ลูกแฝดเข้าเรียน

"จะรายงานเรื่องอะไรหรือคะพี่สะใภ้ใหญ่? เรื่องที่ฉันกับสามีมาเดินเลือกซื้อสมุดบันทึกและดินสอให้ลูกแฝดเตรียมตัวเข้าเรียน... หรือว่าเรื่องที่คุณแอบออมเงินไว้ซื้อเสื้อผ้าไนลอนโดยไม่ยอมส่งเงินเข้ากองกลางของตระกูลจางกันแนคะ?" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนของหลินเฟยเฟยดังขึ้นท่ามกลางความอึกทึกของตลาดมืดตำบลหง싱 ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสะอาดตาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหลี่ฉินอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันชัดเจน หลี่ฉินที่ตั้งใจจะมาโวยวายให้ชาวบ้านแตกตื่นถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยความริษยาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด หล่อนอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำเมื่อถูกตอกหน้าด้วยเรื่องเงินกองกลางที่หล่อนแอบยักยอกไว้ใช้ส่วนตัว จางเหว่ยหานที่ยืนอยู่เคียงข้างภรรยาไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ปลดประจำการชั่วคราวแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องขยับตัว เขาเพียงแค่กวาดสายตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองไปยังหลี่ฉินเพียะเดียว ทำเอาสะใภ้ใหญ่สะท้านเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง ถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติราวกับเจอสัตว์ร้าย "เห... นี่สะใภ้ใหญ่บ้านจางนี่นา มาก่อเรื่องอะไรแถวนี้อีกแล้ว?" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งแวบขึ้นมา พร้อมกับสายตารังเกียจที่มองตรงมายังหลี่ฉิน ทำให้หลี่ฉินต้องรีบสะบัดหน้าหนีด้วยความอับอาย ลากสังขารเดินหนีหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็วท่าเสียงหัวเราะเบาๆ ของพ่อค้าแม่ขายรอบข้าง เฟยเฟยถอนหายใจเบาๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาอบอุ่นอ่อนโยนดังเดิมในเสี้ยววินาที นางหันไปมองสามีที่ยังคงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด นางจึงเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "ช่างเถอะค่ะคนแบบนั้น เอาเวลาของเรามาใส่ใจอนาคตของเจ้าตัวเล็กดีกว่านะคะ" วันนี้คือภารกิจสำคัญ... การวางรากฐานการศึกษาให้ลูกแฝด "เป่าเปา" และ "เป้ยเป้ย" ที่กำลังจะอายุครบเจ็ดขวบและถึงเกณฑ์ต้องเข้าเรียนในโรงเรียนประถมประจำหมู่บ้าน แม้ในยุค 80 นี้การศึกษาจะไม่ใช่เรื่องที่ชาวชนบทให้ความสำคัญนัก หลายบ้านมองว่าเด็กๆ โตพอจะเดินตามหลังควายลงนาได้ก็พอแล้ว แต่สำหรับเฟยเฟยที่มาจากอนาคต นางรู้ซึ้งดีว่าความรู้คืออาวุธเดียวที่จะพาลูกๆ หลุดพ้นจากความยากลำบากนี้ไปได้ ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในตรอกด้านหลังตลาด ซึ่งมีร้านขายเครื่องเขียนเก่าแก่เปิดอยู่ หลินเฟยเฟยตั้งใจเลือกซื้อของใช้ที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในยุคนี้ นางเลือกสมุดบันทึกกระดาษถนอมสายตาเนื้อดี ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลอย่างประณีต ดินสอไม้คุณภาพดีหลายแท่ง ยางลบเนื้อนุ่ม และที่สำคัญที่สุดคือ "กระเป๋านักเรียนผ้าใบสีแดงสด" สองใบที่มีลายรูปดาวแดงเด่นชัด ซึ่งเจ้าแฝดทั้งสองคงจะดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ หากได้เห็น "พี่เหว่ยหานคะ คุณลองดูนี่สิคะ..." เฟยเฟยหยิบกล่องดินสอไม้ลายฉลุรูปเป็ดน้อยขึ้นมาโชว์ให้สามีดู ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ฉันว่าถ้าเป่าเป่าได้กล่องนี้ไป เขาต้องตั้งใจเรียนวิชาคณิตศาสตร์จนได้คะแนนเต็มแน่ๆ เลยค่ะ" จางเหว่ยหานมองรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าภรรยา หัวใจที่เคยแข็งกระด้างผ่านการฝึกฝนในกองทัพมาอย่างโชกโชนกลับอ่อนยวบลงอย่างง่ายดาย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมทอประกายความรักลึกซึ้ง "ตามใจเธอทั้งหมดแหละเฟยเฟย ลูกอยากได้อะไร หยิบมาให้หมด ฉันจ่ายเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความตามใจนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ นางค้อนขวับใส่สามีหนุ่มหนึ่งทีแก้เขิน ก่อนจะหันไปจัดการจ่ายเงินและรับห่อของทั้งหมดใส่ตะกร้าไม้ไผ่สานประณีตที่เตรียมมา เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังน้อยในยามบ่ายแก่ๆ เจ้าแฝดเป่าเป่าและเป้ยเป้ยก็วิ่งมารับที่หน้าประตูทันที เด็กทั้งสองเนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อยจากการเล่นซนในลานบ้าน แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเปล่งประกายระยิบระยับเมื่อเห็นตะกร้าในมือมารดา "ท่านแม่! ท่านพ่อ! พวกเราได้ไปโรงเรียนจริงๆ หรือขอรับ?" เป่าเป่าเด็กชายผู้พี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น นัยน์ตาจดจ้องมองห่อกระดาษสีน้ำตาลไม่วางตา "จริงสจ๊ะลูกรัก" เฟยเฟยทรุดตัวลงนั่งยองๆ ลูบศีรษะลูกชายและลูกสาวด้วยความรักใคร่ นางค่อยๆ แกะห่อกระดาษออกทีละชิ้น เผยให้เห็นสมุด ดินสอ และกระเป๋านักเรียนสีแดงสดใส เป้ยเป้ยเด็กหญิงผู้น้องส่งเสียงกรี๊ดด้วยความดีใจ รีบคว้ากระเป๋านักเรียนมาแนบอกทันที "โอ้โห! สวยจังเลยเจ้าค่ะ! เป้ยเป้ยจะมีกระเป๋าไปโรงเรียนเหมือนพี่ใหญ่บ้านผู้ใหญ่บ้านแล้ว!" บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุขอบอวล เฟยเฟยลอบมองภาพสามีที่กำลังช่วยลูกๆ ลองสะพายกระเป๋าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ มิติลับในห้วงสำนึกของนางส่งเสียงเตือนเบาๆ ถึงผลผลิตล็อตใหม่ที่พร้อมเก็บเกี่ยว นางตั้งใจว่าจะทำอาหารมื้อพิเศษฉลองการเริ่มต้นชีวิตนักเรียนของลูกแฝดในเย็นนี้ กลิ่นหอมกรุ่นของ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซอสสูตรลับจากมิติลับ" เริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับเครื่องเทศและซีอิ๊วสูตรโบราณลอยละล่องไปตามสายลมยามเย็น แตะจมูกเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงจนหลายคนต้องกลืนน้ำลาย เฟยเฟยกำลังบรรจงตักหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำเงางามลงในจานกระเบื้องเคลือบ พร้อมกับผัดผักกาดขาวกรอบหวาน น้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวจนเข้มข้นกำลังเดือดปุดๆ บนเตาถ่าน ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ... จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงที่หน้าบ้าน "ก๊อกๆๆ! หลินเฟยเฟย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงตวาดลั่นอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับแรงผลักประตูไม้เก่าๆ จนสั่นสะเทือน ร่างอวบอ้วนของแม่สามี (นางหวัง) ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึงถมึงทึง ดวงตาดุร้ายกวาดมองอาหารบนโต๊ะด้วยความริษยา ก่อนจะตบโต๊ะป้าบใหญ่แล้วชี้หน้าสะใภ้รอง "นังตัวดี! แกเอาเงินจากไหนมาซื้อของฟุ่มเฟือยให้พวกเด็กเหลือขอเหล่านี้! แล้วยังกล้าทำอาหารดีๆ กินกันลับหลังครอบครัวใหญ่อีกรึ! คายเงินทั้งหมดออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้เหว่ยหานหย่ากับแกซะ!" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมกำลังใจให้ "หลินฮวายุคปฏิรูป" นะคะ