สืบคดีลักขโมยกางเกงใน

"ปัญหาระดับชาติขนาดนี้ ถ้าพวกคุณยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อน บริษัทเราได้ปิดตัวลงก่อนสิ้นเดือนแน่ครับ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนกาแฟในแก้วกระฉอกออกมานองล้นขอบโต๊ะทำงานไม้สักเทียมราคาถูก มินนี่ใช้ปลายนิ้วเรียวสวยดีดแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลกระเด็นไปกระแทกหน้าอกก้องที่กำลังนั่งไขว่ห้างทำหน้าเคลิบเคลิ้มอยู่บนเก้าอี้โยก ก้องกะพริบตาปริบๆ หยิบแฟ้มขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังอ่านแผนยุทธศาสตร์กู้ชาติ "โธ่ คุณมินนี่ครับ ใจเย็นๆ ก่อน กางเกงในหายแค่นี้ ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตราวกับดาวอังคารจะชนโลกด้วยล่ะครับ?" "แค่นี้? คุณลองอ่านรายละเอียดในคำร้องเรียนดูให้ดีสิครับ!" มินนี่แยกเขี้ยวใส่ด้วยความโมโห ดวงตากลมโตฉายแววเหลืออด "นี่คือคดีที่ผู้ว่าจ้างยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อแลกกับศักดิ์ศรีและความสะอาดสะอ้านของราวตากผ้าในซอยเรานะยะ! ถ้าเราไขคดีนี้ไม่ได้ ชื่อเสียงของ 'บริษัทรับจ้างป่วนเมือง' ที่เราอุตส่าห์สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา... ไม่สิ ด้วยหนี้สินพะรุงพะรัง จะต้องป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี!" จ่อยซึ่งนั่งเงียบอยู่มุมห้องมานานโดยมีแว่นตาหนาเตอะสะท้อนแสงไฟนีออน ขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะเปิดสมุดโน้ตในมือขึ้นมา "จากการวิเคราะห์ทางสถิติและหลักนิติวิทยาศาสตร์เบื้องต้นที่ผมลงพื้นที่ไปเก็บหลักฐานเมื่อเช้า... กางเกงในที่หายไปในช่วงสามวันที่ผ่านมา มีมูลค่ารวมกันไม่ต่ำกว่าสองพันบาทครับ แถมยังมีหลากหลายยี่ห้อและหลากหลายลวดลาย ตั้งแต่ลายการ์ตูนคิตตี้ไปจนถึงบ็อกเซอร์ลายเสือดาวของลุงยามปากซอย" ก้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สีหน้าเปลี่ยนจากคนเพ้อเจ้อเป็นนักสืบมือฉมังในภาพยนตร์ฮอลลีวูดทันที เขายื่นมือไปหยิบแว่นกันแดดสีดำขึ้นมาสวมทั้งที่อยู่ในร่ม "น่าสนใจ... น่าสนใจมากครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน การที่โจรกรรมพุ่งเป้าไปที่เครื่องแต่งกายชิ้นในสุด แสดงว่าคนร้ายรายนี้ไม่ได้หวังแค่ทรัพย์สิน แต่มันกำลังท้าทายอำนาจมืดของพวกเรา!" "มันโรคจิตค่ะคุณก้อง ไม่ใช่เรื่องน่าเท่เลยสักนิด!" มินนี่ส่งเสียงคำรามในลำคอ พร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกจ้องเขม็ง "สรุปว่าพวกคุณจะรับงานนี้ไหม หรือจะปล่อยให้ป้าข้างบ้านเอาไม้กวาดมาไล่ตีพวกเราข้อหาไร้ประโยชน์" "รับสิครับ ทำไมจะไม่รับ!" ก้องตบโต๊ะเสียงดังสนั่นอีกครั้ง "ในเมื่อความยุติธรรมกำลังร้องเรียกหาเรา จ่อย! เตรียมอุปกรณ์สะกดรอย ชุดอำพรางตัว และกล้องส่องทางไกล ส่วนคุณมินนี่... วันนี้คุณต้องเสียสละตัวเองเป็นเหยื่อล่อ!" มินนี่ชะงัก ชี้หน้าตัวเองทันที "ฉันเนี่ยนะเหยื่อล่อ? ฝันไปเถอะค่ะ!" บรรยากาศในสำนักงานคับแคบอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเมื่อคืนวานและความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่ว่ามินนี่จะปฏิเสธอย่างไร สุดท้ายด้วยลูกตื๊อและวาทศิลป์อันเหลือเชื่อของก้อง เธอก็ต้องยอมจำนนด้วยการมานั่งยืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าบ้านพักคนงานท้ายซอย โดยมีราวตากผ้าที่มีกางเกงในหลากสีสันแขวนอยู่ราวกับธงชาติในงานวัด เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงพลบค่ำ แสงอาทิตย์สีส้มสาดส่องกระทบกับสังกะสีขึ้นสนิม ก้องและจ่อยกำลังหมอบคลานอยู่หลังพุ่มไม้รกทึบห่างออกไปสิบเมตร ทั้งคู่สวมชุดพรางตัวสีเขียวขี้ม้าที่ตัดเย็บเองจากเศษผ้าใบเก่าๆ ใบหน้าเลอะเทอะไปด้วยดินโคลนที่ก้องอ้างว่าช่วยเพิ่มความกลมกลืนกับธรรมชาติ "จ่อย... คุณเห็นอะไรไหมครับ" ก้องกระซิบเสียงแหบพร่าผ่านวิทยุสื่อสารราคาถูกที่ส่งเสียงซ่าๆ "เห็นแต่ยุงครับหัวหน้า ก้นผมพรุนหมดแล้ว..." จ่อยตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางพยายามปัดยุงตัวโตที่เกาะอยู่บนแก้ม "แล้วอีกอย่าง การที่เรามาหมอบอยู่ใต้กองขยะแบบนี้ มันเกี่ยวกับการสืบสวนตรงไหนเหรอครับ" "ช SSS! เงียบก่อนครับจ่อย นั่นไง... เป้าหมายกำลังเคลื่อนไหว!" ดวงตาทั้งสองคู่เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นเงาดำทะมึนร่างหนึ่งกำลังย่องกรายเข้ามาใกล้ราวตากผ้าอย่างเงียบเชียบ ร่างนั้นสวมหมวกฮู้ดสีดำสนิทอำพรางใบหน้า ท่าทางการเดินมีความระมัดระวังราวกับแมวป่ากำลังล่าเหยื่อ มันหยุดยืนอยู่หน้า(กางเกงใน)เป้าหมาย ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาออกไปสัมผัสกับขอบยางยืดของบ็อกเซอร์ลายเสือดาวอย่างทะนุถนอม "ได้ตัวแน่ไอ้โจรโรคจิต!" ก้องตะโกนลั่นราวกับแม่ทัพสั่งการกองทัพออกศึก พร้อมกับกระโจนออกจากพุ่มไม้โดยลืมไปว่าขาตัวเองพันอยู่กับเถาวัลย์ ส่งผลให้ร่างผอมแห้งของหัวหน้าบริษัทหน้าคะมำไถลไปกับพื้นดินฝุ่นตลบอบอวล ทางด้านจ่อยที่ตั้งสติได้เร็วกว่า พุ่งตัวเข้าไปสกัดกั้นเส้นทางหลบหนีด้วยท่าทางกระโดดถีบแบบนักมวยปล้ำที่เคยฝึกฝนมาจากคลิปในยูทูป แต่ด้วยความซื่อและเงอะงะ ทำให้จ่อยพุ่งไปชนถังขยะพลาสติกเสียงดังโครมคราม ขยะเน่าๆ กระเด็นราดรดหัวโจรดำคนนั้นเต็มๆ มินนี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับกุมขมับ ร้องกรี๊ดลั่นซอยด้วยความตกใจ "พวกคุณทำบ้าอะไรกันเนี่ย!" โจรปริศนาสะลصสะลืม ลุกขึ้นยืนท่าย์มกลางกองเปลือกกล้วยและเศษอาหาร ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดค่อยๆ เงยขึ้นมาสบตากับแสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางที่กะพริบติดๆ ดับๆ เมื่อหมวกฮู้ดหลุดร่วงลงมา ทั้งก้อง จ่อย และมินนี่ต่างก็ต้องอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปทำรัง เพราะใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเศษขยะนั้นไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่คือ... เจ้าเหมียวเปอร์เซียสีขาวสะอาดตระกูลไฮโซของ "ป้าสำลี" เจ้าของร้านชำปากซอย ที่มีนิสัยแปลกประหลาดชอบคาบสิ่งของนุ่มนิ่มมาสะสมไว้ใต้เตียงนอนของมันเอง! บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านเศษใบไม้แห้งและเสียงจิ้งหรีดร้องระงม ก้องค่อยๆ ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามตัวด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมผิดคาด เขากระแอมเบาๆ สองครั้งก่อนจะเดินเข้าไปอุ้มเจ้าเหมียวตัวนั้นขึ้นมาแนบอกอย่างอ่อนโยน "เห็นไหมครับทุกคน..." ก้องหันไปมองหน้าทีมงานด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า "ผมบอกแล้วว่าคดีนี้มีความลึกลงไปมากกว่าที่เราคิด... และในที่สุด เราก็ได้ตัว 'ผู้บงการ' ตัวจริงเสียงจริงแล้วครับ!" มินนี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่ายจนแทบจะหมดแรงล้มลงไปกองกับพื้น ส่วนจ่อยทำได้เพียงแค่นั่งเช็ดคราบเศษอาหารออกจากแว่นตาเงียบๆ ท่ามกลางเสียงหัวingและเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่เริ่มทยอยเปิดประตูออกมามุงดูเหตุการณ์ความวุ่นวายด้วยความสนุกสนาน แต่ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังโล่งใจว่าคดีสุดป่วนนี้ได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง... จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของก้องก็แผดเสียงริงโทนเพลงมาร์ชกองทัพออกมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... ภาพถ่ายใบหน้าของก้องเองที่กำลังนอนหลับน้ำลายยืดเมื่อคืนวาน พร้อมกับข้อความสั้นๆ ใต้ภาพที่อ่านแล้วทำให้เลือดในกายของหัวหน้าบริษัทถึงกับเย็นเฉียบ: *"กางเกงในของนาย... อยู่ที่เรา สนใจจะมาเอาคืนไหมล่ะ ฮ่าๆๆ"* ก้องยืนนิ่งค้าง เผลอปล่อยเจ้าเหมียวเปอร์เซียหลุดมือร่วงลงพื้น ขณะที่จ่อยและมินนี่หันมามองหน้ากันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอันตราย... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ