กับดักกลางกองถ่าย

เสียงชัตเตอร์รัวระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจก ทว่าบรรยากาศภายในสตูดิโอถ่ายภาพแฟชั่นขนาดใหญ่กลับเย็นเฉียบจนน่าขนลุก ข้อความเตือนภัยจากตอนที่แล้วยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของรินรดา *“ระวังตัวไว้ให้ดี... ของรักของหวง กำลังจะถูกแย่งไปในไม่ช้า”* ใครบางคนกำลังเล่นสกปรก และเธอก็ไม่ใช่ประเภทที่จะยืนรอให้ความซวยเดินมาตบหน้าเสียด้วย "รินคะ ขยับซ้ายอีกนิดค่ะ ตามองกล้องแล้วจิกปลายนิดนึง... สวยค่ะ!" เสียงช่างภาพแฟชั่นคนสนิทตะโกนสั่งงานลอดผ่านไฟสตูดิโอสีส้มสลัว รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างมั่นใจในชุดเดรสยาวผ้าไหมสีแดงเพลิงที่ทิ้งตัวแนบเนื้อ ทว่าสายตาคมกริบของเธอกลับกวาดมองไปทั่วบริเวณสตูดิโออย่างระแวดระวัง ที่มุมมืดใกล้คานเหล็กรับน้ำหนักด้านบน... เงาร่างหนึ่งกำลังขยับตัวผิดปกติ ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความสงสัย รินรดารู้สึกได้ถึงความผิดปกติของสลิงเหล็กเส้นใหญ่ที่ใช้แขวนฉากประกอบฉากหลัง มันสั่นสะเทือนแปลกๆ ทั้งที่ไม่มีลมพัดผ่านเข้ามาในสตูดิโอปิดทึบแห่งนี้เลยสักนิด และก่อนที่เธอจะได้ส่งเสียงเตือนใคร โครงเหล็กหนักอึ้งพร้อมแผ่นฉากไม้ขนาดใหญ่ก็สะบัดตัวหลุดจากรอกอย่างแรง มันกำลังพุ่งดิ่งลงมาตรงจุดที่เธอยืนอยู่ราวกับกิโยตินขนาดยักษ์! เสียงกรีดร้องของทีมงานดังระงม สติของรินรดากระเจิดกระเจิงชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจจนก้าวขาไม่ออก สมองประมวลผลไม่ทันว่าควรจะวิ่งไปทางไหน ความตายอยู่ห่างออกไปแค่เสี้ยววินาที หมับ! เอวบางถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนร่างทั้งร่างลอยหวือออกจากรัศมีอันตราย กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์โชยปะทะนาสิกทันทีที่แผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่งที่กระเพื่อมไหวรุนแรง โคร้ม! เสียงฉากไม้กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนแสบจมูก ทว่ารินรดากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดตรงไหนเลย นอกจากแรงกอดรัดที่แน่นหนาจนแทบหายใจไม่ออก "เล่นเป็นนางเอกแอคชันอยู่หรือไง ถึงได้ชอบเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายตลอดเวลา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นข้างใบหู น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดและเยnชาตามแบบฉบับ แต่อ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้กลับสั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวพยายามปกปิดมันไว้ อาคเนย์... ชายหนุ่มผู้ไม่เคยแยแสสิ่งใดในโลก กลับเป็นคนที่วิ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้จากปากเหวแห่งความตายได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียด รินรดากะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับโฟกัสท่ามกลางฝุ่นควัน เธอยังอยู่ในอ้อมอกของช่างภาพหนุ่มผู้เย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ดวงตาคู่คมที่ปกติมักจะมองโลกด้วยความเบื่อหน่าย ตอนนี้กลับฉายแววคุกกรุ่นด้วยความโกรธเกรี้ยวและ... ความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ลึกๆ "คุณ..." เสียงของเธอแผ่วเบา ร่างกายยังคงตื่นตระหนก "คุณอาคเนย์..." "ถ้ายังไม่อยากตาย ช่วยหัดใช้สมองสำรวจความปลอดภัยรอบตัวก่อนจะก้าวขาออกหน้าเซ็ตด้วยนะคะ คุณนักแสดงซุปเปอร์สตาร์" อาคเนย์พ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาตามนิสัยปากร้าย แต่ทว่ามือหนากลับค่อยๆ ประคองร่างเธอลุกขึ้นยืนอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ "ฉันไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย..." รินรดาเชิดหน้าขึ้นแม้หัวใจจะยังเต้นรัวโครมครามด้วยความตกใจ เธอแก้เก้อด้วยการปรับน้ำเสียงให้กลับมามั่นใจดังเดิม "แล้วอีกอย่าง... ฉันเห็นว่ามันผิดปกติต่างหากล่ะคะถึงได้ยืนสังเกตการณ์อยู่" "สังเกตการณ์จนเกือบได้ไปนอนโรงพยาบาลเนี่ยนะ?" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุๆ กวาดสำรวจตามเนื้อตัวเธอเพื่อเช็คว่าไม่มีแผลถลอกตรงไหน "ปากดีแบบนี้ คราวหน้าฉันจะไม่ช่วยแล้ว ปล่อยให้โดนทับแบนไปเลยดีกว่า" "ปากร้ายจังเลยนะคะ ห่วงก็บอกว่าห่วงสิคะคุณช่างภาพ" รินรดาแกล้งยั่วเย้า แววตาพราวระยับขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลานั้นชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดตรงไปตรงมาของเธอ "ใครห่วงคุณ อย่าหลงตัวเองให้มากนักรินรดา ผมแค่ไม่อยากให้สตูดิโอผมต้องมาซวยเพราะคุณเป็นศพคาฉากต่างหาก" อาคเนย์เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาแพรวพราวที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน ทว่าใบหูขึ้นสีแดงจัดของเขากลับทรยศคำพูดปากแข็งนั่นอย่างสิ้นเชิง บรรยากาศรอบตัวเริ่มโกลาหล ทีมงานวิ่งกรูเข้ามาถามไถ่ด้วยความตื่นตระหนก ผู้จัดการกองถ่ายหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสภาพฉากที่พังยับเยิน รินรดายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่เกาะตามหัวไหล่ ก่อนที่สายตาคมจะกวาดมองขึ้นไปบนคานเหล็กด้านบนอีกครั้ง ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลัง รอยขูดขีดบนน็อตยึดสลิงที่ถูกไขออกอย่างตั้งใจ มันไม่ใช่ อุบัติเหตุ แต่มันคือ ฆาตกรรมอำพราง! "เช็คกล้องวงจรปิดมุมสูงหรือยังคะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนทุกคนในกองถ่ายหันมามอง "มีคนจงใจคลายเกลียวสลิงตัวนี้... ฉันต้องการดูฟุตเทจทั้งหมดเดี๋ยวนี้" อาคเนย์หันกลับมามองหญิงสาวข้างกาย แววตาที่เคยฉายความหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นความชื่นชมระคนแปลกใจ ชั่วพริบตาเดียวที่เขาสัมผัสได้ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ความสวยและความรวย แต่เธอยังมีความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ สมกับที่เป็นเหยื่อในเกมอันตรายนี้ "ไม่ต้องสั่ง ผมให้ทีมงานไปกู้ไฟล์ภาพทั้งหมดมาแล้ว" อาคเนย์เอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเดิม "และดูเหมือนว่า... เรากำลังมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน" สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม ประตูบานใหญ่ของสตูดิโอถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แสงไฟสว่างจ้าจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น เมฆา... อดีตคู่หูช่างภาพที่ประกาศตัวเป็นศัตรูอย่างเปิดเผย กำลังเดินปรี่เข้ามาพร้อมกับปรบมือช้าๆ สองสามครั้ง "โอ้โห... รอดตัวไปได้อีกครั้งสินะครับ รินรดา... อาคเนย์" เมฆายกยิ้มมุมปาก สายตาคมปลาบกวาดมองสภาพความพินาศตรงหน้าด้วยความเสียดายอย่างไม่คิดจะปิดบัง "น่าเสียดายจัง... คิดว่ามันจะตกลงมาทับร่างสวยๆ นั่นเละคาที่เสียอีก" บรรยากาศในสตูดิโออุณห็ภูมิลดฮวบทันที ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นในอกของอาคเนย์ หมัดหนาภายใต้กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตถูกกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่าก่อนที่ช่างภาพหนุ่มจะทันได้ก้าวออกไปซัดหน้าไอ้สารเลว รินรดากลับยกมือขึ้นแตะแขนเขาไว้เบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม รอยยิ้มเย้ายวนใจถูกจุดขึ้นที่มุมปากของนักแสดงสาวผู้ทรงอิทธิพล เธอก้าวออกไปยืนบังร่างของอาคเนย์ไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาดุจพญาเสือจ้องมองเมฆาด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่เกรงกลัว "เสียใจด้วยนะคะเมฆา ที่หนังหน้าฉันยังอยู่ครบทุกส่วน... และคนที่ส่งคุณมาเล่นตลกสกปรกแบบนี้ คงจะผิดหวังน่าดูเลยสินะคะ" รินรดากล่าวเสียงหวานหยด ย่างสามขุมเข้าไปหาอดีตช่างภาพหนุ่มด้วยท่าทีสง่างามราวกับนางพญา "แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ... ของเล่นชิ้นโปรดของคุณ กำลังจะพังคามือฉัน ในไม่ช้า..." เมฆาหุบยิ้มลงทันที สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเมื่อถูกต้อนจนมุมด้วยวาจานิ่งสงบของหญิงสาว ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด อาคเนย์กลับคว้าข้อมือเรียวของรินรดากระชากให้ถอยกลับมาอยู่ด้านหลังของตนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองข้ามหัวเมฆาไปด้านหลัง ประตูทางเข้าสำรองของสตูดิโอที่ควรจะถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา... กำลังถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างความฟินนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!