วันแห่งความวุ่นวายในออฟฟิศ

"ไอ้จ่อย! มึงเอาสายค้างไว้ก่อน มินนี่! รับสายที่สองสิ อย่ามัวแต่ยืนทำหน้ายักษ์ใส่โทรศัพท์!" ก้องตะโกนลั่นออฟฟิศขนาดสี่คูณสี่เมตรที่เต็มไปด้วยกองเอกสารและกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เขาคว้าหูโทรศัพท์ออฟฟิศเครื่องเก่าที่กำลังส่งเสียงแผดลั่นราวกับมันจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ในขณะที่อีกสองเครื่องบนโต๊ะทำงานของมินนี่และจ่อยก็แผดเสียงแข่งกันจนฟังไม่ได้ศัพท์ "ก้อง! ไอ้หัวหน้าเฮงซวย! นี่มันสายที่เท่าไหร่แล้ววะ วันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมลูกค้าถึงได้พร้อมใจกันโทรมาถามเรื่องกู้โลกในเวลาเดียวกันแบบนี้!" มินนี่ตวาดกลับ เธอขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่อง มือหนึ่งถือหูโทรศัพท์แนบหู อีกมือหนึ่งพยายามจดรายละเอียดลูกค้าที่กำลังบ่นเรื่อง ‘แมวติดอยู่บนยอดตึกร้างที่อยากให้เราไปกู้’ "ใจเย็นๆ ครับคุณพี่! แมวติดยอดตึกน่ะเหรอครับ... เอ่อ... ใช่ครับ เราเป็นบริษัทรับจ้างกู้โลก! แมวก็คือโลกใบเล็กๆ ของคุณพี่นะครับ! โฮลด์สายไว้ก่อนนะครับ!" จ่อยตะโกนข้ามหัวมินนี่ไปก่อนจะกดพักสายด้วยนิ้วที่สั่นเทา ภายในออฟฟิศตอนนี้เหมือนสนามรบย่อมๆ เสียงโทรศัพท์ดังประสานกันราวกับเพลงร็อกวงแตก ก้องกระโดดข้ามเก้าอี้ไปคว้าหูโทรศัพท์เครื่องที่สี่ ซึ่งมันคือสายจากเบอร์ส่วนตัวของเขาเอง "บริษัทรับจ้างป่วนเมืองสวัสดีครับ! ก้องพูดสายครับ! ต้องการให้เราไปกู้โลกเรื่องอะไรครับวันนี้? อ๋อ... ท่อประปาแตกเหรอครับ? คือ... ทางเราถนัดเรื่องกู้โลกเชิงนโยบายมากกว่าครับ แต่นโยบายท่อแตกนี่เราพอจะไหวไหมจ่อย!" "ไอ้ก้อง! มึงเลิกรับมั่วซั่วได้แล้ว!" มินนี่ฟาดแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "สายที่สามนี่เป็นสายด่วนจากเทศบาลนะเว้ย เขาบอกว่าถ้าเราไม่ไปจัดการเรื่อง ‘ป้ายโฆษณาที่กำลังจะร่วงลงมาทับหัวนายกเทศมนตรี’ ภายในสิบนาที เขาจะมาปิดบริษัทเรา!" ก้องชะงัก สายตาที่เต็มไปด้วยพลังบวกเมื่อครู่เริ่มเลิ่กลั่ก "ป้ายโฆษณา? ร่วงทับหัวนายกฯ? นี่มันไม่ใช่แค่งานกู้โลกแล้วมั้งจ่อย นี่มันงานกู้ชีวิตเลยนะนั่น!" "แล้วมึงจะทำยังไง! ตอนนี้ลูกค้าอีกห้าสายในคิวก็กำลังรอคำตอบเรื่องหมาหาย ถังแก๊สระเบิด และงานแต่งงานที่เจ้าบ่าวหนีไป!" จ่อยเริ่มนับจำนวนสายที่ขึ้นไฟกะพริบระยิบระยับเหมือนไฟคริสต์มาส "ถ้าเราไม่รีบเคลียร์ ระบบคอลเซ็นเตอร์จำลองของเราได้พังพินาศเพราะโอเวอร์โหลดแน่ๆ" ก้องมองไปรอบๆ ตัว เขาเห็นความวุ่นวายที่เขาสร้างขึ้นเองด้วยไอเดีย ‘ธุรกิจรับจ้างกู้โลก’ ที่ดันบูมขึ้นมาผิดจังหวะ เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทั้งสามเครื่องพร้อมกัน พยายามกดโอนสายให้เชื่อมต่อกันเองเหมือนหนังจารกรรมที่เขาเคยดู "ทุกคนครับ! ฟังผมนะ!" ก้องตะโกนจนเส้นเลือดที่คอโปน "รวมสาย! เราจะจัดประชุมสายแบบกู้โลก! ใครมีปัญหาอะไร พูดออกมาพร้อมกัน แล้วเราจะแก้ไขปัญหาด้วยการ 'บูรณาการ'!" มินนี่มองหน้าก้องเหมือนเห็นคนบ้า "บูรณาการพ่อง! นี่มันสายด่วนฉุกเฉินนะไม่ใช่การประชุมสภา!" แต่ถึงจะด่าไป มินนี่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย เธอรวมสายทั้งหมดเข้าด้วยกัน เสียงปลายสายแปดสิบคนดังอื้ออึงเข้ามาในลำโพงตัวเดียว จนกลายเป็นเสียงหวีดหวิวที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ก้องหลับตาลง สูดหายใจลึก พยายามจำลองภาพการแก้ปัญหาในหัวตามสไตล์คนเพ้อเจ้อที่เชื่อว่าตัวเองคือพระเอกหนังฮอลลีวูด ทว่าในจังหวะที่ความโกลาหลพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ทุกเครื่องก็เงียบกริบไปพร้อมกัน... ไม่ใช่เพราะสัญญาณตัด แต่เพราะไฟฟ้าในออฟฟิศดับวูบลง ความมืดเข้าปกคลุมห้องทำงานจนมองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง ก้อง จ่อย และมินนี่ต่างนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงก๊อกๆ ดังขึ้นที่ประตูหน้าร้าน ประตูที่พวกเขาเพิ่งล็อกไปเมื่อสิบนาทีก่อนเพราะกลัวลูกค้าบุก "ใครวะ?" มินนี่กระซิบ เสียงสั่นด้วยความระแวง ก้องค่อยๆ คลานไปที่ประตูอย่างช้าๆ เขาขยับกลอนเบาๆ ก่อนจะแง้มดู เห็นเพียงเงาร่างชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนที่ยืนเรียงแถวอยู่หน้าออฟฟิศ ในมือของคนตรงกลางถือกล่องโลหะสีเงินวาววับ "คุณก้องครับ?" ชายในชุดสูทเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "พวกเรามาจากหน่วยงานตรวจสอบความปลอดภัยระดับชาติ... และดูเหมือนว่า 'งาน' ที่คุณรับทำอยู่นี้ จะไปสะกิดปมที่ใหญ่เกินกว่าจะกู้โลกธรรมดาๆ เสียแล้ว" ก้องกลืนน้ำลายลงคอพลางหันไปมองจ่อยและมินนี่ที่กำลังหน้าซีดเผือด เขารู้ทันทีว่าสิ่งที่เพิ่งโทรเข้ามาเมื่อสักครู่นี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน แต่มันคือกับดักที่เขากำลังก้าวเท้าเข้าไปหาด้วยความเต็มใจ หวังว่าพวกคุณคงจะสนุกกับการตามติดภารกิจสุดป่วนของพวกเราต่อไปนะครับ แล้วเจอกันตอนหน้าครับ! ด้วยความเคารพจากใจ ฮาไม่จำกัด ครับ