เทคโนโลยีที่ล้ำหน้าเกินเหตุ

"ถ้าหุ่นยนต์ตัวนี้ทำงานพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ผมจะเอาใบพัดมันมาทำพัดลมระบายอากาศในรูจมูกคุณนะ ก้อง!" เสียงแหลมสูงของมินนี่ดังทะลุผ่านความเงียบในห้องทำงานรกๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและเศษขนมกรุบกรอบ เธอชี้ปลายเล็บสีแดงสดไปที่กองขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกประกอบร่างจนดูเหมือนแมงมุมติดล้อ ก้องยืดอกขึ้น อมยิ้มด้วยความมั่นใจเกินร้อย "มินนี่ครับ ใจเย็นๆ ก่อน นี่ไม่ใช่หุ่นยนต์ดูดฝุ่นธรรมดา แต่มันคือ 'ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ 4.0' ที่จ่อยอัปเกรดด้วยอัลกอริทึมการจดจำใบหน้าเป้าหมาย จ่อย... บอกคุณสมบัติเด่นให้เธอฟังหน่อยสิ" จ่อยที่กำลังเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยผ้าขี้ริ้วดำปี๋ขยับแว่นหนาเตอะ "คือ... มันมีระบบ AI ตรวจจับฝุ่นอัจฉริยะครับพี่ก้อง ยิ่งฝุ่นเยอะ มันยิ่งเร่งความเร็วเพื่อทำความสะอาดให้ไวขึ้น และที่สำคัญ... ผมติดตั้งโหมด 'ไล่ล่า' ไว้ด้วย เผื่อกรณีที่ผู้บุกรุกไม่ยอมจ่ายหนี้ มันจะพุ่งเข้าหาเป้าหมายเหมือนลูกธนูครับ" มินนี่เลิกคิ้วมองทั้งคู่ด้วยสายตาที่แสดงความเวทนาอย่างที่สุด "เป้าหมายเหรอ? หรือจะเป็นเป้าหมายที่จะทำให้เราติดคุกหัวโตในข้อหาละเมิดความเป็นส่วนตัวชาวบ้านน่ะ? นี่เราเพิ่งจะเริ่มโปรเจกต์ 'ทวงหนี้ศัตรู' นะ ไม่ใช่โปรเจกต์ 'สร้างเครื่องมือทำลายล้างหมู่บ้าน'" "โธ่ คุณมินนี่ครับ" ก้องเดินเข้าไปตบไหล่จ่อยเบาๆ "เราไม่ได้จะทำลายล้าง เราจะแสดงอานุภาพให้โลกรู้ว่าบริษัทเรามีศักยภาพแค่ไหน เอาละ... จ่อย! กดปุ่มเริ่มการทำงานได้เลย ให้เจ้า 'สะอาดกู้โลก' ออกไปลาดตระเวนรอบหมู่บ้านเดี๋ยวนี้!" นิ้วของจ่อยสั่นเทาขณะกดสวิตช์สีแดง หุ่นยนต์ดูดฝุ่นรูปทรงประหลาดที่มีขาแมงมุมติดเพิ่มขึ้นมาหกข้างเริ่มขยับตัว เสียงมอเตอร์ครางกระหึ่มเหมือนสัตว์ป่าที่เพิ่งตื่นจากจำศีล มันหมุนรอบตัวหนึ่งรอบ ก่อนจะพุ่งพรวดออกไปจากประตูหน้าบ้านด้วยความเร็วระดับรถแข่งฟอร์มูล่าวัน "เฮ้ย! ทำไมมันเร็วงั้นวะจ่อย!" ก้องร้องเสียงหลง "ผมปรับตั้งค่าความเร็วผิดครับพี่! อัลกอริทึมมันคิดว่าพื้นคอนกรีตคือพรมที่ต้องขจัดสิ่งสกปรกด่วนที่สุด!" จ่อยหน้าซีดเผือด เสียงโครมครามดังสนั่นมาจากทางบ้านป้าข้างบ้าน ตามด้วยเสียงร้องแหลมเล็กของหมาพันธุ์ปั๊กที่วิ่งหนีตายจ้าละหวั่น หุ่นยนต์เจ้ากรรมวิ่งชนกระถางต้นไม้คุณยายข้างบ้านแตกกระจาย ก่อนจะหักเลี้ยววูบไปดูดเอาพรมเช็ดเท้าของบ้านผู้ใหญ่บ้านจนติดหนึบไปกับหัวมัน แล้วมันก็ลากพรมผืนนั้นตะลุยไปทั่วถนนเหมือนผ้าคลุมไหล่ของซูเปอร์ฮีโร่สุดเพี้ยน "นั่น! มันกำลังมุ่งหน้าไปที่บ้านนายก้องภพ อดีตคู่ปรับเรา!" มินนี่ตะโกนลั่นพลางหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป "ดูนั่นสิ! มันไม่ได้แค่ดูดฝุ่น มันดูดเอาถังขยะไปทั้งถังเลย!" ก้องเบิกตากว้าง "จ่อย! หยุดมัน! ถ้ามันพุ่งเข้าบ้านนั้น เราโดนฟ้องล้มละลายยันชาติหน้าแน่!" ทั้งสามวิ่งไล่กวดหุ่นยนต์ที่ตอนนี้ดูเหมือนสัตว์ประหลาดเหล็กไหลที่กำลังคลุ้มคลั่งไปตามถนนในหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างแตกตื่น วิ่งหลบเข้าบ้านกันเป็นแถว ในขณะที่เจ้าหุ่นยนต์ดูดฝุ่นตัวดีกำลังหมุนตัวเป็นวงกลมอยู่หน้าประตูบ้านคู่แค้นของก้อง มันดูดเอาซองจดหมายและถุงขยะหน้าบ้านนั้นหายวับเข้าไปในช่องเก็บกัก "หยุด! หยุดนะเจ้าเครื่องดูดนรก!" ก้องตะโกนสุดเสียง แต่ดูเหมือนหุ่นยนต์จะฟังเสียงของจ่อยมากกว่า เพราะมันหันหัวมามองก้องเหมือนจะสื่อสารว่า 'ภารกิจนี้ต้องสำเร็จ' ก่อนจะพุ่งชนประตูรั้วบ้านนายก้องภพจนเกิดเสียงดัง 'ปัง!' ประตูรั้วเหล็กดัดหลุดออกมาทั้งบานพร้อมเสียงสัญญาณกันขโมยที่ดังระงมไปทั่วซอย หุ่นยนต์เจ้ากรรมหยุดนิ่งกึกสนิทอยู่กลางลานบ้าน ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก ประตูบ้านค่อยๆ เปิดออก ก้องภพ ชายวัยกลางคนที่ดูดุดันเดินออกมาพร้อมไม้เบสบอลในมือ เขามองซากกระถางต้นไม้ มองหุ่นยนต์ที่กำลังพ่นควันจางๆ ออกมา แล้วเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนที่กำลังหอบแฮกอยู่หน้าบ้านเขา "พวกแก... ทำอะไรลงไป?" ก้องภพถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จ่อยก้าวถอยหลังไปหลบหลังมินนี่ ส่วนก้องพยายามจะปั้นยิ้มสู้เสือ "เอ่อ... คือว่า... สวัสดีครับคุณก้อง พอดีเราตั้งใจจะมา... เอ่อ... ทำความสะอาดหน้าบ้านให้ฟรีน่ะครับ ถือเป็นบริการพิเศษจากบริษัทเรา" ก้องภพยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของก้องร่วงไปถึงตาตุ่ม "บริการทำความสะอาดงั้นรึ? ดี... งั้นช่วยทำความสะอาด 'เรื่องเก่าๆ' ระหว่างเราให้จบวันนี้เลยแล้วกัน" เขาโยนแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งลงบนพื้นตรงหน้าก้อง เอกสารเหล่านั้นไม่ใช่ใบแจ้งหนี้ แต่มันคือโฉนดที่ดินสำนักงานของก้องที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดง และจดหมายเตือนขับไล่ที่มีตราประทับของทางการชัดเจน "พวกแกไม่ได้มาทำความสะอาดหมู่บ้าน" ก้องภพกล่าวพลางก้าวเข้ามาใกล้ "พวกแกมาเพื่อสูญเสียทุกอย่างที่เหลืออยู่ต่างหาก... รู้ไหมว่าคนที่เพิ่งโทรมาสั่งให้ฉันจัดการพวกแกเมื่อห้านาทีก่อน คือใคร?" ก้องนิ่งไป ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อก้องภพหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดลำโพง เสียงทุ้มต่ำและคุ้นหูที่ดังลอดออกมาจากเครื่องทำให้คนทั้งสามถึงกับตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหิน "จับตัวไอ้พวกสวะนั่นไว้... แล้วไม่ต้องส่งตำรวจ ให้ส่งตัวมาให้ฉันที่โกดังร้างท้ายเมือง"