ความลับในสตูดิโอ

"คุณจะเอามือถือมาจ่อหน้าฉันแบบนี้ไม่ได้นะอาคเนย์ มันเสียมารยาท" รินรดากระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว เสียงเซรามิกกระทบเนื้อไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันในสตูดิโอที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงชัตเตอร์ แต่วันนี้กลับมีเพียงเสียงลมหายใจฟืดฟาดของชายหนุ่มตรงหน้า อาคเนย์ไม่ได้สนใจคำทักท้วงนั้น ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจ้องเขม็งไปยังหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ นิ้วยาวกร้านแดดจากการจับกล้องกดเลื่อนไฟล์ภาพนับร้อยด้วยความรวดเร็ว ราวกับกำลังไล่ล่าบางอย่างที่เขาเพิ่งจะนึกเอะใจขึ้นมาได้ "เมื่อคืนตอนที่คุณกลับไปแล้ว ผมลืมเช็กเมมโมรี่การ์ดในตัวสำรองที่วางทิ้งไว้ในสตูดิโอ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นพร่าด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้น "รินรดา... ในนี้มีไฟล์วิดีโอที่ไม่ได้มาจากกล้องของผม" รินรดาชะงัก เธอเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอกระทบจมูกเขา แต่นั่นไม่ทำให้คนเย็นชาอย่างอาคเนย์หวั่นไหวเท่ากับสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ ไฟล์วิดีโอคลิปหนึ่งถูกกดเล่น ภาพที่เห็นไม่ใช่การถ่ายทำแฟชั่นชุดใหม่ แต่มันคือภาพในสตูดิโอแห่งนี้เมื่อตอนตีสาม มุมกล้องตั้งไว้ในจุดอับที่มองเห็นโต๊ะทำงานของเขาได้ชัดเจนที่สุด และร่างหนึ่งที่ปรากฏในเงามืดนั้น... ไม่ใช่อาคเนย์อย่างแน่นอน "นั่นเมฆา..." รินรดาอุทาน มือเรียวแตะที่ริมฝีปากตัวเองโดยอัตโนมัติ ชายในจอไม่ได้มาขโมยของ เขากำลังทำบางสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้น เขากำลังติดตั้งอุปกรณ์บันทึกภาพขนาดจิ๋วไว้ใต้ขอบโต๊ะทำงานของอาคเนย์ และในจังหวะที่เจ้าตัวหันมามองกล้อง เมฆาก็แสยะยิ้มที่ทำให้คนดูต้องขนลุกเกรียว "มันไม่ได้แค่แอบถ่ายรูปฉัน" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนรินรดารู้สึกถึงไอหนาว "มันต้องการทำลายสตูดิโอของฉันด้วยหลักฐานเท็จ มันต้องการจะใส่ร้ายว่าฉันรับงานผิดกฎหมายโดยใช้ที่นี่เป็นฐาน" "เราต้องไปแจ้งตำรวจนะคะ" รินรดาคว้ามือเขาไว้ แต่ฝ่ามือของอาคเนย์กลับเย็นเฉียบ "ตำรวจงั้นเหรอ? นายนั่นรู้จักกับคนใหญ่คนโตในกรมหลายคน มันไม่จบง่ายๆ หรอกริน" อาคเนย์มองหญิงสาว ดวงตาคู่นั้นที่เคยเมินเฉยต่อโลกบัดนี้กลับมีความร้าวรานบางอย่างซ่อนอยู่ "คุณไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ ตั้งแต่แรก... คุณไม่ควรเข้ามาพัวพันกับคนอย่างผม" "คุณกำลังจะไล่ฉันงั้นสิ?" รินรดาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "อย่าเอาอีโก้บ้าๆ ของคุณมาตัดสินชีวิตฉัน อาคเนย์! ฉันไม่ใช่ดอกไม้ประดับแจกันที่ต้องรอให้คุณมาถนอม หรือคุณมาปกป้องจากพายุที่ไหน ฉันเลือกเองที่จะอยู่ที่นี่ และถ้าไอ้คนทุเรศนั่นมันคิดจะเล่นงานคุณ มันก็ต้องผ่านฉันไปก่อน" อาคเนย์มองคนตรงหน้าด้วยความอึ้ง เธอไม่ใช่นักแสดงสาวที่อ่อนแอบอบบาง แต่เป็นผู้หญิงที่กล้าหาญและดื้อรั้นจนเขาแทบจะควบคุมจังหวะหัวใจตัวเองไม่ได้ "คุณนี่มัน..." "ใช่ค่ะ ฉันมันดื้อ ฉันมันเอาแต่ใจ และฉันก็พร้อมจะเปย์ไม่อั้นเพื่อถล่มคนที่รังแกคนของฉันด้วย" เธอก้าวเข้าหาเขาจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว "บอกมา ว่าคุณจะจัดการมันยังไง หรือจะให้ฉันจัดการให้" อาคเนย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูเธอ "อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ผมมีแผน... แต่แผนนี้ต้องการความร่วมมือจากคุณ และมันอาจจะอันตรายกว่าที่คุณคิด" "ถ้ามันจะทำให้ไอ้คนสารเลวนั่นจบเห่ ฉันเล่นด้วยทุกอย่าง" ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังสบตากันอย่างดูดดื่มและตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูสตูดิโอ ประตูที่ควรจะล็อกสนิทกลับถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับแทบหัก "ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีความลับน่าสนุกซ่อนอยู่จริงๆ ด้วยสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเมฆาที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขาถือรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กเอาไว้ อาคเนย์รีบดึงรินรดามาไว้ด้านหลังทันที ขณะที่เมฆากดปุ่มบนรีโมทเบาๆ ทันใดนั้น ไฟในสตูดิโอก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากกล้องวงจรปิดที่แอบซ่อนอยู่รอบห้องที่เริ่มกะพริบถี่ๆ ราวกับดวงตาของปีศาจที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อในกรงขัง "ยินดีต้อนรับสู่โชว์สุดท้ายครับ คุณช่างภาพ... และคุณนางเอกผู้สูงส่ง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าอาคเนย์และรินรดาจะเอาตัวรอดจากกับดักที่วางไว้ได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ!