จังหวะหัวใจสะดุด

เสียงตะโกนนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าเจ้าของชื่อจะเดินลับหายออกไปจากห้องสตูดิโอแล้วก็ตาม รินรดายืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ขณะที่อาคเนย์ขยับกายเข้ามาบังร่างบางไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของช่างภาพหนุ่มให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาดท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มคุกกรุ่น "เมฆา... มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" รินรดาพึมพำเบาๆ มือเรียวเอื้อมไปจับชายเสื้อแจ็คเก็ตของอาคเนย์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "คุณไม่ต้องสนใจมันค่ะ อยู่ข้างหลังฉันนี่แหละ" อาคเนย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องสตูดิโอที่ตอนนี้เงียบสงัดลงอย่างรวดเร็ว ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังขั้นสุด รังสีความหึงหวงและปกป้องแผ่ออกมาจากตัวเขาจนคนมองสัมผัสได้ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องงานถ่ายแบบนิตยสารแฟชั่นทั่วไปอีกต่อไปแล้ว เมฆากำลังเล่นเกมสกปรกที่ล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของพวกเขา "แต่ว่าเขากำลังทำลายชื่อเสียงของคุณนะ อาคเนย์ ฉันได้ยินข่าวลือเรื่องภาพหลุดนั่น..." รินรดาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างด้วยความกังวลใจ เธอนึกถึงเงินจำนวนมหาสารที่เธอเคยพยายามใช้กว้านซื้อลิขสิทธิ์ภาพพวกนั้นเพื่อบล็อกข่าว แต่กลับถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยในวันแรกที่พบกัน อาคเนย์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง ชายหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาราวกับกำลังยอมจำนนต่อความดื้อรั้นที่มีเหตุผลของหญิงสาวตรงหน้า "คุณนี่นะ... ตัวเองก็ตกเป็นเป้าหมายของมันเหมือนกันแท้ๆ แต่กลับห่วงแต่เรื่องของฉัน" นิ้วเรียวยาวของช่างภาพหนุ่มยื่นออกไปดีดหน้าผากมนเบาๆ เป็นการลงโทษความเอาแต่ใจที่น่าเอ็นดู "บอกกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องของเมฆา ฉันจัดการเองได้" "ก็ฉันไม่อยากให้ใครมาทำร้ายคุณนี่คะ!" รินรดาเผลอตวาดกลับเสียงดัง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความขัดแย้งในอารมณ์ ทั้งโกรธ ทั้งห่วง และหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะเพราะปลายนิ้วอุ่นๆ ที่เพิ่งสัมผัสหน้าผากเธอเมื่อครู่ "คุณจะใจเย็นเกินไปถึงไหน อาคเนย์ คนพวกนั้นมันจ้องจะเหยียบคุณให้จมดินนะ!" "แล้วคุณคิดว่าฉันจะยอมให้มันเหยียบหรือไงคะ รินรดา" อาคเนย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังสตูดิโอเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวและอุ่นไอจากร่างสูงโอบล้อมเธอไว้ในพื้นที่จำกัด ปลายจมูกโด่งคมอยู่ห่างจากแก้มเนียนเพียงคืบเดียว จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินรดกันและกัน รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำราวกับหลุมดำของคนตรงหน้า เขามักจะใช้ความเงียบและความเย็นชาสร้างกำแพง แต่วินาทีนี้ กำแพงเหล่านั้นกลับพังทลายลงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวั่นไหวและ... ความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นไว้อย่างแนบเนียน "อาคเนย์..." เสียงเรียกแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของฉัน โดยเฉพาะเวลาที่มีคนพยายามจะแย่งมันไป" ช่างภาพหนุ่มเอ่ยเสียงพร่าต่ำริมใบหู ปลายเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความปากร้ายที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่พร้อมจะเปย์ทุกอย่างตามใจเธอ ยิ่งเห็นเธอดื้อรั้นพยายามปกป้องเขามากเท่าไหร่ หัวใจที่ด้านชาของเขาก็ยิ่งสั่นคลอนและพ่ายแพ้ราบคาบ รินรดารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว คำว่า 'ของของฉัน' จากปากผู้ชายเย็นชาคนนี้ มีอานุภาพทำลายล้างหัวใจเธอได้รุนแรงยิ่งกว่าบทบาทการแสดงใดๆ ที่เธอเคยได้รับมาตลอดชีวิตการเป็นนักแสดงแถวหน้า "ใครเป็นของของคุณกันคะ พูดจาเอาแต่ใจ..." เธอยังคงพยายามรักษาฟอร์ม เชิดหน้าขึ้นเถียงทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ก็คุณนั่นแหละค่ะ ดื้อ แพง และเอาแต่ใจที่สุดในโลก" อาคเนย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาคู่คมพราวระยับและสว่างไสวราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด "แต่แปลก... ที่ฉันกลับรู้สึกว่า ยิ่งคุณเอาแต่ใจมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากตามใจคุณมากขึ้นเท่านั้น" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ภาพความวุ่นวายจากเหตุการณ์เมื่อครู่เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวกัน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเล็กที่เคยกำเสื้อเขาไว้เปลี่ยนเป็นวางทาบบนแผงอกกว้าง สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่หนักแน่นและร้อนรุ่มของเขา มันเป็นความรู้สึกที่อันตราย... อันตรายต่อหัวใจที่พยายามสร้างเกราะป้องกันมาตลอดของเธอ อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง นัยน์ตาคู่คมมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า เขากำลังจะก้มลงปิดกั้นคำพูดเถียงคำไม่ตกฟากทั้งหมดด้วยสัมผัสที่เธอไม่มีวันปฏิเสธได้... **แอ๊ด—!** ประตูห้องสตูดิโอถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แสงไฟสว่างจ้าจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืดสลัวภายในห้อง พร้อมกับร่างสูงโปรดของเมฆาที่ก้าวกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากและโทรศัพท์มือถือในมือที่ฉายภาพหน้าจอเรืองแสง "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนสินะครับ อาคเนย์" เมฆาหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะชูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นสูง "แต่พอดีว่าภาพเซ็ตใหม่ที่คุณสองคนกำลังกอดกันกลมอยู่ตรงนี้... น่าจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในโลกโซเชียลเลยล่ะมั้ง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กำมะหยี่สีแดง" เสมอมานะคะ!