กลิ่นหมูตุ๋นพารวย

ควันสีขาวนวลที่ลอยกรุ่นขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมหวลอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศจีน ทั้งโป๊ยกั๊ก อบเชย และรากผักชีที่เคี่ยวจนน้ำตาลทรายแดงละลายเคลือบเนื้อหมูสามชั้นจนเป็นเงาสีอำพัน กำลังทำลายล้างความตั้งใจเดิมของบ้านตระกูลจางจนราบคาบ "เฟยเฟย... เจ้าใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในหม้อนั้นกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำของจางเหว่ยหานดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว ดวงตาคมกริบทอประกายความประหลาดใจระคนความหิวโหยอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าสีเขียวขี้ม้าของนายทหารยืนพิงกรอบประตู สายตาไม่ได้มองหน้าภรรยา แต่กลับจดจ้องอยู่ที่หม้อดินเผาใบโตที่กำลังเดือดปุดๆ บนเตาถ่านอย่างไม่วางตา หลินเฟยเฟยปาดเหงื่อที่ผากด้วยหลังมือพลางส่งค้อนวงใหญ่ให้สามี "พูดจาเหลวไหลอะไรกันคะ กลิ่นหอมนี่มาจากฝีมือและความใส่ใจล้วนๆ ต่างหากเล่า ถ้าคุณอยากกินนักก็ไปตักข้าวมาเตรียมไว้เสียดีๆ อย่ามายืนเกะกะขวางทางฉันตรงนี้" แม้ปากจะเอ็ดตะโร แต่ในใจของหลินเฟยเฟยกลับแอบอมยิ้ม นางแอบดึงเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นชิ้นโตที่ฉ่ำซอสและเปื่อยนุ่มละลายในปากมาจากมิติลับเพื่อเสริมรสชาติให้อาหารมื้อนี้มีความพิเศษยิ่งขึ้น การใช้ชีวิตในยุค 80 ที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ หากไม่มีมิติลับคอยสนับสนุนวัตถุดิบชั้นเลิศ นางคงยากที่จะพลิกฟื้นฐานะของครอบครัวให้ร่ำรวยขึ้นมาได้ตามเป้าหมาย ทว่า ความหอมระดับพรีเมียมที่อบอวลไปทั่วบริเวณบ้านตระกูลจางนั้นรุนแรงเกินกว่าจะเก็บไว้ชื่นชมกันตามลำพัง "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมอะไรขนาดนี้!" เสียงแหลมสูงของหลี่ฉิน สะใภ้ใหญ่ผู้มีศักดิ์เป็นพี่สะไภ้ดังแหวขึ้นมาจากหน้าประตูบ้าน หล่อนพุ่งพรวดเข้ามาในครัวราวกับสุนัขดมกลิ่น จมูกโด่งรั้นฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมเข้าปอด ดวงตาคู่เล็กหรี่มองหม้อดินเผาด้วยความอิจฉาริษยาที่พวยพุ่งขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ "นังน้องสะใภ้รอง! นี่พวกเจ้าแอบซ่อนเนื้อดีๆ ไว้กินกันเองลับหลังครอบครัวอย่างนั้นรึ? บ้านเราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือว่าข้าวของทุกอย่างต้องเอามาเกลี่ยรวมกัน!" หลินเฟยเฟยหันขวับกลับมา รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือลนลานแม้แต่น้อย กลับค่อยๆ วางทัพพีลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทางเยือกเย็น "พี่สะใภ้ใหญ่พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะคะ" หลินเฟยเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "เนื้อหมูหม้อนี้ฉันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและมันสมองของฉันเอง ไม่ได้เบียดบังเสบียงส่วนกลางแม้แต่นิดเดียว หรือว่า... จมูกของพี่สะใภ้จะไวต่อกลิ่นของคนอื่นเสียเหลือเกิน จนลืมไปว่าของในครัวตัวเองก็มีทำไมไม่ไปเคี่ยวทานล่ะคะ?" "เจ้า...!" หลี่ฉินหน้าดำคร่ำเครียด กำมือแน่นจนข้อต่อปูดโปน หล่อนตั้งใจจะเอ่ยปากด่าทอต่อหน้าสามีของหลินเฟยเฟยเพื่อให้จางเหว่ยหานตำหนิภรรยาตัวเอง แต่เมื่อหันไปสบตากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนขวางอยู่ ทำให้หลี่ฉินต้องกลืนคำพูดกลับลงคอไปอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะแม้แต่สามีของนางเองก็ยังเกรงกลัวบารมีของจางเหว่ยหานที่เป็นนายทหารก้าวหน้าในกองพล จางเหว่ยหานก้าวมาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ สายตาคมปลาบกวาดมองพี่สะไภ้ด้วยความเย็นชา "เรื่องในครัวของครอบครัวเรา เฟยเฟยเป็นคนจัดการเองทั้งหมด ถ้าพี่สะใภ้ไม่มีธุระอะไรก็เชิญกลับเรือนของท่านไปเถอะครับ" คำพูดนิ่มนวลแต่เฉียบขาดของจางเหว่ยหานทำให้หลี่ฉินสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง หล่อนกระแทកเท้าเดินออกไปพร้อมกับบ่นพึมพำด้วยความอาฆาตมาดร้าย "คอยดูเถอะ! ข้าจะไปฟ้องแม่สามีว่าพวกเจ้าแอบกินของดีคนเดียว!" ทว่า เหตุการณ์ความวุ่นวายยังไม่ทันสงบลง เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยจอแจของเพื่อนบ้านในหมู่บ้านก็เริ่มดังลอยมาตามลม กลิ่นหมูตุ๋นซีอิ๊วดำที่ลอยฟุ้งทะลุผนังดินเหนียวออกไปไกลหลายลี้ กำลังดึงดูดสายตาและจมูกของคนทั้งหมู่บ้านให้พากันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านตระกูลจางทีละคนสองคน "โอייה... กลิ่นนี่มันอะไรกันเนี่ย หอมจนท้องร้องไปหมดแล้ว" ป้าเฉิน ผู้หญิงปากตลาดประจำหมู่บ้านเอ่ยขึ้นพลางชะเง้อคอมองเข้ามาในรั้วบ้าน หลินเฟยเฟยสบตากับจางเหว่ยหาน ทั้งสองคนรู้ทันทีว่านี่คือโอกาสทองในการสร้างรายได้ก้อนแรก แววตาของหญิงสาวเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างน่ารัก ในขณะที่หลินเฟยเฟยกำลังเตรียมตักหมูตุ๋นร้อนๆ ใส่ชามเพื่อต้อนรับ "แขกไม่ได้รับเชิญ" ที่กำลังจะกรูเข้ามาซื้อ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและกระเป๋าเอกสารในมือ ซึ่งทำให้จางเหว่ยหานถึงกับขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นว่าแขกผู้นี้คือใคร... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ