ของขวัญจากมิติ

"ถ้าสะใภ้รองหลินคิดจะเอาเศษเหล็กพวกนี้มาตบตาพวกเราเพื่อหลีกเลี่ยงงานถางหญ้าแปลงนาท้ายหมู่บ้านล่ะก็ เกรงว่านางคงต้องผิดหวังแล้วค่ะคุณแม่!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่หลี่ฉินดังแหวกลมหนาวในยามสาย ตอกย้ำถึงความสะใจที่ได้เห็นหลุมพรางซึ่งนางร่วมมือกับแม่สามีวางไว้เมื่อวานสัมฤทธิ์ผลอย่างสมบูรณ์แบบ หลุมพรางที่นางมั่นใจนักหนาว่าจะทำให้สะใภ้รองจอมอวดดีผู้นั้นต้องอับจนหนทางและคุกเข่าขอร้องความเมตตา หลินเฟยเฟยไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเงาร่างของสะใภ้ใหญ่ที่ยืนท้าวสะเอวอยู่หน้าลานบ้าน มือเรียวบางที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายหนายังคงบรรจงเช็ดคราบน้ำมันเครื่องจักรกลเกษตรอเนกประสงค์ขนาดเล็กที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากมิติลับด้วยจิตใจที่สงบนิ่ง เครื่องยนต์กลไกสีเงินวาววับ ไร้ซึ่งร่องรอยสนิมเกาะแม้แต่น้อย ชิ้นนี้คือผลลัพธ์จากการอัปเกรดระบบร้านค้าในมิติระดับสาม ซึ่งชาญฉลาดและตอบโจทย์การทำเกษตรกรรมยุค 80 ของนางได้อย่างไร้ที่ติ "เศษเหล็กหรือคะพี่สะใภ้ใหญ่?" เฟยเฟยเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "ของสิ่งนี้ไม่ต้องใช้แรงคนขุดดินวันละสามหมู่จนหลังแข็งหรอกค่ะ แค่เติมน้ำมันเครื่องแล้วสตาร์ท มันก็ทำงานแทนคนได้เป็นสิบคนแล้ว พี่ใหญ่กับแม่ลองคิดดูสิคะว่า ปีนี้เราจะเก็บเกี่ยวข้าวโพดได้เร็วกว่าบ้านอื่น จางเหว่ยหานที่เพิ่งเดินกลับมาจากกองอำนวยการหมู่บ้าน ชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นกลุ่มคนยืนล้อมรอบลานบ้านของตน ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อสายตาคมกริบกวาดมองไปเห็นมารดาและพี่สะใภ้ใหญ่ยืนทำท่าทางหาเรื่องภรรยาอีกแล้ว นายทหารหนุ่มก้าวฉับๆ เข้ามาบังร่างของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งพล่าน แม้เขาจะรู้ดีว่าภรรยาของตนในตอนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้วก็ตาม "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาหลี่ฉินที่กำลังจะอ้าปากถากถางต่อถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แม่สามีที่ยืนถือไม้เท้าอยู่ข้างๆ รีบเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบความเกรงกลัว "เหว่ยหาน! แกดูเมียตัวดีของแกสิ นางเอาเครื่องประหลาดอะไรมาตั้งขวางทางเดิน แถมยังอ้างว่าจะไม่ต้องไปร่วมลงแรงกับคนในหมู่บ้านอีก แบบนี้มันหยามน้ำหน้ากฎของคอมมูนชัดๆ ฉันจะไปฟ้องหัวหน้ากองกำลังหมู่บ้านให้มาจัดการ!" เฟยเฟยถอนหายใจเบาๆ นางวางผ้าในมือลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับมองทะลุความคิดของคนทั้งสอง "แม่คะ กฎของคอมมูนระบุไว้ชัดเจนว่าทุกครอบครัวต้องส่งแรงงานไปทำนา หรือไม่ก็ต้องมีผลผลิตส่งมอบตามโควต้าที่รัฐกำหนดไม่ใช่หรือคะ? เครื่องจักรตัวนี้สามารถพรวนดินและหยอดเมล็ดได้เร็วกว่าแรงงานคนถึงสิบเท่า ถ้าฉันทำหน้าที่ในส่วนของครอบครัวเราเสร็จก่อนกำหนด ใครหน้าไหนจะมีสิทธิ์มากล่าวหาฉันได้อีก?" "เหลวไหล! ของประหลาดแบบนี้จะใช้ได้จริงหรือ? อย่ามาหลอกคนแก่เลย นังตัวดี แกคิดจะขี้เกียจสันหลังยาวล่ะสิ!" แม่สามีตวาดลั่น ใบเหี่ยวย่นแดงก่ำด้วยความโกรธ เฟยเฟยไม่โต้เถียง นางหันไปสบตากับสามีแวบหนึ่ง ส่งสัญญาณให้เขารู้ว่านางกำลังจะเล่นสนุกอะไรบางอย่าง เหว่ยหานพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ดวงตาคมปลาบมองมารดาและพี่สะใภ้อย่างเย็นชา "ถ้าแม่ไม่เชื่อ งั้นเรามาพนันกันไหมคะ?" เฟยเฟยยิ้มหวานหยด แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้หลี่ฉินรู้สึกหนสันหลังวาบ "ถ้าเครื่องจักรนี้สามารถไถพรวนแปลงนาท้ายหมู่บ้านเสร็จภายในครึ่งชั่วโมงโดยที่ฉันไม่ต้องเหนื่อยลงแรงขุดเอง แม่กับพี่สะใภ้ใหญ่ต้องยอมรับเงื่อนไขของฉัน... ห้ามมาจุ้นจ้านเรื่องการค้าขายของฉันที่ตลาดลับอีกเป็นอันขาด แต่ถ้าฉันทำไม่ได้ ฉันจะยอมกวาดลานบ้านนี้ไปตลอดทั้งปี แถมยังต้องยกอาหารอร่อยๆ ให้บ้านใหญ่ครึ่งหนึ่งทุกวันด้วย เป็นอย่างไรคะ กล้ารับคำท้าไหม?" หลี่ฉินรีบดึงแขนแม่สามีทันที นางกระซิบกระซาบด้วยความมั่นใจ "แม่ รับคำท้าเถอะค่ะ! ไม่มีทางที่เศษเหล็กกระป๋องนั้นจะทำนาได้หรอก นังนั่นมันแค่บลัฟเราเท่านั้นเอง!" แม่สามีพยักหน้าหงึกหงักด้วยความโลภ นางคิดถึงกลิ่นหอมของอาหารฝีมือสะใภ้รองที่จะต้องตกเป็นของตนฟรีๆ ไปตลอดปี "ตกลง! ถ้าแกแพ้ แกต้องทำตามสัญญา ห้ามคืนคำเด็ดขาด!" สิบนาทีต่อมา ณ แปลงนาท้ายหมู่บ้าน ข่าวลือเรื่องสะใภ้รองบ้านจางจะใช้ "เครื่องจักรประหลาด" ทำนาแทนการใช้แรงงานคน ได้ดึงดูดชาวบ้านนับสิบชีวิตให้มารุมล้อมดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนต่างซุบซิบกันด้วยความกังขา บ้างก็ว่านางเสียสติไปแล้ว บ้างก็ว่านี่คือการอวดรวยที่สูိုက်เปล่า หลินเฟยเฟยไม่สนใจสายตาใคร นางดึงเชือกสตาร์ทเครื่องยนต์อเนกประสงค์ด้วยความคล่องแคล่ว เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มคำรามดังกระიึ่มไปทั่วทุ่งนา กลิ่นไอเสียจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นดินชื้นยามสาย *บรื้นนน—!* ทันทีที่เฟยเฟยบังคับคันบังคับให้ใบมีดโรตารีสัมผัสกับผืนดิน ดินร่วนซุยก็ถูกพลิกกลับด้านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยความเร็วสูง ร่องดินยาวเหยียดถูกขุดขึ้นอย่างสวยงามราวกับมีมือเซียนมาบรรจงขีดเขียน ชาวบ้านที่ยืนอ้าปากค้างส่งเสียงร้องฮือฮาออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แม้แต่หัวหน้ากองกำลังหมู่บ้านที่เดินตรวจตราความเรียบร้อยก็ยังต้องหยุดเดิน ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน หลี่ฉินหน้าซีดเผือก เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นดินโคลน นางอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกเมื่อเห็นแปลงนาสามหมู่ถูกไถพรวนเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีดีเสียด้วยซ้ำ! จางเหว่ยหานยืนกอดอกมองภรรยาด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาคมเข้มทอประกายความรักและความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด ภรรยาของเขานับวันยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขารู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างแคบเกินไปที่จะเก็บซ่อนความงดงามและความเก่งกาจของนางไว้คนเดียว เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เฟยเฟยดับเครื่องยนต์ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยหลังมืออย่างไม่ถือตัว นางหันไปมองหน้าแม่สามีและสะใภ้ใหญ่ที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน "ดูเหมือนว่า... การพนันของเราจะมีผู้ชนะแล้วนะคะแม่" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชน "หวังว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะจำคำพูดของตัวเองได้ และหลังจากนี้... หวังว่าจะไม่มีใครมาวุ่นวายกับพื้นที่ทำมาหากินของครอบครัวเราอีกนะคะ" พูดจบ เฟยเฟยก็หันไปสบตากับสามี รอยยิ้มพึงพอใจระบายอยู่บนใบหน้าสะสวย นางเก็บบันทึกเครื่องจักรลงมิติลับอย่างแนบเนียนท่ามกลางฝุ่นดินที่ตลบอบอวล ก่อนจะเอ่ยชวนสามีเสียงใส "กลับบ้านกันเถอะค่ะพี่เหว่ยหาน วันนี้ฉันว่าจะลองทำ 'เป็ดพะโล้สูตรโบราณ' ที่ได้เครื่องเทศลับมาจากตลาดลับมารสชาติเข้มข้น รับรองว่ากลิ่นหอมจะต้องลอยไปไกลถึงบ้านใหญ่จนคนแถวนี้ต้องกลืนน้ำลายตามแน่ๆ ค่ะ" แต่ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเท้าเดินกลับบ้านนั้นเอง ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าผู้หนึ่งในชุดสูทสากลสมัยใหม่ ซึ่งไม่ควรจะปรากฏตัวขึ้นในหมู่บ้านชนบทห่างไกลเช่นนี้ ก็ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ใหญ่ สายตาคมกราบกรานมองตรงมาที่หลินเฟยเฟยด้วยรอยยิ้มปริศนา พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ฝีเท้าของนางต้องชะงักกึกทันที "คุณหนูหลิน... ในที่สุดผมก็ตามหาตัวคุณเจอเสียที สินค้าล็อตใหม่ที่คุณฝากขายผ่านตลาดลับเมื่อวาน มีคนจากเมืองหลวงต้องการเหมาซื้อทั้งหมดในราคาสูงลิ่ว... และเขากำลังรอพบคุณด้วยตัวเองอยู่ที่นี่แล้วค่ะ" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!