ของขวัญที่ไร้ความหมาย

กล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มถูกเลื่อนไปบนพื้นโต๊ะไม้สักขัดมัน เสียงกระทบเบา ๆ นั้นดังก้องอยู่ในความเงียบงันของสตูดิโอขนาดใหญ่ อาคเนย์ปรายตามองวัตถุชิ้นนั้นด้วยหางตา ราวกับมันเป็นเพียงเศษฝุ่นผงที่น่ารำคาญใจ ไม่ใช่เรือนเวลาหรูหรามูลค่าเทียบเท่ารถยนต์อีโคคาร์คันหนึ่งที่เพิ่งถูกวางลงตรงหน้า "รับไว้สิคะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความดื้อรั้นเอาไว้ในที เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีชา กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังระเหยเจือจางอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นอายความอึดอัดที่พวกเขาสร้างขึ้นรอบตัว "ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... และเป็นการขอบคุณที่คุณอุตส่าห์เอาตัวเข้ามารับหน้าให้อย่างเท่" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันเย้ย เขาละสายจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังรีทัชภาพถ่ายโฆษณา หันมาเผชิญหน้ากับซุปเปอร์สตาร์สาวด้วยแววตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ปากหนาเหยียดยิ้มเยาะ "ผมแค่วิ่งไปจัดการไอ้สวะเมฆา เพราะมันรบกวนเวลาทำงานของผมในพื้นที่ส่วนตัวของผมเอง ไม่ได้แปลว่าผมต้องการของกำนัลราคาแพงจากคุณ... และยิ่งไม่ใช่การซื้อขายเพื่อแลกกับความรู้สึกอะไรทั้งนั้น" รินรดาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ความมั่นใจที่พกมาเต็มร้อยเริ่มสั่นคลอนด้วยความโมโห ผู้ชายคนนี้ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริง เธอยอมลดตัวมาง้อ ยอมควักกระเป๋าซื้อของขวัญราคาแพงลิบลิ่วให้เพื่อแสดงความรับผิดชอบ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำพูดแทงใจดำที่ไร้ซึ่งความเกรงใจ "นี่!" นักแสดงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวลงไปค้ำโต๊ะทำงานของเขา ดวงตากลมโตจ้องเขม็ง "อย่ามาทำเป็นเก๊กและถือดีให้มากนักนะคะคุณอาคเนย์ ฉันแค่อยากแสดงน้ำใจในฐานะเพื่อนมนุษย์ ไม่ได้แปลว่าคุณจะทำตัวไร้มารยาทใส่ฉันยังไงก็ได้!" "เพื่อนมนุษย์?" อาคเนย์ทวนคำ ยันตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูงของเขาทำให้อากาศรอบตัวรินรดาลดฮวบทันที ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อยจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้าแตะจมูก "ถ้าเพื่อนมนุษย์เขาไม่เอาของพวกนี้มาปatingหัวคนอื่นหรอกนะรินรดา คุณคิดว่าเงินของคุณมันซื้อความสงบสุขในชีวิตผมได้รึไง?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนเกือบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านปลายจมูก เธอนิ่งง้ำไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้สมองตื้อตัน ดวงตาคมกริบของช่างภาพหนุ่มคู่นั้นกำลังสะท้อนเงาของเธออยู่... มันเต็มไปด้วยความดื้อรั้น ความถือดี และอะไรบางอย่างที่ร้อนแรงเสียจนน่ากลัว "ฉันไม่ได้จะซื้อคุณ..." เสียงของเธอบาดหายไปในลำคอเมื่อมือหนาเอื้อมออกไปแตะกล่องกำมะหยี่บนโต๊ะ อาคเนย์ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเพื่อเปิดดูความงดงามข้างใน แต่เขากลับดันมันกลับไปหาเธอด้วยปลายนิ้วอย่างไม่ไยดี ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "เก็บมันกลับไปซะ แล้วก็เลิกเอาความผิดชอบชั่วดีของคุณมาผูกติดไว้กับผม ผมไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องมีพี่เลี้ยงคอยเปย์ของขวัญปลอบใจเวลาเจอเรื่องแย่ ๆ" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อยในประโยคหลัง แต่มันกลับยิ่งทำให้หัวใจของคนฟังเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง "ถ้าอยากจะตอบแทนนัก... อยู่เฉย ๆ แล้วอย่าหาเรื่องใส่ตัวให้ผมต้องตามเช็ดตามล้างอีก แค่นั้นก็พอแล้ว" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยอมรับเลยว่าผู้ชายปากร้ายคนนี้มีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเธอเกินไปเสียแล้ว ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้ด้วยประโยคเจ็บแสบตามสไตล์ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับประตูกระจกสตูดิโอที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของเมฆาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยฟกช้ำจากการตะลุมบอนเมื่อคืน ดวงตาสดใสคู่นั้นแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และอารมณ์ดิบเถื่อน ในมือถือวัตถุบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันที "พวกมึง... สองคนผัวเมียกำลังสวีทกันอยู่สินะ!" เมฆากัดฟันกรอด หัวเราะในลำคอด้วยความเคียดแค้น ชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นสูง หน้าจอแสดงภาพถ่ายลับเฉพาะของรินรดาที่กำลังก้าวลงจากรถของอาคเนย์เมื่อสัปดาห์ก่อน "ถ้ากูพังชีวิตแกไม่ได้... กูจะลากพวกแกให้จมดิ่งลงนรกไปพร้อมกันนี่แหละ!" อาคเนย์ขยับตัวบังรินรดาไว้ด้านหลังทันที สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุดั่งพญาราสีที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลکคามือ ทว่าก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความนับร้อยจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาก็กรีดร้องขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าอาคเนย์จะจัดการกับไอ้สารเลวเมฆายังไงในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ในตอนหน้าค่ะ!