ความใส่ใจที่ซ่อนอยู่

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานตัวเก่าสั่นไหวเบาๆ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากสำนักข่าวออนไลน์หัวสีที่ยังคงรัวกระสุนคำครหาใส่ชื่อเสียงของเขาไม่หยุดหย่อน อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนที่กล้าล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ทว่าความเงียบงันภายในเซฟเฮาส์กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านที่ดังขึ้นอย่างไร้การนัดหมาย รินรดากระชับเสื้อคลุมไหมพรมสีครีมเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อหันไปสบตากับร่างสูงที่ก้าวผ่านหน้าเธอไปอย่างเชื่องช้า ความพาดหัวข่าวฉาวโฉ่เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในสมอง แต่วินาทีนี้ปัญหาระดับชาติไม่ใช่เรื่องนักข่าวหน้าเลือดพวกนั้น หากแต่เป็นบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่หลังบานประตูกระจกฝ้าต่างหาก "ปาปารัซซี่ตามมาเจอได้เร็วกว่าที่คิดแฮะ" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความหงุดหงิด มือหนากระชากกลอนประตูเปิดออกอย่างไร้ความปรานีหมายจะไล่ตะردแขกยามวิกาลให้พ้นทาง ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่เลนส์กล้องซูมยาวเหยียดของเหยี่ยวข่าว แต่เป็นพนักงานส่งอาหารในชุดยูเครื่องแบบสีส้มสดใส พร้อมด้วยกล่องเก็บความร้อนใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของซุปต้มยำกุ้งน้ำข้นโชยเข้าจมูกทันที "อ๋อ... สั่งอาหารเดลิเวอรีไว้เหรอคะคุณช่างภาพ?" รินรดาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินตามหลังร่างสูงออกไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเลعةที่จุดขึ้นมุมปาก "ดูท่าทางคุณจะหิวจนตาลาย ถึงขั้นต้องพึ่งบริการฟาสต์ฟู้ดกลางดึกเลยสินะคะ" อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกวาดมองพนักงานส่งอาหารสลับกับใบเสร็จในมืออย่างไม่ไว้ใจ "ผมไม่ได้สั่ง" "อ้าว หรือว่าระบบจะรวนคะ? หรือว่าคุณแอบละเมอสั่งตอนดึกเหมือนคนแก่สมองเสื่อม" สุภาพสตรีสาวเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับยามที่เห็นสีหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย "ผมไม่ได้สั่งเดลิเวอรี และผมไม่เคยกินอาหารขยะพวกนี้" อาคเนย์ปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาคมหันไปจ้องพนักงานส่งอาหารเขม็ง "คุณมาส่งผิดบ้านหรือเปล่า?" พนักงานส่งอาหารก้มลงมองหน้าจอในมือด้วยความงุนงงก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบ "ไม่ผิดแน่นอนครับ บ้านเลขที่นี้... มีคนสั่งชุดใหญ่เป็นอาหารโปรดของร้านดังย่านทองหล่อ ระบุชื่อผู้รับไว้ชัดเจนว่าเป็น 'คุณอาคเนย์' ครับ แถมจ่ายเงินผ่านบัตรเครดิตมาเรียบร้อยแล้วด้วย" คำพูดนั้นทำให้อาคเนย์ชะงักไปชั่วขณะ เขากวาดสายตาอ่านรายละเอียดบนหน้าจออีกครั้ง ก่อนที่นัยน์ตาคู่คมจะไหววับด้วยความตระหนักรู้บางอย่าง เขาค่อยๆ หันขวับกลับมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกอมยิ้มอยู่ด้านหลัง รินรดาเบี่ยงสายตาหลบเล็กน้อยอย่างมีพิรุธ แก้มเนียนใสขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องอาศัยเครื่องสำอางช่วย แม้เธอจะพยายามตีสีหน้าเรียบเฉยกลบเกลื่อนเพียงใด แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังมีความลับ "มองอะไรคะคุณช่างภาพ หน้าฉันมีข้อความเขียนไว้ว่า 'ฉันเป็นคนสั่ง' แปะอยู่หรือไง?" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มของซูเปอร์สตาร์ผู้เย่อหยิ่งเอาไว้ให้มั่น "คุณ..." อาคเนย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันจนรินรดาต้องถอยหลังกรูดไปจนชิดผนังบ้าน "คุณเป็นคนสั่งอย่างนั้นเหรอ? ทั้งๆ ที่ปากบอกว่าเกลียดกลิ่นอาหารพวกนี้เนี่ยนะ" "ฉันเปล่าซะหน่อย..." เธอยังคงดื้อรั้น เสียงหวานเอ่ยปฏิเสธทั้งที่หูเริ่มแดงก่ำ "ฉันแค่... บังเอิญได้ยินคุณบ่นว่าหิวตอนที่กำลังนั่งเคลียร์งานต่างหากล่ะคะ อย่าสำคัญตัวผิดว่าฉันเป็นห่วงคุณนะ อาคเนย์" "ปากแข็งเสียจริงนะ" ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียนจนรินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ทั้งๆ ที่รู้ว่าผมกำลังโดนข่าวโจมตีจนหัวซุกหัวซุน แต่คุณกลับมานั่งสั่งอาหารราคาแพงให้ผมกินเนี่ยนะ... รินรดา คุณกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?" "ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นเจ้าหนี้... เอ๊ย ช่างภาพส่วนตัวตายคาห้องทำงานก่อนจะเคลียร์รูปถ่ายเซ็ตนั้นให้ฉันต่างหากล่ะคะ" เธอหาข้ออ้างกลบเกลื่อนความเขินอาย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ลึกๆ ในอกจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกอยู่แล้วก็ตาม "อีกอย่าง... เงินในบัญชีของฉันมีเยอะจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไร การเปย์คนปากร้ายสักคนมันก็แค่เศษเงินเล่นๆ เท่านั้นเองค่ะ" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคออีกครั้ง แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดและเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความซึนเดระของช่างภาพหนุ่ม มือหนายื่นออกไปรับถุงอาหารมาจากพนักงานส่งอาหาร พร้อมกับยื่นทิปให้จำนวนหนึ่งก่อนจะปิดประตูลงอย่างไร้มารยาท เขากลับหันมามองหน้าซูเปอร์สตาร์สาวที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่กลางห้อง "ขอบใจ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเบาๆ แทบจะเป็นเสียงกระซิบ แต่มันกลับชัดเจนก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของเซฟเฮาส์ รินรดาชะงักไปชั่ววินาที เธอมองใบหน้าคมคายที่ยอมเอ่ยคำขอบคุณออกมาตรงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน หัวใจที่เคยด้านชาต่อคำครหาของผู้คนกลับไหววับด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด มันไม่ใช่แค่ความฟินจิกหมอนธรรมดา แต่มันคือความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอกอย่างห้ามไม่อยู่ "คะ... แค่นี้เองเหรอ?" เธอแกล้งทำเป็นไขว้เขวเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน "อาหารระดับมิชลินสตาร์ที่ฉันอุตส่าห์เปย์ให้คุณ แลกกับคำว่าขอบใจห้วนๆ เนี่ยนะคุณอาคเนย์?" "แล้วคุณอยากได้อะไรเป็นค่าตอบแทนล่ะ?" อาคเนย์วางถุงอาหารลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้จนรินรดาไม่มีทางหนีพ้น วงแขนแข็งแรงยกขึ้นท้าวกับผนังห้องทั้งสองข้าง เป็นการกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดโดยปริยาย "อยากได้รอยยิ้มจากผม หรืออยากให้ผมป้อนข้าวคุณด้วยตัวเองดีล่ะ... คุณนางเอกคนสวย" น้ำเสียงทุ้มพร่าและแววตาคู่คมที่จดจ้องริมฝีปากของเธอนั้นทำเอาสติของรินรดาแทบกระเจิง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดกลับขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว เคมีที่ฟาดฟันกันด้วยอีโก้เมื่อครู่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาทั้งสองคนให้ละลายเข้าหากัน ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังโน้มลงมาใกล้เพื่อปิดระยะห่างระหว่างกันนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหว่เหวกที่ทำเอาบรรยากาศหวานซึ้งพังทลายลงในพริบตา "พี่อาคเนย์! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้เลยนะ! ผมรู้ว่าพี่ซ่อนผู้หญิงไว้ข้างใน! อย่าคิดว่าปิดตายแล้วจะหนีความจริงพ้น!" เสียงตะโกนตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวและอิจฉาริษยาที่คุ้นเคยดีดังลอดเข้ามา ทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ **"เมฆา!"** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความคลั่งรักของนายช่างภาพซึนคนนี้ด้วยกันนะคะ!