ศึกแย่งชิงลูกค้าคนแรก

“แปดหลักเหรอครับ?” ชายในชุดสูทเนี้ยบกริบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วขึ้นสูง แว่นตาทองคำของเขาขยับสะท้อนแสงไฟนีออนในออฟฟิศที่เป็นเพียงตึกแถวโทรมๆ ของพวกเรา ก้องยืดตัวตรง มือประสานกันบนโต๊ะไม้เก่าๆ ที่เขายืนยันว่ามันคือ 'โต๊ะเจรจาธุรกิจระดับพันล้าน' “ใช่ครับ แปดหลัก… ศูนย์แปดตัวน่ะครับ” ก้องยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ “บวกค่าเสียเวลาที่กาแฟผมเย็นไปเมื่อกี้อีกนิดหน่อย ถือว่าเราหยวนๆ กันไปในฐานะเพื่อนร่วมชะตากรรมนักธุรกิจนะครับ” จ่อยที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักน้ำเปล่าจนหน้าดำหน้าแดง มินนี่ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างหลังก้องส่งเสียง 'ชิ' ออกมาดังๆ ก่อนจะเดินเข้ามาเตะเข้าที่ขาเก้าอี้ของก้องเบาๆ เพื่อเป็นการเตือนสติว่า 'นี่เรากำลังจะอดตายอยู่แล้วนะเฟ้ย!' “น่าสนใจครับ” ชายในชุดสูทวางนามบัตรสีดำสนิทลงบนโต๊ะ “ผมชื่อ 'วิชัย' จากบริษัท 'เอ็กซ์คลูซีฟ โซลูชั่นส์' เราเพิ่งเปิดตัวมาเมื่อเช้า และดูเหมือนเป้าหมายของเราจะเป็นลูกค้ารายเดียวกัน… และที่สำคัญ ราคาที่เราเสนอเขาน่ะเหรอ? สองหลักครับ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงพัดลมเก่าๆ ที่หมุนฝืดเคืองเหนือหัว “สองหลัก?” ก้องทวนคำ หน้าตาดูไม่สะทกสะท้าน “คุณหมายถึงหลักสิบเหรอครับ? บาทหรือสตางค์ครับนั่น?” “สตางค์ครับ” วิชัยตอบอย่างสุภาพ “เราไม่ได้มาเพื่อทำกำไร แต่เรามาเพื่อครองตลาด บริษัทคุณมันก็แค่ที่รวมตัวของคนว่างงานที่เพ้อเจ้อไปวันๆ คุณไม่มีทางสู้กลยุทธ์ 'ป่วนให้สุด แล้วหยุดที่ความฉิบหาย' ของเราได้หรอกครับ” คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ มินนี่ทนไม่ไหว เธอเดินก้าวออกมายืนข้างก้อง สายตาจิกกัดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “กลยุทธ์ป่วน? นายคิดว่าแค่ส่งจดหมายขู่ หรือโทรไปแกล้งป่วนลูกค้าก็คือกลยุทธ์งั้นเหรอ? กระจอกเกินไปมั้งคะ... เอ้ย! กระจอกเกินไปมั้งครับ!” จ่อยรีบดึงแขนเสื้อก้องไว้เบาๆ แล้วกระซิบ “ก้อง... ดูจากสูทเขาแล้ว เขาไม่ได้มาเล่นๆ นะเว้ย นั่นมันผ้าไหมอิตาลีราคาสูงกว่าค่าเช่าตึกเราทั้งปีอีกนะ” ก้องไม่ได้ฟังเสียงเตือนของจ่อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “คุณวิชัยครับ โลกนี้มันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยราคาที่ต่ำที่สุดหรอก แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'สตอรี่'... และบริษัท 'บริษัทรับจ้างป่วนเมือง' ของเราเนี่ย มีสตอรี่ที่พีกจนคุณคาดไม่ถึง” วิชัยยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “งั้นเรามาวัดกันดูไหมครับ? ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของสัปดาห์นี้ 'เสี่ยอ้วน เจ้าของห้างสรรพสินค้าคนใหม่' กำลังตัดสินใจเลือกบริษัทที่จะมาวางกลยุทธ์การตลาดแบบ 'Viral' อยู่ ใครทำให้เขาทึ่งได้มากกว่า คนนั้นชนะ… ส่วนคนแพ้ ต้องปิดบริษัทถาวร” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ก้องมองตาวิชัยอย่างมุ่งมั่น ในขณะที่มินนี่กับจ่อยหน้าซีดเผือด การเดิมพันครั้งนี้มันใหญ่เกินกว่าที่ก้องจะรับมือคนเดียวได้ แต่ด้วยนิสัยที่กู่ไม่กลับของก้อง เขาจึงตอบตกลงทันที “ตกลงครับ! ถ้าผมชนะ คุณต้องจ่ายค่ากาแฟที่เย็นชืดของผมเป็นเงินหนึ่งแสนบาท!” วิชัยหัวเราะร่าก่อนจะเดินออกไปทิ้งท้ายไว้ว่า “เตรียมตัวให้ดีนะครับ เพราะกลยุทธ์ของผมมันจะทำให้นายจ้างของคุณลืมชื่อบริษัทของพวกคุณไปเลยตลอดกาล” เมื่อประตูปิดลง จ่อยก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ก้อง! เราเพิ่งเอาบริษัทไปเป็นเดิมพันนะโว้ย! เราจะเอาอะไรไปสู้กับพวกนั้น? เรามีแค่เครื่องถ่ายเอกสารที่ติดๆ ดับๆ กับความมโนของแกเนี่ยนะ?” “จ่อย ใจเย็นๆ” ก้องหยิบกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ “คู่แข่งที่ประมาทคือคู่แข่งที่ตายง่ายที่สุด ที่เขามาท้าเราเพราะเขากลัวต่างหาก... มินนี่ เธอไปหาข้อมูลมาว่าเสี่ยอ้วนเนี่ย เขาเกลียดอะไรมากที่สุดในชีวิต ส่วนนายจ่อย นายเตรียมตัวไว้... งานนี้เราไม่ได้ไปป่วนห้าง แต่เราจะไปทำให้เสี่ยอ้วน 'ร้องไห้' ด้วยความประทับใจ” มินนี่ขมวดคิ้ว “ประทับใจจนร้องไห้เนี่ยนะ? นายเพี้ยนไปแล้วหรือไง?” “คอยดูเถอะ” ก้องเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ดแล้ววาดรูปวงกลมใหญ่ๆ “เราจะใช้ทฤษฎี 'ความว่างเปล่าที่เติมเต็ม' ปฏิบัติการกู้โลกฉบับคนว่างงานเริ่มขึ้น ณ บัดนี้!” สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก้อง จ่อย และมินนี่ มายืนอยู่หน้าคฤหาสน์ของเสี่ยอ้วน ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนเรียงราย วิชัยและทีมงานของเขาก็ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามพร้อมอุปกรณ์ไฮเทคมากมาย แต่ทว่า ทันทีที่ก้องก้าวเท้าเข้าไปหาเสี่ยอ้วนที่นั่งจิบชาอยู่กลางสวน หญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ เธอคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกสาวคนเดียวของเสี่ยอ้วนที่หายตัวไปนานกว่าสิบปี และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ในมือของเธอกำลังถือแฟ้มเอกสารที่มีตราประทับของบริษัท 'เอ็กซ์คลูซีฟ โซลูชั่นส์' ของวิชัยอยู่! “คุณพ่อคะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ดิฉันเซ็นสัญญาแต่งตั้งบริษัทนี้ให้เป็นคนดูแลห้างแทนคุณพ่อแล้วค่ะ และเรื่องที่ก้องเสนอมา... ดิฉันเกรงว่าคุณพ่อคงไม่มีโอกาสได้ตัดสินใจแล้วนะคะ เพราะจากนี้ไป ห้างนี้ไม่ใช่ของคุณพ่ออีกต่อไปแล้ว” วิชัยยิ้มเยาะก้อง “ดูเหมือนว่าผมไม่ได้แค่จะมาแข่งกับคุณนะก้อง... แต่ผมมาเพื่อจบเกมของคุณตั้งแต่วินาทีนี้เลย” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมหัวเราะไปกับความวายป่วงของพวกเรานะครับ ฮาไม่จำกัดครับ