามาจอดหน้าร้าน ชายชุดดำร่างยักษ์นับสิบก้าวลงจากรถพร้อมอาวุธครบมือ “นี่ไม่ใช่แค่ลูกค้าโกรธแล้ว ก้อง...” จ่อยกระซิบเสียงสั่น “ร้านนี้มันเป็นฐานลับของการฟอกเงิน และดูเหมือน... เราเพิ่งทำน้ำซุปหกใส่หัวหน้าแก๊งมาเฟียตัวจริงของเมืองนี้” คนชุดดำเดินตรงเข้ามา ทุกคนในร้านถอยกรูดไปจนชิดกำแพง ชายคนที่โดนก๋วยเตี๋ยวหกใส่ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก เขาหยิบเส้นก๋วยเตี๋ยวออกจากปกเสื้อแล้วเอาเข้าปากเคี้ยวช้าๆ “นาย... มีเซนส์ในการเลือกที่ลงได้น่าสนใจมาก” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเย็น “ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้ใส่ ‘กุญแจ’ ไว้ในชามที่นายทำหก ซึ่งปกติฉันต้องตามหามันทั่วร้าน แต่นาย... ทำมันร่วงออกมาตรงหน้าฉันพอดี” เขาชี้ไปที่พื้นตรงหน้าก้อง มีกุญแจเหล็กโบราณสีสนิมเกรอะกรังตกอยู่ท่ามกลางเศษเส้นก๋วยเตี๋ยวที่เละเทะ “และกุญแจดอกนี้...” ชายคนนั้นก้มลงเก็บกุญแจ ก่อนจะจ้องมองก้องด้วยแววตาวาวโรจน์ “มันคือทางผ่านสู่บัญชีลับที่พวกแก... กำลังตามหาอยู่พอดีเลย ไม่ใช่เหรอ?” ก้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความซวยที่ตั้งใจสร้างกำลังจะกลายเป็นชนวนสงครามครั้งใหญ่ที่พวกเขาไม่มีวันลบชื่อออกจากบัญชีดำได้ทัน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในครั้งนี้ครับ ฮาไม่จำกัด