ความลับที่ต้องรักษา

กลิ่นอายจางๆ ของชาอู่หลงชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องรับรองเล็กๆ ของสหกรณ์อำเภอ ทว่าสำหรับหลินเฟยเฟยแล้ว กลิ่นนั้นกลับเจือด้วยกลิ่นอายอันตรายที่ชวนให้นึกถึงพยัคฆ์ซุ่มซ่อนในพงหญ้า "คุณหนูหลิน... ในที่สุดผมก็ตามหาตัวคุณเจอเสียที สินค้าล็อตใหม่ที่คุณฝากขายผ่านตลาดลับเมื่อวาน มีคนจากเมืองหลวงต้องการเหมาซื้อทั้งหมดในราคาสูงลิ่ว... และเขากำลังรอพบคุณด้วยตัวเองอยู่ที่นี่แล้วค่ะ" น้ำเสียงของเฒ่าแก่เนี้ยโจว ผู้ดูแลตลาดมืดท้องถิ่นไม่ได้ราบเรียบอย่างที่พยายามจัดแต่ง ดวงตาเรียวเล็กใต้กรอบแว่นโลหะกวาดตามองซ้ายแลขวาด้วยความหวาดระแวง ยุคสมัยนี้การค้าขายเก็งกำไรยังถือเป็น ‘หางทุนนิยม’ ที่รัฐบาลเพ่งเล็ง การที่คนจากเมืองหลวงออกตัวแรงถึงเพียงนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เฟยเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน หญิงสาวยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลาย นิ้วเรียวสวยเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ นางหาใช่เด็กสาวชาวบ้านไร้เดียงสาที่ตื่นตระหนกกับอำนาจเงินตราไม่ มิติลับในห้วงจิตสำนึกของนางอัดแน่นไปด้วยแป้งสาลีเนื้อละเอียด น้ำตาลทรายแดง และสินค้าแปรรูปจากโลกยุคศตวรรษที่ 21 ที่ต่อให้คนทั้งเมืองหลวงมารวมกันก็ยังกว้านซื้อไม่หมด "คนจากเมืองหลวงหรือคะ?" เฟยเฟยทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเยียบเย็น "น่าสนใจเสียจริงค่ะเฒ่าแก่เนี้ยโจว แต่เกรงว่าวันนี้ฉันคงไม่มีเวลาไปต้อนรับแขกใหญ่ท่านนั้นหรอกนะคะ ลูกชายตัวน้อยที่บ้านกำลังรอฉันกลับไปทำอาหารเที่ยงอยู่พอดี" "นี่คุณหลิน! อย่าเพิ่งใจร้อนปฏิเสธเลยค่ะ ท่านผู้นั้นไม่ใช่คนธรรมดา เขามีอำนาจพอที่จะทำให้ใบอนุญาตค้าขายของคุณถูกกฎหมายในชั่วข้ามคืน หรือในทางกลับกัน..." เฒ่าแก่เนี้ยโจวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เขาก็สามารถทำให้สินค้าของคุณกลายเป็น 'สิ่งผิดกฎหมาย' ที่ถูกยึดทำลายได้ภายในพริบตาเช่นกันนะคะ" คำขู่ขวัญนี้หากตกไปอยู่กับชาวบ้านทั่วไปคงตัวสั่นงันทับด้วยความหวาดกลัวไปแล้ว แต่สำหรับหลินเฟยเฟย นางผ่านการตบหน้าบรรดาญาติผู้พี่ใจร้ายและแม่สามีจอมเคี่ยวมานักต่อนัก สายตาคมกริบของนางวัดประเมินความจริงจังของคู่สนทนาในเสี้ยววินาที ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็งนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูไม้เก่าๆ ประตูถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ไหล่กว้างและสันกรามคมคายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี—จางเหว่ยหาน ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องปราดเดียวก็ประเมินได้ทั้งหมด รังสีความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขาจนเฒ่าแก่เนี้ยโจวถึงกับหดคอลงโดยอัตโนมัติ เหว่ยหานก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่เฟยเฟยั่งอยู่ราวกับประกาศความเป็นเจ้าของและพร้อมปกป้องในคราเดียวกัน "ภรรยาผมบอกว่าต้องรีบกลับไปทำอาหารเที่ยงให้ลูก" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเหว่ยหานทรงพลังพอกลบเสียงรอบข้างให้เงียบลง "ถ้าเฒ่าแก่เนี้ยมีธุระอะไรกับภรรยาผม คงต้องคุยกันต่อหน้าสามีอย่างผมด้วยกระมังครับ" เฟยเฟยเหลือบมองสามีแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มขึ้นด้วยความพึงพอใจ ชายหนุ่มคนนี้ปากร้ายในบางครา แต่ยามที่นางเผชิญหน้ากับปัญหา เขามักจะก้าวมายืนเป็นเกราะกำบังให้อย่างไม่มีเงื่อนไขเสมอ เคมีที่เข้าขาอย่างไร้รอยต่อนี้ทำให้เฒ่าแก่เนี้ยโจวถึงกับหน้าถอดสี รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน "มะ...ไม่มีอะไรค่ะผู้กองจาง! ดิฉันแค่นัดคุณเฟยเฟยมาพูดคุยเรื่องสินค้าพื้นบ้านธรรมดาเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ!" "หากไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะคะ" เฟยเฟยลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้าสะสวยประดับรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทว่าแววตากลับเยียบเย็นจนเฒ่าแก่เนี้ยโจวไม่กล้าสบตา "ฝากบอกแขกจากเมืองหลวงท่านนั้นด้วยนะคะว่า ของดี... ย่อมมีไว้สำหรับคนที่มีความจริงใจเท่านั้นค่ะ" ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกมาจากสหกรณ์ สู่แสงแดดเจิดจ้าริมถนนในชนบทช่วงยุค 80 กลิ่นอายความเจริญที่กำลังเริ่มต้นผสมผสานกับวิถีชีวิตเรียบง่าย สองข้างทางอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของแป้งย่างและไอน้ำจากหม้อซาลาเปา ทว่าความเงียบสงบนี้ไม่ได้ช่วยให้ความระแวงในใจของเฟยเฟยลดลงเลย สายตาคู่หนึ่งที่แอบมองมาจากตรอกซอกซอยฝั่งตรงข้าม กำลังจ้องเขม็งมาที่พวกเขา ร่างอวบอ้วนของหลี่ฉิน หรือสะใภ้ใหญ่ผู้เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา กำลังกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาเมื่อเห็นว่าสะใภ้รองอย่างเฟยเฟยทั้งร่ำรวย มีหน้ามีตา และยังมีสามีรูปงามคอยปกป้องไม่ห่าง *นังสารเลวเฟยเฟย... แกแอบไปทำมาหากินอะไรลับหลังครอบครัว ปล่อยให้บ้านใหญ่ต้องก้มหน้าทำงานหนักอยู่ฝ่ายเดียว แกคอยดูเถอะ ฉันจะไปฟ้องแม่สามีและแจ้งทางการเรื่องสินค้าเถื่อนของแกให้หมดอนาคตไปเลย!* หลี่ฉินคิดในใจอย่างแค้นเคืองก่อนจะแอบย่องหายไปทางบ้านพักตระกูลจาง ในขณะเดียวกัน เมื่อกลับมาถึงบ้านพักตระกูลจาง เฟยเฟยก็ไม่รอช้า นางจัดการสวมผ้ากันเปื้อนแล้วตรงดิ่งเข้าห้องครัวทันที ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกปัดเป่าออกไปด้วยความสุขในการสร้างสรรค์อาหาร กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับจากมิติลับเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้าน ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงสีสันเงางามถูกเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ผัดผักกาดขาวใส่กุ้งแห้งส่งกลิ่นหอมเย้ายวน และข้าวสวยร้อนๆ เม็ดเรียงสวยที่หุงด้วยน้ำแร่วิเศษจากมิติ ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างประณีตบนโต๊ะไม้เก่าๆ เหว่ยหานยืนมองภรรยาจัดจานด้วยสายตาอ่อนแสง ความรู้สึกผิดในอดีตที่เขาเคยเย็นชาต่อเธอมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักและความห่วงใยที่ก่อตัวขึ้นอย่างลึกซึ้ง "หอมเหลือเกิน..." เหว่ยหานกระซิบเบาๆ ขณะสูดกลิ่นหอมของซี่โครงหมูตุ๋นที่ลอยแตะจมูก "วันนี้ฝีมือคุณดูพิเศษกว่าทุกวันนะเฟยเฟย" "เพราะฉันมีเรื่องต้องฉลองให้กับการเริ่มต้นธุรกิจใหม่ต่างหากล่ะคะ" เฟยเฟยหันมาส่งยิ้มหวานให้สามี ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ "และฉลองให้กับการที่เรา..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีที่ตะโกนแทรกเข้ามาทันทีว่า "หลินเฟยเฟย! นังลูกสะใภ้อกตัญญู! แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! มีคนแจ้งว่าแกแอบลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมาย พาเจ้าหน้าที่มาตรวจค้นที่บ้านแล้ว! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เฟยเฟยชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวสวย รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงทันที ดวงตาคู่สวยหันไปสบตากับสามีที่บัดนี้ใบหน้าคมคายกลับมืดมนลงด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว หลอดไฟในหัวข้อความลับนี้สว่างวาบขึ้นในหัวของเฟยเฟยทันที... ดูท่าว่า "คนจากเมืองหลวง" คนนั้น จะไม่ได้แค่รอพบเธออยู่ที่ตลาดลับเสียแล้วกระมัง แต่เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านพร้อมกับเจ้าหน้าที่รัฐบาลในตอนนี้เอง! รี้ดเดอร์คะ... งานนี้สะใภ้ใหญ่อย่างหลี่ฉินคงคิดไม่ถึงว่า การดึงคนนอกเข้ามาเล่นงานน้องสะใภ้ จะกลายเป็นการเปิดกล่องแพนโดร่าที่สะเทือนไปถึงขั้วอำนาจที่แท้จริงของสามีเธอเอง! โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ!)