ความเสี่ยงในตลาดมืด

โลหะเย็นเฉียบของกระบอกปืนสั้นที่จ่ออยู่ตรงหน้าไม่ได้ทำให้หลินเฟยเฟยสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นและรวดเร็วราวกับกลองศึก ความตึงเครียดในโกดังร้างริมท่าเรือเขตชานเมืองลอยอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้นของกระสอบแป้งสาลีชั้นดีและกลิ่นสนิมเหล็ก เสียงนกหวีดของเจ้าหน้าที่ตรวจตราความสงบเรียบร้อยดังแว่วมาจากอีกฟากของถนน เป็นสัญญาณเตือนว่าเวลาของพวกเขากำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่วินาที "ท่านสามี… มาได้จังหวะเวลาพอดิบพอดีเลยนะคะ" นางเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย รอยยิ้มบนริมฝีปากบางเฉียบระบายออกอย่างใจเย็น ทั้งที่เบื้องหลังคือกองสินค้าลักลอบนำเข้าจากมิติลับที่มูลค่ามหาศาลพอจะทำให้คนหัวขาดได้หลายรอบ จางเหว่ยหานยืนตระหง่านอยู่ในชุดเครื่องแบบนายทหารสีเขียวเข้ม หมวกแก๊ปถูกดันขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่กำลังหรี่มองภรรยาตัวน้อยด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานกันระหว่างความโกรธ ความเป็นห่วง และความระอาใจระคนกัน ใบหน้าคมคายนั้นบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น ขณะที่มือหนาที่ถือปืนยาวประจำกายลดระดับลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นภรรยาของตนเอง ไม่ใช่โจรค้าของเถื่อนระดับชาติอย่างที่สายข่าวรายงาน "หลินเฟยเฟย รู้ตัวไหมว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความกดดัน เขาไม่ได้สนใจสายตาหวาดผวาของพ่อค้าคนกลางในตลาดมืดที่หมอบราบคาบแก้วอยู่บนพื้นเลยสักนิด ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวนางในสามก้าว ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความน่าเกรงขามจนคนรอบข้างต้องถอยร่น "ฉันกำลังหาเงินมาสร้างอนาคตให้ลูกๆ ของเรายังไงล่ะคะ" เฟยเฟยเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวบางแกล้งปัดเศษฝุ่นที่เกาะอยู่ตรงปกเสื้อให้อย่างไม่สะทกสะท้าน "เงินเดือนทหารของคุณมันจะไปพอซื้อจักรเย็บผ้าหรือค่าเทอมเด็กๆ ยุคนี้ได้สักเท่าไหร่กันเชียว ถ้าฉันไม่ดิ้นรนแล้วใครจะทำ?" "เรื่องทำมาหากินผมไม่ได้ห้าม แต่การเอาตัวเข้ามาพัวพันกับพวกหนีภาษีและตลาดมืดผิดกฎหมายแบบนี้มันต่างอะไรกับการเอาคอไปพาดไว้บนเขียง!" จางเหว่ยหานตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด เขาคว้าข้อมือเล็กของนางไว้ด้วยความแรงพอประมาณเพื่อดึงให้หลบไปอยู่ด้านหลัง เมื่อเสียงฝีเท้าของหน่วยลาดตระเวนชุดใหญ่กำลังใกล้เข้ามาทุกที บรรยากาศในโกดังพลันอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น พ่อค้าคนกลางในตลาดมืดเริ่มหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวว่าจะถูกจับกุมตัวไปเข้าค่ายใช้แรงงาน หากตำรวจหรือทหารฝ่ายวินัยมาพบว่ามีการซื้อขายสินค้าเก็งกำไรจำนวนมากเช่นนี้ พวกเขาคงไม่รอดแน่ "ท่านหัวหน้าจาง! ช่วยพวกเราด้วยเถอะ นายท่านตระกูลจางโปรดเมตตาด้วย!" เสียงร้องคร่ำครวญดังขึ้นพร้อมกับร่างของเฒ่าหม่าที่คลานเข้ามาเกาะรองเท้าบู๊ตของนายทหารหนุ่ม จางเหว่ยหานก้มมองด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระสอบแป้งและน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ที่วางเรียงรายอยู่ด้านหลัง ซึ่งเป็นสินค้าขาดแคลนที่ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ในสหกรณ์รัฐ สินค้าเหล่านี้มีความประณีตและสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเป็นสินค้าที่ลักลอบนำเข้าจากชายแดนทั่วไป มันมีร่องรอยความสมบูรณ์แบบที่คุ้นตา… ร่องรอยฝีมือของภรรยาเขาเอง ดวงตาคมกริบหันกลับมามองใบหน้าเนียนใสที่กำลังส่งยิ้มแห้งๆ กลับมาให้ ทหารหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจนปัญญา "ถ้าไม่อยากให้ผมจับคุณส่งสถานีตำรวจตอนนี้ ก็หุบปากแล้วเดินตามผมมาเงียบๆ" เขาเอ่ยเสียงเฉียบขาด ก่อนจะใช้เสื้อคลุมตัวใหญ่คลุมทับร่างของนางเพื่ออำพรางสายตา แล้วหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องที่ติดตามมาทันที "เคลียร์พื้นที่ตรงนี้ซะ บอกพวกเขากลับไปทางประตูหลัง อย่าให้ใครแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน!" คำสั่งเด็ดขาดของนายทหารหนุ่มทำให้ลูกน้องรีบดำเนินการทันทีด้วยความรวดเร็ว เฟยเฟยถูกสามีจูงมือลากเดินลัดเลาะผ่านตรอกซอกซอยมืดทึบหลังท่าเรือ หลบหลีกสายตาของเจ้าหน้าที่ตรวจการณ์ได้อย่างหวุดหวิด หัวใจของนางเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไหลIผ่านฝ่ามืออุ่นหนาที่กุมข้อมือตนเองไว้แน่นตลอดทาง กระทั่งมาถึงมุมลับตาคนหลังโกดังร้างอีกแห่ง จางเหว่ยหานก็ดันร่างบางชิดติดผนังอิฐสีแดง มือหนายันกำแพงกั้นไว้ทั้งสองข้าง กักขังนางให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างจำยอม ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายฝนยามค่ำคืน "กล้ามากนะหลินเฟยเฟย กล้าเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับพวกอันธพาลตลาดมืดแบบนั้น" เสียงกระซิบต่ำลอดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ "ฉันไม่ได้ทำอะไรสะเพร่าสักหน่อยนะคะ ฉันคำนวณไว้หมดแล้วว่าทางหนีทีไล่ตรงไหน..." นางยังคงเถียงเสียงแข็ง แม้จะเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้ชักจะไม่ปลอดภัยต่อหัวใจของตัวเองเสียแล้ว "คำนวณเหรอ? ถ้าผมมาไม่ทัน คุณคิดว่าปืนกระบอกนั้นจะลังเลที่จะลั่นไกใส่คุณไหม?" จางเหว่ยหานสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมเข้มฉายแววเจ็บปวดและห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าผมไม่อยากเสียคุณไป… ต่อให้เราจะยากจนข้นแค้นแค่ไหน ผมก็หาเลี้ยงคุณกับลูกได้น่าเฟยเฟย ทำไมถึงดื้อรั้นนัก?" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกจริงใจและน้ำเสียงที่อ่อนลงในประโยคสุดท้ายทำเอาเฟยเฟยถึงกับชะงัก รอยยิ้มที่มักจะเตรียมไว้แก้ตัวหายวับไปจากใบหน้า นางมองลึกลงไปในดวงตาของสามีรูปงาม พบแต่ความรักและความกังวลที่แท้จริง ไม่ใช่การเสแสร้ง "ฉันแค่อยากให้ครอบครัวเราสบายขึ้น…" เสียงของนางอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือเรียวเล็กยกขึ้นแตะเบาๆ ที่อกเสื้อเครื่องแบบของเขา "ฉันไม่อยากเห็นคุณต้องก้มหัวให้ใครเพื่อขอร้องเรื่องเงินทองอีกแล้ว… และที่สำคัญ อาหารมื้ออร่อยที่ตั้งใจจะทำรอคุณกลับบ้านวันนี้ ฉันอยากให้มันเป็นมื้อที่ฉลองความสำเร็จของเราต่างหากล่ะคะ" จางเหว่ยหานชะงักไป ความโกรธที่มีมลายหายไปสิ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงออดอ้อนและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของภรรยา เขาผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของนางเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ "เฮ้อ… คุณนี่มันจริงๆ เลย" เขาพึมพำอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอก อ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดปกป้องราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปในอากาศ "กลับบ้านกันเถอะครับ… ผมหิวจนไส้จะขาดแล้ว หวังว่าเมนูพิเศษของคุณวันนี้จะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะ" เฟยเฟยซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง แอบอมยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ที่มุมปากเมื่อแผนการเอาตัวรอดผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่วินาทีที่พวกเขากำลังจะก้าวเดินออกจากตรอกมืดเพื่อกลับบ้านนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีรองเท้าคอมแบทหนักๆ ก็ดังขึ้นจากปากทางออก พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องเข้ามา "หยุดอยู่ตรงนั้น! ใครวะ ออกมา!" เสียงตะโกนก้องด้วยความสงสัยของสารวัตรทหารผู้เคร่งครัดดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดกำลังก้าวเท้าเข้ามาขวางทางออกเพียงเส้นทางเดียว… สะใภ้ใหญ่หลี่ฉิน ที่ยืนถือตะเกียงน้ำมันส่องหน้าพวกเขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยสะใจ! "ตายจริง… น้องรองกับคุณสามีมาทำลับๆ ล่อ, อะไรกันแถวนี้คะเนี่ย หรือว่าแอบมาทำเรื่องผิดกฎหมายตลาดมืด?" เสียงแหลมสูงของหลี่ฉินดังขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้ายที่ฉายชัดบนใบหน้า "แบบนี้ต้องรายงานให้คุณแม่ทราบเสียแล้วล่ะมั้งคะ!" —-------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความเจ้าเล่ห์และความรักของสองสามีภรรยาคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!