กำแพงที่พังทลาย

“ออกไป” เสียงของอาคเนย์ต่ำและเย็นเยียบพอที่จะทำให้คนฟังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ เขายืนตระหง่านบังร่างของรินรดาไว้มิด แผ่นหลังกว้างที่เคยดูแข็งแกร่งดั่งหินผาบัดนี้กลับแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายของความเกลียดชังที่พุ่งพล่าน รินรดาขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาหนังสีเข้ม สายตาของเธอปะทะเข้ากับเงาร่างของเมฆาที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท “แหม... ท่าทางจะเข้าด้ายเข้าเข็มกันเลยนะอาคเนย์” เมฆาแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด “ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ฉันไม่ได้มาเพื่อทำลายบรรยากาศ... แค่จะมาเตือนว่า ‘ความลับ’ ที่แกซ่อนไว้ในห้องมืดนั่นน่ะ มันเริ่มจะส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมาข้างนอกแล้ว” รินรดาจิกเล็บลงบนฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเบาๆ จากกล้ามเนื้อหลังของอาคเนย์ เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยถ้อยคำ แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงมวลอารมณ์ที่กำลังพังทลายลงข้างใน “ฉันบอกให้ไสหัวไป ก่อนที่ฉันจะลืมไปว่าที่นี่คือเซฟเฮาส์ ไม่ใช่คุกที่ขังพวกขยะอย่างแก” อาคเนย์ขู่เสียงต่ำ เมฆาหัวเราะร่วนก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับจนน่าอึดอัด รินรดาคว้าแขนของเขาไว้ทันทีที่ประตูถูกปิดลง เสียงหัวใจของเขากำลังเต้นแรงจนเธอสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ต “อาคเนย์... คุณโอเคไหม” เธอถามเบาๆ พยายามสบสายตาที่ไหวระริกของเขา อาคเนย์นิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิม มือหนายกขึ้นกุมขมับ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูอ่อนแอลงในพริบตา ความเย็นชาที่เป็นเสมือนเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะถูกตอกจนร้าวลึก “ริน... คุณรู้อะไรไหม?” เขาเริ่มพูดโดยไม่มองหน้าเธอ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ “บางทีการเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดหรอก แต่มันแย่ตรงที่... พอมีใครสักคนก้าวเข้ามาทำท่าเหมือนจะต้องการเราจริงๆ เรากลับอยากจะผลักไสเขาออกไปให้ไกลที่สุด” รินรดาไม่ตอบ แต่เธอเลือกที่จะนั่งลงข้างๆ เขา ความเงียบถูกทำลายด้วยสัมผัสแผ่วเบาที่เธอกุมมือหนาเอาไว้ “ครอบครัวผมไม่ได้มีแค่อัลบั้มรูปที่พังๆ นั่นหรอก” อาคเนย์แค่นหัวเราะกับตัวเอง “พ่อผมเป็นช่างภาพชื่อดังที่ขายวิญญาณให้เงินตรา แม่ผมทนไม่ได้เลยหนีไป... แล้วเขาก็ทิ้งผมไว้กับสตูดิโอที่เต็มไปด้วยชื่อเสียงจอมปลอม ผมเกลียดกล้องถ่ายรูปเพราะมันคือเครื่องมือที่ทำให้ครอบครัวผมพัง ผมเกลียดตัวเองที่ดันเกิดมามีพรสวรรค์เดียวกับคนที่ผมเกลียดที่สุด” รินรดารู้สึกถึงความเปียกชื้นบนหลังมือตนเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นน้ำตาของผู้ชายที่ปากร้ายและหยิ่งยโสคนนี้ “คุณไม่ใช่เขา” รินรดาพูดเสียงหนักแน่น เธอเชยคางเขาขึ้นให้สบตากับเธอ “คุณไม่ได้ขายวิญญาณให้ใคร และคุณไม่เคยทิ้งใคร... คุณแค่กลัวว่าถ้าคุณเปิดใจให้ใครสักคน คุณจะจบลงเหมือนแม่ที่หนีไป หรือเหมือนพ่อที่ไร้หัวใจ” อาคเนย์มองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ความอ่อนแอที่เขาพยายามปิดซ่อนมานานนับปีถูกแผ่ขยายออกมาจนหมดเปลือก เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้หัวใจที่เย็นชาเริ่มได้รับความอบอุ่น “ถ้าผมบอกคุณไปหมดแล้ว... คุณจะยังอยู่ตรงนี้ไหม? หรือจะวิ่งหนีไปเหมือนคนอื่นๆ ที่พอรู้ว่าผมเป็นคนยังไง” รินรดายิ้มออกมา—ยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่งด้วยความเป็นนักแสดง—เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน “ฉันเป็นสายเปย์นะอาคเนย์ และฉันก็ลงทุนกับสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปแล้ว... นั่นคือหัวใจของฉัน เพราะฉะนั้นฉันไม่มีทางถอนทุนคืนหรือยอมขาดทุนง่ายๆ หรอก” อาคเนย์ชะงัก สายตาเขาลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความโหยหา ความกำแพงที่เคยสูงชันในใจเขาพังทลายลงราบคาบภายใต้สายตาที่มั่นคงของหญิงสาวตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปโอบประคองใบหน้าสวยหวานนั้นไว้ ก่อนจะประทับจูบแผ่วเบาที่ข้างขมับ ความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวามไหวที่ยากจะห้ามใจ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องพัก เสียงนั้นหยุดกึกที่หน้าประตู ก่อนที่เสียงกุญแจสำรองจะไขเข้ามากระทบกับโสตประสาทของทั้งคู่ ประตูค่อยๆ แง้มออก... และร่างที่ปรากฏตัวขึ้นทำให้รินรดาถึงกับหน้าถอดสี เพราะบุคคลที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่นางแบบสาวที่เป็นอดีตคนรักเก่าที่เขาลือกันว่าเสียชีวิตไปแล้ว... พร้อมกับปืนในมือที่เล็งตรงมาที่พวกเขา! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะว่าอาคเนย์จะจัดการกับอดีตที่หวนคืนมาได้อย่างไร “กำมะหยี่สีแดง” จะรออ่านทุกคอมเมนต์ของนักอ่านที่น่ารักนะคะ!