แมวหายกลายเป็นเรื่องใหญ่

"ไอ้ก้อง! ถ้ามึงไม่อยากให้หัวมึงหลุดออกจากบ่าไปวางประดับบนโต๊ะทำงานวันนี้ ก็กรุณาบอกกูมาเดี๋ยวนี้ว่าแมวสายพันธุ์สฟิงซ์ตาสองสีที่ชื่อ 'ไอ้คุณชาย' มันหายไปไหน!" เสียงคำรามของ 'เสี่ยหมี' เจ้าพ่อมาเฟียคุมโซนเขตห้วยขวางดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างออฟฟิศบริษัทรับจ้างป่วนเมืองแทบร้าว ก้องสะดุ้งสุดตัวจนกาแฟในมือหกเลอะเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาอุตส่าห์รีดจนเรียบกริบ ส่วนจ่อยนั้นไหลลงไปกองกับพื้นตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นชายฉกรรจ์ชุดดำสิบกว่าคนเดินเรียงแถวเข้ามาในบริษัท "ใจเย็นครับเสี่ย! คือว่า... เอิ่ม... แมวมันมีขาครับ มันอาจจะเดินออกไปหาประสบการณ์ชีวิตนอกบ้านก็ได้" ก้องพยายามฉีกยิ้มแห้งๆ ในขณะที่เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมผ่านไรผม มินนี่ที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้อง กรอกตาขึ้นบนจนเห็นตาทั้งลูกก่อนจะเดินแทรกกลางเข้ามา "เสี่ยครับ ฟังนะ... เราได้รับจ้างให้ดูแลมันจริง แต่ใครจะไปคิดว่าแมวระดับค่าตัวเจ็ดหลักจะกระโดดหนีหายไปตอนจ่อยเปิดหน้าต่างระบายอากาศเพราะกลิ่นอาหารเปียกมันแรงเกินไปจนคนในออฟฟิศแทบอาเจียน" "มึงจะบอกว่าแมวกูเหม็นเหรอ?" เสี่ยหมีจ้องมินนี่ตาเขม็ง "เปล่าครับเสี่ย! มินนี่เขาหมายถึงแมวเสี่ย... เอ่อ... กลิ่นมีเอกลักษณ์มากครับ" จ่อยรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาช่วยแก้ต่างจนลิ้นแทบพันกัน บรรยากาศในออฟฟิศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เสียงลมหายใจฟืดฟาดของเหล่าบอดี้การ์ดดูเหมือนเสียงเครื่องยนต์ที่เตรียมจะสตาร์ทเพื่อไล่ล่าใครสักคน ก้องรู้ดีว่าถ้างานนี้พัง เขาคงไม่ได้เป็นนักธุรกิจกู้โลก แต่อาจจะได้ไปเป็น 'ปุ๋ย' แทน "ฟังให้ดีนะพวกมึง" เสี่ยหมีชี้หน้าก้อง "ภายในเที่ยงคืนนี้ ถ้าไอ้คุณชายไม่กลับมานอนในคอนโดหรูของกู พวกมึงสามคนเตรียมตัวไปนอนในกองขยะที่เขตฝังกลบขยะได้เลย นี่ไม่ใช่คำขู่ นี่คือโปรโมชั่นพิเศษสำหรับพวกมึง!" ทันทีที่เสี่ยหมีและสมุนเดินออกไป ก้องก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนอย่างหมดแรง "พวกมึง... เราซวยแล้วใช่ไหม" "กูว่าเราซวยตั้งแต่มึงรับงานนี้แล้วก้อง" มินนี่หยิบปืนพลาสติกของเล่นบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นแก้เครียด "ไอ้คุณชายมันคือแมวตระกูลสฟิงซ์ที่เสี่ยแกประคบประหงมยิ่งกว่าลูกในไส้ ถ้ามันหายไปจริงๆ เราได้ไปเกิดใหม่พร้อมกันแน่นอน" "ไม่ได้การแล้ว" ก้องลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เป็นประกายแบบเพ้อเจ้อเหมือนเคย "จ่อย! เตรียมโดรนสำรวจ มินนี่! เอาขนมแมวเลียสูตรพรีเมียมที่เหลืออยู่ในตู้เย็นออกมา เราจะใช้ปฏิบัติการ 'แมวทองคำ' ค้นหาไอ้คุณชายให้เจอภายในสี่ชั่วโมง!" "นั่นมันเหลือแค่ซองเดียวเองนะก้อง" จ่อยท้วง "หนึ่งซองก็คือความหวัง! ลุย!" การค้นหาเริ่มต้นขึ้นแบบโกลาหล พวกเขาขับรถกระบะเก่าๆ ของบริษัทตะลอนไปทั่วทั้งย่าน ทุกตรอกซอกซอยถูกรื้อค้น ก้องตะโกนเรียก "เมี๊ยวๆ" จนชาวบ้านนึกว่าเขาเสียสติ ขณะที่จ่อยพยายามใช้โดรนบินวนเหนือหลังคาบ้านเรือนเพื่อจับภาพความร้อน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงสี่ทุ่มเศษ ในขณะที่พวกเขากำลังจะยอมแพ้และเตรียมตัวหนีออกนอกประเทศ เสียงร้อง "แง้ว" เบาๆ ก็ดังมาจากหลังร้านอาหารตามสั่งชื่อดังแห่งหนึ่ง ก้องรีบจอดรถแล้วกระโจนลงไปทันที ที่นั่น... ตรงถังขยะหลังร้าน มีร่างของแมวสฟิงซ์ไร้ขนที่ดูเหมือนจะกำลังหิวโซ มันกำลังยืนประจันหน้าอยู่กับสุนัขจรจัดพันธุ์ทางตัวใหญ่ที่ดูท่าทางจะพร้อมขย้ำแมวตัวนี้เป็นมื้อดึก "จ่อย! เอาขนมมา!" ก้องกระซิบ มินนี่รีบหยิบขนมแมวเลียในมือโยนไปทางอื่นเพื่อล่อความสนใจของหมาตัวนั้น ขณะที่ก้องค่อยๆ ย่องเข้าไปหาเจ้าคุณชาย "มานี่ไอ้ลูกรัก กลับบ้านเรากันเถอะนะ" ก้องทำเสียงสองเสียงสาม พยายามดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ แมวสฟิงซ์หันมามองก้องด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับจะบอกว่า 'ใครคือลูกรักของมึง?' ก่อนที่มันจะกระโดดหลบก้องอย่างคล่องแคล่วแล้ววิ่งหายเข้าไปในซอกตึกมืดๆ ก้องรีบวิ่งไล่ตามไปโดยมีจ่อยและมินนี่วิ่งตามติดๆ พวกเขาวิ่งจนทะลุออกมายังโกดังร้างริมน้ำแห่งหนึ่ง ในนั้นมีเสียงคนคุยกันดังแว่วออกมา ทั้งสามคนหยุดชะงักแล้วแอบมองผ่านรอยแยกของประตูเหล็ก ภายในโกดังนั้นไม่ได้มีแค่แมว... แต่มีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมวงอยู่รอบๆ กรงเหล็กขนาดใหญ่ และในกรงนั้น... ไม่ได้มีแค่ไอ้คุณชายตัวเดียว แต่มันยังมีแมวสฟิงซ์อีกนับสิบตัวที่หน้าตาเหมือนไอ้คุณชายราวกับแกะ! "นี่มันเรื่องอะไรกันวะ?" จ่อยกระซิบเสียงสั่น "ทำไมแมวเสี่ยหมีถึงมาอยู่เต็มไปหมดเลย?" ก้องเพ่งมองไปที่ชายคนหนึ่งที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งเขารู้จักดีว่าเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของเสี่ยหมี "งานเข้าแล้วพวกมึง... ดูเหมือนไอ้คุณชายมันไม่ได้หนีหาย แต่มันถูก 'ลักพาตัว' มาเพื่อเป็นเครื่องมือต่อรองในสงครามมาเฟีย แต่ความซวยคือ... ไอ้พวกนี้มันแยกไม่ออกว่าตัวไหนคือตัวจริง!" ทันใดนั้น แสงเลเซอร์จากจุดสีแดงสดก็พุ่งมาปรากฏอยู่บนหน้าอกของก้อง เสียงปลดล็อกเซฟตี้ปืนดังขึ้นมาจากเงามืดข้างหลังพวกเขา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าขนลุก "ไง... ตามหาแมวสนุกไหมก้อง?" ก้องค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น... มันไม่ใช่เสี่ยหมี แต่เป็นคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ และยิ่งไปกว่านั้น... เขาไม่ได้มาคนเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยสุดกาวของพวกเรามาจนถึงตอนนี้ครับ