จ่อยกับการประดิษฐ์เครื่องบินกระดาษยักษ์

"ถ้ามึงปล่อยมือจากปีกซ้ายตอนนี้ หัวกูหลุดออกจากบ่าแน่ไอ้ก้อง!" จ่อยตวาดเสียงหลง มือทั้งสองข้างกำโครงไม้ไผ่ที่หุ้มด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ จนเส้นเลือดปูดโปน พลางแหงนหน้ามองไอ้หัวหน้าตัวดีที่กำลังปีนป่ายขึ้นไปนั่งบน ‘ห้องนักบิน’ ซึ่งทำจากลังเบียร์เปล่าๆ อย่างใจเย็น "ใจเย็นจ่อย! นี่มันคือจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์การบินไทยเชียวนะโว้ย! เครื่องบินกระดาษลำนี้จะพาเราทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยพลังงานลมและแรงเหวี่ยงจากดาดฟ้าตึกแถวเนี่ยแหละ" ก้องตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ โดยไม่สนเลยว่าสภาพของอากาศยานกระดาษที่ว่านั้น กำลังส่งเสียง 'ก๊อบแก๊บ' เหมือนจะขาดใจตายทุกวินาที มินนี่ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงดาดฟ้าอยู่ข้างๆ พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมานวดขมับ "พวกพี่บ้าไปแล้วเหรอ? นี่มันกระดาษหนังสือพิมพ์นะ ไม่ใช่แผ่นเหล็กกล้า แรงลมแถวนี้ก็มีแค่ฝุ่นกับควันรถเมล์ พี่จะเอาอะไรไปบิน? อ้อ... แล้วไอ้เครื่องยนต์ที่ทำจากพัดลมตั้งโต๊ะดัดแปลงนั่นน่ะ ถ้ามันบินขึ้นจริง ผมว่าเราน่าจะตายก่อนถึงพื้นถนนซะอีก" "มินนี่! เธอขาดจินตนาการไปหน่อยนะ" ก้องหันไปยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว "เราไม่ได้มาเล่นขายของ เรากำลังทำโปรเจกต์กู้โลกด้วยการขนส่งของแบบประหยัดพลังงาน! ถ้าเครื่องนี้บินผ่านหน้าโรงพักได้ ตำรวจต้องอึ้งจนเลิกจับพวกเราเรื่องจอดรถขวางทางแน่นอน" จ่อยอยากจะร้องไห้ "ไอ้ก้อง! ไอ้ที่ขวางทางอยู่มันคือรถกะบะคันเก่าของมึงที่สตาร์ทไม่ติดมาสามเดือนแล้วโว้ย ไม่ใช่เพราะเราไม่ได้โชว์นวัตกรรม!" ทว่าในวินาทีที่จ่อยกำลังจะวางมือจากปีกเครื่องบิน ก้องก็ตะโกนลั่น "ลุย!" พร้อมกับถีบตัวออกไปจากขอบดาดฟ้า จังหวะนั้นเอง เครื่องบินกระดาษยักษ์ที่ทำจากโครงไม้ไผ่และหนังสือพิมพ์เก่าๆ ก็ร่วงหล่นลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกอย่างรวดเร็ว ไม่มีจังหวะสวยงามเหมือนนกอินทรี หรือสง่างามเหมือนเครื่องบินขับไล่ แต่มันเป็นเพียงก้อนกระดาษขนาดมหึมาที่พยายามจะกางปีกสู้ลมอย่างสิ้นหวัง "เหวออออออออออ!" จ่อยที่ติดร่างแหไปด้วยเพราะเกาะปีกไว้ไม่ทันปล่อย ตะโกนลั่นฟ้า มินนี่รีบวิ่งไปที่ขอบดาดฟ้าแล้วก้มมองลงไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เครื่องบินกระดาษยักษ์ร่อนวูบวาบไปมาเหมือนใบไม้แห้ง ก้องในลังเบียร์หัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งในขณะที่จ่อยหน้าซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี ลมกระโชกแรงจากตึกสูงเหวี่ยงเจ้าเครื่องบินประหลาดลำนี้ให้เสียหลัก หมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งหลาวดิ่งลงไปหาตึกสีครีมที่ตั้งตระหง่านอยู่ใกล้ๆ "นั่นมัน... สน. ประชาชื่น!" มินนี่อุทานเสียงหลง เสียงไม้ไผ่หักดัง 'เปรี๊ยะ' ดังลั่นไปทั่วบริเวณ ก่อนที่เจ้าเครื่องบินกระดาษยักษ์จะกระแทกเข้ากับบางอย่างเข้าอย่างจัง! เสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นเหนือหลังคาโรงพัก แรงกระแทกส่งผลให้ก้องและจ่อยกระเด็นหลุดออกจากห้องนักบินลังเบียร์ ก่อนที่ซากกระดาษยักษ์จะคลุมโปงลงบนหลังคาตึกโรงพักพอดีเป๊ะเหมือนผ้าห่มนวม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่เสียงตวาดของเจ้าหน้าที่ตำรวจจะดังขึ้นมาจากด้านล่าง "ไอ้ใครมันเอาอะไรมาทิ้งบนหลังคาโรงพักวะ! ลงมาเดี๋ยวนี้!" ก้องที่นอนแผ่อยู่บนหลังคาโรงพักข้างๆ จ่อย มองหน้ากันด้วยสายตาว่างเปล่า จ่อยค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมองสภาพหลังคาที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษหนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งเรื่อง 'เศรษฐกิจถดถอย' แล้วถอนหายใจยาว "มึงว่า... ถ้าเราบอกว่าเราเป็นอาสาสมัครโครงการสำรวจมลพิษทางอากาศ เขาจะเชื่อไหมก้อง?" จ่อยถามเสียงสั่น ก้องยิ้มแห้งๆ แล้วค่อยๆ ขยับตัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขากดเข้าแอปฯ ไลน์แล้วเปิดแชทกลุ่มให้จ่อยดู "ไม่ต้องห่วงจ่อย... มีคนส่งข้อความมาพอดีเลย สงสัยงานเข้าแล้วล่ะ" จ่อยชะโงกหน้าไปดู หน้าจอมือถือแสดงข้อความจากบุคคลนิรนาม: *'พวกแกทำพังกันพอดี งานนี้ไม่สนุกแล้ว... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่พวกแกเพิ่งทำตกไปบนหลังคาตำรวจน่ะ มันไม่ใช่แค่เศษกระดาษ... แต่มันคือพิมพ์เขียวลับที่ฉันฝากไว้ในนิตยสารเล่มนั้น'* ก้องหน้าถอดสีทันที เขาหันไปมองซากเครื่องบินที่ตำรวจกำลังล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ด้วยความตื่นตะลึง หากตำรวจรื้อกระดาษเหล่านั้นออกมาล่ะก็... ชีวิตที่เรียบง่ายของพวกเขาคงจบสิ้นลงภายในไม่กี่นาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของบริษัทเพี้ยนๆ แห่งนี้ด้วยนะครับ หวังว่าตอนหน้าพวกเราจะไม่ถูกใส่กุญแจมือกันเสียก่อนนะครับ! ฮาไม่จำกัด ครับ