เซฟเฮาส์หัวใจของนายช่างภาพเย็นชา•ตอนที่ 3

เงินแก้ปัญหาไม่ได้เสมอไป

ผลงานโดย กำมะหยี่สีแดง
“เช็คใบนี้... น่าจะพอทำให้คุณใจเย็นลง และลบรูปพวกนั้นทิ้งไปจากความทรงจำของคุณได้นะคะ” รินรดาวางเช็คใบสั่งจ่ายที่ระบุตัวเลขเจ็ดหลักลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงจากตัวเธอฟุ้งกระจายตัดกับกลิ่นน้ำยาเคมีล้างฟิล์มในสตูดิโอทึมๆ แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง เธอเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วเรียวสวยเป็นเชิงท้าทาย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอาคเนย์ที่กำลังนั่งเช็ดเลนส์กล้องอย่างเชื่องช้า ราวกับไม่สนใจโลกภายนอก อาคเนย์หยุดมือลงชั่วขณะ เขาไม่ได้เหลือบมองเช็คที่วางอยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่กลับวางเลนส์ลงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงข้าม แววตาของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิในห้องดูติดลบลงทันตา “คุณคิดว่าคนอย่างผมไม่มีปัญญาหาเงิน จนต้องขายความเป็นมืออาชีพทิ้งเพื่อแลกกับเศษเงินของดาราตกอับอย่างคุณงั้นเหรอครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณยังไม่ตกอับ เพียงแค่กำลังจะจมลงไปในกองเพลิงที่ตัวเองเป็นคนจุด” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเขาบาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน รินรดากำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะ แต่ยังคงปั้นหน้ายิ้มหยิ่งไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้คือ ‘ศัตรู’ ที่น่ากลัวที่สุดในเวลานี้ รูปถ่ายพวกนั้นถ้าหลุดออกไป ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของเธอที่จะมลายสิ้น แต่คือทุกหยาดเหงื่อที่เธอสร้างมาตลอดสิบปีในวงการ “ฉันแค่ต้องการทางออกที่วิน-วินทั้งสองฝ่ายค่ะอาคเนย์ คุณได้เงิน ฉันได้ความเป็นส่วนตัว เราต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องดึงดันให้มันกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตเลยนี่คะ” อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นเมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาหาเธอ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนเสื้อเผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ข้อมือ เขาก้มลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของรินรดาจนเธอเผลอกลั้นหายใจ “วิน-วินเหรอ?” เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้ปลายนิ้วแตะที่ขอบเช็คแล้วเลื่อนมันกลับไปหาเธอช้าๆ “คุณอาจจะชินกับการใช้เงินฟาดหัวคนเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ แต่สำหรับผม... สิ่งที่ผมถ่ายทอดลงไปในภาพถ่าย มันคือ ‘ความจริง’ ไม่ใช่ ‘สินค้า’ ที่คุณจะมาตีราคาเท่าไหร่ก็ได้” “งั้นคุณต้องการอะไร!” รินรดาตวาดกลับ ความอดทนที่มีจำกัดเริ่มขาดผึ่ง “บอกมาสิว่าต้องทำยังไง คุณถึงจะยอมทำลายฟิล์มม้วนนั้นทิ้ง!” อาคเนย์โน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาเย็นเยียบแต่กลับสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด “ทำยังไงน่ะเหรอ... ก็ลองใช้สมองที่เคยสร้างภาพลักษณ์นางเอกแสนดีคิดดูสิ ว่าถ้าผมไม่ต้องการเงินแล้ว ผมจะต้องการอะไรจากผู้หญิงที่เอาแต่บงการชีวิตคนอื่นด้วยตัวเลขในบัญชี” เขาถอยห่างออกมาแล้วคว้ากล้องตัวเก่งขึ้นมาคล้องคอ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางประตูหลังสตูดิโอ รินรดาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือของเธอผ่านทะลุเสื้อเนื้อบางไปถึงผิวหนังของเขา อาคเนย์ชะงักกึก เขาก้มมองมือเรียวสวยที่เล็บเพ้นท์ลายหรูหรานั่นด้วยสายตารังเกียจระคนหงุดหงิด “อย่าแตะต้องตัวผม ถ้าไม่อยากให้ภาพที่ผมกำลังจะถ่าย... เปลี่ยนจากการเก็บข้อมูล เป็นการแฉคุณแบบสดๆ ต่อหน้ากล้อง” รินรดาสะดุ้งเฮือก แต่ความดื้อรั้นในใจสั่งให้เธอไม่ยอมปล่อย “คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าฉันต้องสู้มาแค่ไหน เพื่อที่จะไม่ต้องเป็นเบี้ยล่างให้ใคร... ต่อให้คุณจะเกลียดฉันแค่ไหน แต่อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้ให้กับการข่มขู่ของคุณ!” เธอกระชากเสียงพร้อมกับก้าวตามไป แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูสตูดิโอที่ปิดสนิทอยู่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกกับผนังห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่รินรดาจำได้แม่นว่าเป็นคนของ ‘เมฆา’ คู่แค้นของอาคเนย์ “ไง... ช่างภาพผู้รักความถูกต้อง พ่อพระเอกผู้แสนดี” เสียงทุ้มแหบพร่าของเมฆาดังขึ้นจากเงามืดหลังประตูเขาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแสยะ “เห็นว่ากำลังมีแขกวีไอพีมาหาถึงที่ เลยแวะมาทักทายหน่อย พอดีผมได้ยินมาว่า ‘ภาพลับ’ ของคุณรินรดา ราคามันสูงจนน่าสนใจ... เรามาตกลงแบ่งเค้กกันดีไหม?” อาคเนย์นิ่งเงียบ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึมในพริบตา เขาดันตัวรินรดาไปไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณก่อนจะจ้องหน้าอดีตเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า “ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว เมฆา... มึงจะได้เห็นดีแน่” ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เมฆากลับหัวเราะลั่นห้อง พร้อมกับชักอาวุธบางอย่างออกมาจากใต้เสื้อแจ็คเก็ตที่พกติดตัวมา รินรดาเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือของอาคเนย์ที่กำลังสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเดือดดาลที่กำลังพุ่งทะลุจุดเดือด นี่คือจุดเริ่มต้นของเกมที่เดิมพันด้วยชีวิต และความลับที่เธอพยายามเอาเงินฟาดหัวเพื่อปิดตาย... กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่วิกฤตที่สุด! ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มจะหอมหวานปนอันตรายของทั้งคู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!
สารจากนักเขียน (กำมะหยี่สีแดง)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟเฮาส์หัวใจของนายช่างภาพเย็นชา นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%